نگیرد دل قرار از تاب تب بیمار هجران را
مگر آن دم که بیند روی جانان و دهد جان را
نبودش جا به غیر از دامن یعقوب و حیرانم
که یوسف چون کشید آزار چاه و رنج زندان را
شمار کشتگان وادی عشق از که میآید
که در خون کاروانی خفته هر گام این بیابان را
شب عاشق بپایان گو میا کز حسرت عشقت
ز هم فرقی نباشد صبح وصل و شام هجران را
شود ممتاز کی عشق از هوی در کشوری کآنجا
نباشد فرق چاک سینه و چاک گریبان را
بدان آشفته حالی روز خویش از شورش کشتی
رسانیدم به پایان کاهل کشتی روز طوفان را
دو شهر آن مه ز وصل و هجر خود دارد که جا باشد
در آن جانهای آباد و درین دلهای ویران را
ز تیغ جورت آن سرها که در هر وادی افتاده
شماری گر توانی بشمری ریگ بیابان را
به دیگر بلبلان مشتاق را ای گل چه میسنجی
که باشد نغمه رنگارنگ این مرغ خوشالحان را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از رنج هجران و بیشماری کشتگان راه عشق سخن میگوید. شاعر با یاد یوسف و یعقوب، بیابان پرخون عشق، طوفان دریا و دو شهر وصل و هجر، ستم معشوق و پریشانی عاشق را تصویر میکند و میان عشق راستین و هوس فرق میگذارد. در پایان، مشتاق خود را بلبلی خوشالحان با نغمههای رنگارنگ میخواند که با بلبلان دیگر سنجیدنی نیست.
هوش مصنوعی: دلِ بیمارِ هجران که در تب و تاب جدایی میسوزد، آرام نمیگیرد؛ مگر در آن لحظه که روی معشوق را ببیند و جانش را نثار او کند.
هوش مصنوعی: جای یوسف جز در آغوش و دامن یعقوب نبود، و من در شگفتم که چگونه او رنج چاه و سختی زندان را تحمل کرد.
هوش مصنوعی: چه کسی میتواند کشتگان بیابان عشق را بشمارد؟ در هر گام این بیابان، کاروانی در خون خود خفته است.
هوش مصنوعی: به شب عاشق بگو به پایان نرسد؛ زیرا از حسرت عشق تو، میان صبح وصال و شام هجران فرقی نیست و حسرت در هر دو باقی است.
هوش مصنوعی: در سرزمینی که میان سینهٔ چاکخورده از درد واقعی و گریبانِ چاکشده برای نمایش فرقی نمیگذارند، عشق راستین چگونه از هوس جدا و شناخته شود؟
هوش مصنوعی: با چنان پریشانی، روزگار خود را در میان آشوبی مانند آشوب کشتی به پایان بردم؛ همانگونه که سرنشینان کشتی روز طوفان را با ترس و تشویش به سر میبرند.
هوش مصنوعی: آن معشوقِ ماهرو از وصل و هجر خود دو شهر دارد: در شهر وصل جانهای آباد و شاد جای دارند و در شهر هجر دلهای ویران.
هوش مصنوعی: سرهایی که از شمشیر ستم تو در هر بیابانی افتاده، به شمار ریگهای بیابان است؛ اگر میتوانی ریگ بیابان را بشمار تا شمار آن سرها را بدانی.
هوش مصنوعی: ای گل، چرا مشتاق را با بلبلان دیگر مقایسه میکنی؟ این مرغ خوشآواز نغمههایی رنگارنگ و گوناگون دارد. شاعر در این بیت با تخلص خود از هنرش ستایش میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چو بگشاید نگار من دو بادام و دو مرجان را
بدین نازان کند دل را بدان رنجان کند جان را
من و جانان به جان و دل فرو بستیم بازاری
که جانان دل مرا داده است من جان داده جانان را
چو نار کفته دارم دل بنار تفته آگنده
[...]
چو عاشق شد دل و جانم رخ و زلفین جانان را
دل و جان را خطرنبود دل این را باد و جان آنرا
من از جانان دل و دین را به حیلت چون نگه دارم
که ایزد بر دل و جانم مسلط کرد جانان را
نگارینی که چون بینی لب و دندان شیرینش
[...]
زهی سر بر خط فرمان تو افلاک و ارکان را
چو چابک دست معماری است لطفت عالم جان را
ز ابر طبع لؤلؤ بخش و باد لطف تو بوده
به روز مفلسی بنشاندهای دریا و عمان را
تو کوه گوهری در ذات و من هرگز ندانستم
[...]
رسید آن شه رسید آن شه بیارایید ایوان را
فروبُرّید ساعدها برای خوب کنعان را
چو آمد جانِ جانِ جان، نشاید برد نام جان
به پیشش جان چه کار آید مگر از بهر قربان را
بُدم بیعشق گمراهی درآمد عشق ناگاهی
[...]
گه از می تلخ میکن آن دو لعل شکرافشان را
که تا هر کس به گستاخی نبیند آن گلستان را
کنم دعوی عشق یار و آنگه زو وفا جویم
زهی عشق ار به رشوت! دوست خواهم داشتن آن را
بران تا زودتر زان شعله خاکستر شود جانم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.