اگر زنطقه ی موهوم، آمده دهنی
دهان تو است در آن نقطه هم بود سخنی
نمود لعل تو اثبات ذات جوهر فرد
روا است بوسه زدن بر چنین لب و دهنی
ستاره سان همه چشم فلک صفت همه گوش
که بینم آن دهن و بشنوم از آن سخنی
لطیف پیکر او، زآن نداشت سایه که بود
زجان زنده دلانش لطیف تر بدنی
بر او چو یزدان تشریف مَکرَمت پوشاند
نهفت کون و مکان را درون پیرهنی
تو شمع انجمنی دیگران چو پروانه
اگر کنند نکویان شهر انجمنی
قد تو سرو، دل عاشقان بود چمنش
که دیده است چنین سروی و چنین چمنی
ز شانه زلف شکن در شکن، مزن برهم
که آشیانه مرغ دلی است هر شکنی
مرا به مشک ختن با تو احتیاجی نیست
که چین ظره ی تو هست مُشک را ختنی
حکایت دل درمانده است ورطه ی عشق
شنیده ای تو اگر، شرح موری و لگنی
مرا ببین که کنم کوه راه ناله زجای
مخوان فسانه، کزین پیش بود کوهکنی
به عالمی نفروشم ترا که نتوان داد
گران بها گهری را، به کمترین ثمنی
غریب عالم خاکیم، سال ها به گذشت
در این دیار ندیدم مردم وطنی
من و مدایح ختم رسل، شه لولاک
که نیست خوشتر ازین شیوه، در زمانه فنی
نخست فیض ازل اولین تجلی حق
که او است مظهر فیّاض کُل، به هر زمنی
نبیّ مکّی امیّ محمد عربی
که هست علت ایجاد هر روان و تنی
«محیط» مادح احمد خدای باشد و بس
مدیح حضرت او نیست، حق هم چو منی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر نعت پیامبر اسلام است که با غزلی عاشقانه دربارهٔ دهان، لب، زلف و قامت معشوق آغاز میشود و در آن به بیسایه بودن پیکر پیامبر و گرد آمدن هستی در وجود او اشاره دارد. شاعر از غربت خود در جهان خاکی میگوید و سپس به ستایش آشکار پیامبر میرسد: او را نخستین فیض و جلوهٔ حق و سبب آفرینش جهان میخواند. در پایان اعتراف میکند که ستایشگر شایستهٔ پیامبر تنها خداست و ستایش او از توان کسی چون شاعر بیرون است.
هوش مصنوعی: اگر از نقطهای خیالی و ناپیدا دهانی پدید آمده باشد، آن دهانِ کوچک تو است؛ و شگفت آنکه از همان نقطهٔ ناپیدا سخن هم برمیآید.
هوش مصنوعی: لب لعلگون تو وجود «جوهر فرد»، یعنی جزء تقسیمناپذیر را که حکیمان در آن اختلاف داشتند، ثابت کرد؛ از بس کوچک است. بوسه زدن بر چنین لب و دهانی سزاوار است.
هوش مصنوعی: آرزو دارم مانند ستاره سراپا چشم و مانند آسمان سراپا گوش شوم تا آن دهان را ببینم و از آن سخنی بشنوم.
هوش مصنوعی: پیکر لطیف او سایه نداشت، زیرا بدنش از جان زندهدلان هم لطیفتر بود. اشاره به روایتی است که پیامبر سایه نداشت.
هوش مصنوعی: هنگامی که خداوند جامهٔ بزرگواری و کرامت را بر او پوشاند، گویی تمام هستی و جهان را درون یک پیراهن پنهان کرد؛ یعنی همهٔ عالم در وجود او گرد آمده است.
هوش مصنوعی: اگر زیبارویان شهر مجلسی برپا کنند، تو شمع آن مجلسی و دیگران مانند پروانه گرد تو میگردند.
هوش مصنوعی: قامت تو سرو است و دل عاشقان چمنزاری است که این سرو در آن روییده است؛ چه کسی چنین سرو و چنین چمنی دیده است؟
هوش مصنوعی: زلف پرپیچ و تاب خود را با شانه پریشان مکن، زیرا هر پیچ آن آشیانهٔ دل عاشقی است که چون پرنده در آن جا گرفته است.
هوش مصنوعی: تا تو را دارم به مشک ختن نیازی ندارم، زیرا پیچ و چینِ طرهٔ تو خود سرزمین ختن و سرچشمهٔ مشک است. «چین» به معنای پیچ زلف و نام سرزمین هر دو به کار رفته است.
هوش مصنوعی: گرداب عشق داستان دل درمانده است؛ اگر حکایت مورچهای را که در لگن افتاده و راه بیرون شدن نمییابد شنیده باشی، حال دل در عشق همان است.
هوش مصنوعی: مرا ببین که با نالهام کوه را از سر راه برمیکنم؛ دیگر افسانهٔ فرهاد کوهکن را که پیش از این بود بازگو مکن.
هوش مصنوعی: تو را به همهٔ جهان هم نمیفروشم، زیرا گوهر گرانبها را نمیتوان به کمترین بها از دست داد؛ و جهان در برابر تو بهایی ناچیز است.
هوش مصنوعی: در این جهان خاکی غریبم؛ سالها گذشت و در این سرزمین هیچ هموطنی ندیدم. مراد غربت جان در دنیا و دوری از وطن اصلی آن است.
هوش مصنوعی: اکنون من ماندهام و ستایش خاتم پیامبران، شاه «لولاک» که جهان به خاطر او آفریده شد؛ در روزگار هیچ هنری خوشتر از این شیوه نیست.
هوش مصنوعی: او نخستین فیض ازلی و نخستین جلوهٔ خداوند است و در هر زمانی نمایندهٔ آشکار خدای بخشندهٔ همهچیز است.
هوش مصنوعی: او پیامبر مکی، درسناخوانده، محمد عرب است که سبب آفرینش هر جان و تنی است.
هوش مصنوعی: ای محیط، ستایشگر واقعی احمد تنها خداست؛ ستودن آن حضرت در خور و حق کسی مانند من نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
سمنبرا، صنما، یارِ غمگسار منی
ستارهٔ سپهی آفتاب انجمنی
به مجلس اندر گویی که ماه بر فلکی
به موکب اندر گویی که سرو در چمنی
ز عاشقان منم اندر جهان که آن تو ام
[...]
دلم به عشق بتی را همیکند شمنی
که بر بتان به نکوئی کند همیشه منی
بتی که زلف چو قیر از بدوش پر شکند
کند به تبّت و قرقیز کاروان شکنی
شکست قیمت مشک و گل و سمن به سه چیز
[...]
گمان مبر که ز بیعیبی عمادست آن
که هجو او نکنم یا ز عجز و کم سخنی
مدیح گفت هجا کرده من بسم به عماد
برای من که هجا را بود هجا نکنی
اگر تو میلِ محبّت کنی و گر نکنی
من از تو روی نپیچم که مُستحبِّ منی
چو سروِ در چمنی، راست در تصوّرِ من
چه جای سرو؟ که مانندِ روح در بدنی
به صیدِ عالمیانَت، کمند، حاجت نیست
[...]
شنیده ام که تو با دوستان وفا نکنی
من اعتماد ندارم که عهد می شکنی
به شیوه دگر افتاده ای ندانم دوش
چه خواب دیده ای امروز باز در چه فنی
چه خوانمت به که مانی جز این نمیدانم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.