ز اقلیم حقیقت تا طبیعت رخت بر بستم
چنان سرگشتگی دیدم که گم شد رشته از دستم
به زندان تن و بند زن و فرزند افتادم
به آرامی نخفتم شب، به روز آسوده ننشستم
شدم آواره از گلزار وحدت با دلی پر خون
چه گویم از که بگسستم ندانم با که پیوستم
نه هشیارم که یابم بهره ای از صحبت شیرین
نه از شور شراب عشق، لیلای ازل مستم
منم طوطی و با زاغ و زغن در یک قفس رفتم
منم دستان ولیکن با غراب البین همدستم
همای عرش پیما بودم و از طالع وارون
کنون همراز باز آز در این منزل پستم
نگارا گر پر و بال مرا خستیّ و بشکستی
ولی عهد مودت را من بشکسته نشکستم
چه دریای غمت دیدم وداع جسم و جان گفتم
چه جویای لبت گشتم ز جوی زندگی جستم
نگارا مفتقر را نیست کن چندانکه بتوانی
به جرم آنکه پندارد که من با هستیت هستم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از هبوط روح از عالم حقیقت و وحدت به جهان طبیعت و زندان تن شکایت میکند و خود را پرندهای بلندپرواز میبیند که با همنشینان پست در قفس دنیا گرفتار شده است. با این همه، در برابر معشوق ازلی بر پیمان محبت خود پایدار است و برای وصال از جان و زندگی گذشته است. در پایان از معشوق میخواهد او را یکسره فانی کند، زیرا پنداشتن هستیِ جدا در کنار هستی او را گناه میداند.
هوش مصنوعی: از سرزمین حقیقت و عالم معنا به عالم طبیعت و جسم سفر کردم و در اینجا چنان سرگردانی دیدم که سررشتهٔ کار از دستم رفت.
هوش مصنوعی: در زندان تن و در بند گرفتاریهای زن و فرزند افتادم؛ نه شب آرام خوابیدم و نه روز آسوده نشستم.
هوش مصنوعی: با دلی پر از خون از گلستان وحدت و یگانگی آواره شدم. نمیدانم چه بگویم: از چه کسی جدا شدم و به چه کسانی پیوستم.
هوش مصنوعی: نه آنقدر هوشیارم که از همنشینی با معشوقِ شیرین بهرهای ببرم، و نه از شور شراب عشقِ معشوق ازلی (لیلای ازل) مستم؛ میان این دو بیبهره ماندهام.
هوش مصنوعی: من مانند طوطی خوشسخنم اما با کلاغ و زغن در یک قفس افتادهام؛ مانند بلبل خوشنوایم اما با کلاغ شوم جدایی همراه شدهام. یعنی روح پاک با همنشینان پست و نفس دنیایی همبند شده است.
هوش مصنوعی: روزگاری همای بلندپروازی بودم که تا عرش پر میکشیدم، اما از بخت واژگون اکنون در این منزل پست دنیا همدمِ بازِ حرص و آز شدهام.
هوش مصنوعی: ای معشوق، هرچند پر و بال مرا زخمی کردی و شکستی، من شکستهبال پیمان دوستی و محبت تو را نشکستم.
هوش مصنوعی: چون دریای غم تو را دیدم، با جسم و جان خود وداع کردم؛ و چون جویای لب تو شدم، از جوی زندگی گذشتم و از آن دست کشیدم.
هوش مصنوعی: ای معشوق، مفتقر (شاعر) را تا آنجا که میتوانی نابود و فانی کن، به این گناه که گمان میکند در کنار هستی تو او هم وجودی دارد؛ یعنی پنداشتن هستیِ جداگانه در برابر حق، خود گناه است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
الا ای ساقی دلبر مدار از می تهی دستم
که من دل را دگرباره به دام عشق بربستم
مرا فصل بهار نو به روی آورد کار نو
دلم بربود یار نو بشد کار من از دستم
اگر چه دل به نادانی به او دادم به آسانی
[...]
من از تشریف مولانا چنان تنگ آمدم الحق
که در وی می گمان بردم که من ماهی در شستم
از آن دراعّۀ تنگم قبای صبر تنگ آمد
بلی چون تنگ روزیّم به رزق خویش پیوستم
چو شرط آمد که هر ظرفی بود از جنس مظروفش
[...]
ترش رویی و خشمینی چنین شیرین ندیدستم
ز افسونهاش مجنونم ز افسانهاش سرمستم
بتان بس دیدهام جانا ولیکن نی چنین زیبا
تویی پیوندم و خویشم کنون در خویش درجستم
همه شب از پریشانی چنان بودم که می دانی
[...]
من از دنیا و مافیها دل اندر نیکوان بستم
عجب دارم که بشکیبم ز روی خوب تا هستم
مرا باید که در دستم بود زلف پری رویان
چه باشد گر دهد یا نه مریدی بوسه بر دستم
خیال مهر ورزیدن نبود اندر سرم لیکن
[...]
ز عشقت خواستم از جان و یک دم با تو ننشستم
بریدم از جهان بهر تو و با تو نپیوستم
تو در ابرو گره بستی و گفتی «خون تو ریزم »
من این فال مبارک را درون دل گره بستم
ندارم حد آن کز شب روان زلف تو لافم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.