سروش غیب دوشم نکتهای را گفت در گوشم
که تا صبح قیامت برد تاب از دل ز سر هوشم
مناز ای ساقی مجلس به نوشانوش پی در پی
که من از ساغر ابروی شاهد باده مینوشم
زلال چشمۀ حیوان ترا ای خضر ارزانی
که من زان لعل میگون زندۀ سرچشمۀ نوشم
شراب عشق شوری در سرم افکندهای شیرین
که چون فرهاد تلخیهای دوران شد فراموشم
عجب نبود گر از معمورۀ حسن تو ویرانم
ز مینای تو سرمستم ز سینای تو مدهوشم
بود بار گرانی سر ز سودای تو ای سرور
به قربان سرت گردم بگیر این بار از دوشم
منم دستانسرای گلشن وحدت به صد الحان
ولیکن عشوههای شاهد گل کرده خاموشم
هزاران نکتهٔ باریکتر از موی میبینم
در آن موی میان، لیکن ز بیم فتنه میپوشم
گشایش گرچه در کوشش بود ای عارف سالک
من این ره را نمیپویم در این معنی نمیکوشم
قمار عشق میبازم به یاد دوست مینازم
خوشا روزی که بینم آن دلارا را در آغوشم
به گردن میرسد جوش و خروش مفتقر آری
که چون نی میخروشم گاه چون می گاه میجوشم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از رازی میگوید که سروش غیب در گوشش گفته و آرام و هوشش را برده است. او مستی خود را از ابرو و لب معشوق میداند و به ساقی و آب حیات خضر بینیاز است و خود را چون فرهاد در عشق فراموشکار تلخیها میبیند. راه خود را عشق و قمارباختن در آن میداند نه کوشش سالکانه، و از ترس فتنه رازهای عشق را پنهان میکند. در پایان «مفتقر» از جوش و خروش درونی خود چون نی و شراب سخن میگوید و آرزوی وصال دارد.
هوش مصنوعی: دیشب سروش غیبی رازی را در گوشم گفت که تا صبح قیامت آرامش را از دلم و هوش را از سرم برد.
هوش مصنوعی: ای ساقی مجلس، به نوشاندن پیاپی شراب فخر نکن، زیرا من از جام ابروی معشوق باده مینوشم و به شراب تو نیازی ندارم.
هوش مصنوعی: ای خضر، آب زلال چشمهٔ زندگی ارزانی خودت باشد، چون من از لب سرخ و شرابگون معشوق زندهام که سرچشمهٔ نوش و شیرینی است.
هوش مصنوعی: ای شیرین (معشوق)، شراب عشق تو چنان شوری در سرم انداخته که مانند فرهاد همهٔ تلخیهای روزگار را فراموش کردهام.
هوش مصنوعی: شگفت نیست که از آبادانی زیبایی تو ویران و خراب شدهام؛ از جام شراب تو مستم و از جلوهٔ تو، چون تجلی بر کوه سینا برای موسی، بیهوشم.
هوش مصنوعی: ای سرور، سر من از سودای عشق تو باری سنگین شده است؛ فدای سرت شوم، این بار را از دوشم بردار (یعنی سرم را بپذیر و فدای خود کن).
هوش مصنوعی: من بلبل نغمهسرای باغ وحدتم و با صدها آواز میخوانم، اما ناز و عشوههای معشوقِ گلمانند مرا خاموش کرده است.
هوش مصنوعی: در کمر باریک چون موی معشوق هزاران نکتهٔ باریکتر از مو میبینم، اما از ترس فتنه و آشوب آنها را پنهان میکنم و نمیگویم.
هوش مصنوعی: ای عارف سالک، هرچند گشایش کار در کوشش و سلوک است، من این راه را نمیروم و در این کار تلاش نمیکنم؛ یعنی راه من عشق است نه ریاضت و کوشش.
هوش مصنوعی: در قمار عشق همه چیز را میبازم و به یاد دوست فخر میکنم؛ خوشا روزی که آن دلارا را در آغوش خود ببینم.
هوش مصنوعی: آری، جوش و خروش مفتقر (شاعر) به اوج رسیده است؛ زیرا گاهی مانند نی ناله و فریاد میکنم و گاهی مانند شراب میجوشم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
من آن رندم که کفر و دین به جام باده بفروشم
به یاد یار بی درد، سرِ اغیار می نوشم
بر آرم دوزخ از سینه، که در جنت زنم آتش
اگر از شوق دیدارت به روز حشر بخروشم
چنانت دوست میدارم که با خود گشتهام دشمن
[...]
من آن رند خراباتم که هشیارانه می نوشم
من آن قلاش رسوایم که دایم مست و بیهوشم
من آن دردی کشم که نام و ناموس دو عالم را
ز بیباکی و استغنا بجام باده بفروشم
منم آن بحر بی پایان که صد دریا و صحرا را
[...]
گوارا باد آیات تجلی بر لب هوشم
اگر بخشد ثوابش را به دوزخ دیده و گوشم
همه دردم همه داغم همه آهم افغان
محبت کاش سازد در دل یاران فراموشم
مهیا میکنم از بهر خویش اسباب ناکامی
[...]
چنان برد اختیار از دست آن سرو قباپوشم
که آید در نظرها خشک چون محراب آغوشم
ز بوی خون دل نظارگی را آب میسازم
به ظاهر چون لب تیغ از شکایت گرچه خاموشم
جنون من شد از زخم زبان ناصحان افزون
[...]
بغل بر هم نمیآید ز ذوق آن برو دوشم
چه حسرتها به بر دارد خوشا اقبال آغوشم
من از یاد تو نادانسته هم بیرون نیارم رفت
که می ترسم کنی دانسته از خاطر فراموشم
به راه بیخودیها آمد و رفت خوشی دارم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.