ندارم روزی از رویت به جز حیرت گه دیدن
چه سود از دیدن بستان، چه نتوان میوه ای چیدن؟
اگر دزدیدن جان می نخواهی، چیست از شوخی
به هنگام خرامش خویش را صد جای دزدیدن؟
دلی کو عاشق شمعی بود سوزد چو پروانه
که بر آتش سیه رویی بود چون دود لرزیدن
جگر خارای پیکان غمزه خوبان، رو، ای رعنا
که نآرد نازنین طاقت ز ناخن پشت خاریدن
زکوة آن دو لب بر جان من یک خنده ضایع کن
که این دیوانه زان لبها همی ارزد به خندیدن
لب و چشمم به رشکند از پی خاک درت با هم
که این در گردن سرمه ست و آن در بند بوسیدن
شبی گفتم که سوز من نبینی گه گهی، گفتا
که باشد خس ز بهتر سوختن، نی از پی دیدن
کسی کو جان نبازد عشق او بازی ست با جانان
نشاید خودپرستان را طریق عشق ورزیدن
مرنج از جور یار، ار عاشقی، خسرو، که به نبود
مزاج نیکوان دانستن و بر خویش پوشیدن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل گلایهٔ عاشقی است که از دیدار معشوق جز حیرت و محرومیت بهرهای ندارد و از ناز و گریزپایی او شکایت میکند. شاعر با تصویر پروانه و شمع، و با گفتوگویی که در آن معشوق عاشق را خس و خاشاکی میداند که برای سوختن است، نشان میدهد که عشق راستین یعنی جانباختن و ترک خودپرستی. در بیت پایانی خسرو خود را اندرز میدهد که از ستم یار نرنجد و خوی زیبارویان را تحمل کند.
هوش مصنوعی: هنگامی که رویت را میبینم، بهرهام جز حیرت چیزی نیست. دیدن باغ چه سودی دارد وقتی نتوان میوهای از آن چید؟
هوش مصنوعی: اگر نمیخواهی جان عاشقان را بربایی، پس چرا هنگام خرامیدن از سر شوخی و ناز صد بار خود را پنهان میکنی و از نظرها میدزدی؟
هوش مصنوعی: دلی که عاشق شمعی باشد باید مانند پروانه در آتش بسوزد؛ زیرا اینکه مانند دود بر فراز آتش بلرزد و خود را در آن نیفکند، مایهٔ رسوایی است.
هوش مصنوعی: ای نازپرورده، برو؛ تیر غمزهٔ زیبارویان جگر را میخراشد و تاب آن را تنها دلهای سخت دارند. نازپرورده حتی طاقت خاراندن پشت با ناخن را ندارد، چه رسد به این زخم.
هوش مصنوعی: به رسم زکات آن دو لب، یک خنده بر جان من خرج کن، هرچند به هدر برود؛ زیرا این دیوانه شایستهٔ آن است که آن لبها به او بخندند.
هوش مصنوعی: لب و چشم من بر سر خاک درگاه تو به یکدیگر رشک میبرند؛ چشم میخواهد آن خاک را سرمهٔ خود کند و لب در پی بوسیدن آن است.
هوش مصنوعی: شبی به معشوق گفتم که گاهی به سوختن من نگاه نمیکنی. پاسخ داد که خس و خاشاک برای سوختن است، نه برای تماشا کردن.
هوش مصنوعی: کسی که حاضر نباشد جانش را ببازد، عشقش با معشوق بازیچهای بیش نیست. خودپرستان را نمیسزد که در راه عشق گام بگذارند.
هوش مصنوعی: ای خسرو، اگر عاشقی از ستم یار رنجیده مشو؛ هیچ کاری بهتر از این نیست که خوی زیبارویان را بشناسی و آن را بر خود بپوشانی و نادیده بگیری.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ملامت میکند دشمن مرا در عشق ورزیدن
به چشم عاشقان باید جمال شاهدان دیدن
نگردانند بدگویان مرا دور از نکورویان
به آواز سگان نتوان ز کوی دوست گردیدن
میان خلق میباید که عاشق راز نگشاید
[...]
من آوردم در این عالم طریق عشق ورزیدن
به گرد کوی مهرویان چو گرد کعبه گردیدن
ملامت میکند عقلم که پیوند از بتان بگسل
به شمشیر اجل نتوان مرا زاین قوم ببریدن
غذای عاشقان چبود غم عشق بتان خوردن
[...]
نخواهم بیش از این از خلق راز خویش پوشیدن
نمی آید ز من کاری بغیر از باده نوشیدن
اگرچه دیدن خوبان همه عین بلا باشد
به هر صورت که می بینیم دیدن به ز نادیدن
دل و دین را ز درویشی ببخشیدم به درویشی
[...]
میسر نیست بی ابر تنک خورشید را دیدن
ازان رخسار در ایام خط گل می توان چیدن
گشودم بی تأمل دیده بر دنیا، ندانستم
که دیدن های رسمی دارد از دنبال وادیدن
جواهر سرمه بینش بود ارباب دولت را
[...]
در دل میگشاید، چشم از اغیار پوشیدن
کلید قفل دل باشد، نگه بر خویش دزدیدن
برای آفتاب حشر، از بیم تهیدستی
تواند سایه بید تو شد بر خویش لرزیدن
بجنگ خویشتن برخیز، تا با دوست بنشینی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.