|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
ز ما ای صبا با محمد رسان
خدا را درودی که او را سزاست
بگو با درود آنگهش در نهفت
که ای ساز معنی ز طبع تو راست
گرفتم که باشد ترا صد گرفت
بهر یک غزل کاختراعی مراست
نه آخر غریب دیار تواند
ترا با غریبان خصومت چراست
ز بیداد تست اینهمه بر غریب
که شعر من آواره شهرهاست
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از نسیم صبح (صبا) می‌خواهد تا پیام و درودش را به پیامبر اسلام، محمد، برساند. او به قدرت و زیبایی شعرش اشاره می‌کند و از این می‌گوید که غزل‌هایش به وجود او بستگی دارند. همچنین شاعر از بیدادهایی که بر غریبان می‌رود شکایت دارد و به این نکته می‌پردازد که شعرش در میان شهرها آواره است و از این آوارگی رنج می‌برد.
هوش مصنوعی: ای نسیم، سلامی از طرف ما به محمد برسان و از سوی ما تقدیم خدا کنی که او شایسته‌ی آن است.
هوش مصنوعی: بگو سلام و در اینجا مخفی کن که ای سازگار با روح و طبع تو درست است.
هوش مصنوعی: من فهمیدم که تو برای هر غزل من صد مشکل داری، اما این موضوع فقط به من مربوط است.
هوش مصنوعی: آخرین فرد تنها در دیار تو نمی‌تواند با دیگران دشمنی کند، پس چه دلیلی برای خصومت با غریبه‌ها وجود دارد؟
هوش مصنوعی: این همه ناراحتی و بی‌عدالتی که بر غریبان می‌گذرد، ناشی از ظلم و ستم توست. شعر من همیشه در جستجوی سرزمین‌های تازه است و بی‌پناه مانده است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
به رَنج اَندر آری تَنَت را رَواست
که خود رَنج بُردن به دانش سِزاست
هنوز آلت عقد ناکرده راست
که از هر سویی غلغل و نعره خاست
بلی، بی‌گمان این جهان چون گیاست
جز این مردمان را گمانی خطاست
ازیرا که همچون گیا در جهان
رونده است همواره بیشی و کاست
اگر هرچه بفزاید و کم شود
[...]
نه جایی تهی گفتن از وی رواست
نه دیدار کردن توان کاو کجاست
به‌نام نکو گر بمیرم رواست
مرا نام باید که تن مرگ راست
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.