سخن بهتر از نعمت و خواسته
سخن بهتر از گنج آراسته
سخن مر سخنگوی را مایه بس
سخن بر تن مرد پیرایه بس
ز دانا سخن بشنو و گوش کن
که نامد گهر زآسمان جز سخن
سخن مرد را سر به گردون کشد
سخن کوه را سوی هامون کشد
سخن بر تو نیکو کند کار زشت
سخن ره نماید به سوی بهشت
بگفتم به شیرینسخن این سمر
که کس نیست گفته از این پیشتر
چنین قصهای را کس از خاص و عام
نگوید بدین وزن و انشا تمام
من و حجره و توبه از شاعری
گسسته شد اندر میان داوری
من از بهر آن افسر سروری
سخن راند خواهم به لفظ دری
سخن بیشک از نظم رنگین شود
عروس از مَشاطه بِآیین شود
سخن را بیاراست خواهم همی
جمال از خرد خواست خواهم همی
به نظم آورم سرگذشتی عجب
ز اخبار تازی و کُتْب عرب
چنین خواندم این قصهٔ دلپذیر
ز اخبار تازی و کُتْب جریر
چو از مکه پیغمبر ابطحی
به یثرب شد و کار دین شد قوی
بگسترد او در عرب دین پاک
سر سرکشان اندرآمد به خاک
زدود از دل کافران کافری
به شمشیر و برهان پیغمبری
همه حیّهای عرب سربهسر
سوی داد و دین آوریدند سر
یکی حیّ بود اندر آن روزگار
چو ارژنگِ مانی به رنگ و نگار
تو گفتی ز بس نعمت و خواسته
یکی کشوری بود آراسته
بنیشیبه بد نام آن جایگاه
سپاهی در او صفدر و کینهخواه
بدو در دو سالار والامنش
هنرورز و بهروز و نیکوکنش
دو سالار و آن هر دو از یک گهر
برادر ز یک مام وز یک پدر
مر آن هر دو سالار را بود نام
یکی را هلال و یکی را همام
مهین بود بر حسن و بر چابکی
برآمد ذکی از گه کودکی
مر آن را کجا نام او بد هلال
یکی دختری بود حورامثال
یکی سروبن بود آراسته
بتی چون بهاری پر از خواسته
یکی گوهری بود پرناموننگ
یکی گلبنی بود پربویورنگ
مر او را پدر نام گلشه نهاد
که خورشیدرخ بود و حورانژاد
چو گلشاه و چون ورْقهٔ تیزمهر
نبود و نپرورد گردانسپهر
چو دو سرو بودند در بوستان
گرازان به کام و دل دوستان
یکی ماهعارض یکی لالهخد
یکی سیمساعد یکی سروقد
به یک جای بودند هر دو به هم
که این ابنعم بود و آن بنتعم
ز رفت قضا وز گذشت سپهر
هم از کودکیشان بپیوست مهر
دل هر دو بر یکدگر گشت گرم
روانْشان پر از مهر و آزرم و شرم
چنان شد دل آن دو نخل ببر
که نشکیفتند ایچ از یکدگر
نه بی آن دل این همی کام یافت
نه بی این زمانی وی آرام یافت
دل هر دو از کودکی شد تباه
به درمان و حیلت نیامد به راه
چو ده سال پروردشان روزگار
نشاندندشان پیش آموزگار
معلم به تعلیم شد در شتاب
که تا هر دو گشتند فرهنگ یاب
اگر چند در عشق می سوختند
بی اندازه فرهنگ آموختند
چو فارغ شدندی ز تعلیمگر
به مهر آمدندی بر یکدگر
به سوی وی این گاه نگریستی
دمی بر زدی سرد و بگریستی
گه آن سوی این دیده انداختی
به ناله دل از غم بپرداختی
چو خالی شدی جای آموزگار
دل آن دو آسیمهٔ روزگار
به شوق وصال اندر آمیختی
فراق از بر هر دو بگریختی
گه این از لب آن شکرچین شدی
گه آن عذرخواهندهٔ این شدی
گه از زلف این، آن گشادی گره
گه از جعد آن، این ربودی زره
گه این شکر ناب آن خورد خوش
گه آن زلف پُرتاب این گیر کش
چو آموزگار آمدی باز جای
شدندی سراسیمه و سست رای
برین سان همی دانش آموختند
به مهر دل اندر، همی سوختند
بر آن هر دو بیچاره از رنج و تاب
سیه بود روز و تبه بود خواب
چو شد عمر هر دو ده و پنج سال
شدند از هنر آفتاب کمال
چو گوهر شدند آن دو اندر صدف
چو خورشید گشتند اندر شرف
هنریاب گشتند و فرهنگیاب
سخنگوی گشتند و حاضرجواب
چنان گشت ورقه ز فرهنگ و رای
که کُه را به نیرو بکندی ز جای
سواری شجاع که به هنگام جنگ
همی خون گرست از نهیبش پلنگ
به قوت سر پیل بر تافتی
به ناوک دل شیر بشکافتی
به شمشیر پولاد بگذاشتی
به نیرو که از جای برداشتی
شجاعی که اندر مصاف نبرد
ز دریا برانگیختی تیره گرد
ابا این همه هیبت و دستگاه
دلش بود در عشق گلشه تباه
شب و روز با مهر پیوسته بود
که از کودکی باز دلخسته بود
به حی خود اندر میان عرب
به بیگاه و گاه و به روز و به شب
بتی بود پر ظرف و پر حسن و زیب
دو چشم از عتیب و دو زلف از نهیب
درفشان مهی بود بر زادسرو
پراگنده بر ماه خون تذرو
فگنده به لولو بر از لاله بند
پراگنده بر سرو سیمین کمند
پراگنده شمشاد را در عبیر
نهان کرده پولاد را در حریر
سمن برگ او زیر مشکین گره
گره بر گره صد هزاران زره
ز عنبر نهاده به گل بر کله
ز سنبل علم بسته بر سنبله
همه روی حسن و همه موی میم
همه زلف تاب و همه جعد جیم
سیه نرگس ناوکانداز اوی
بگسترده اندر عرب راز اوی
به حی بنی شیبه در کس نماند
که او نامهٔ عشق گلشه نخواند
شده ورقه مسکین دل سوخته
به دل در ز عشق آتش افروخته
بدان هر دو زیبابت کش خرام
عجب شادمانه دل باب و مام
ز دل دادن آن دو سرو سهی
ز احوالشان یافتند آگهی
چو هنگام بیداری و جای خواب
ندیدند ازیشان ره ناصواب
در هر دو مسکین نگه داشتند
ز هم شان جدا کرد نگذاشتند
دل آن دو بیچارهٔ دلشده
همه روز بودی چو آتشکده
چو شب مایهٔ قیرگون خواستی
فلک را به گوهر بیاراستی
از آرامگه آن دو نخل ببر
برون آمدندی بر یکدگر
گه این بر گشادی بر آن راز خویش
گه آن عرضه کردی برین ناز خویش
گه عشق بر هر دو غم بیختی
گه این زان و آن زین درآویختی
دو غمشان گه عشق گشتی هزار
دو لبشان گه بوسه گشتی چهار
که در دیده شان نامدی هیچ خواب
نرفتی میانشان سخن ناصواب
چو بر سر نهادی فلک تاج زر
شه روم بر زنگ کردی حشر
دو دلسوخته عاشق تیره رای
شدندی به تیمار و غم باز جای
چو از شانزده سالشان برگذشت
همه حال گیتی دگر گونه گشت
غم عشق در هر دو دل کار کرد
مر آن هر دو را زار و بیمار کرد
گل لعلشان شد به رنگ زریر
کُه سیمشان شد چو تار حریر
به سوی پدرشان شد این آگهی
که خمیده گشت آن دو سرو سهی
دل مام و باب ارچه کانا بود
به رنج پسر ناتوانا بود
پسر مر ترا دشمن منکرست
ولکن ز جان بر تو شیرین ترست
چو از حال ایشان خبر یافتند
به وصل دو دلبند بشتافتند
دل و جان از انده بپرداختند
به هر گوشه ای بزم برساختند
بنی شیبه یکسر بیاراستند
کجا سور کردن همی خواستند
به هر جایگه آتش افروختند
بر او عود و عنبر همی سوختند
به شادی همی گردن افراشتند
کجا نعره از چرخ بگذاشتند
غریویدن نای و آواز چنگ
همی رفت هر جایگه بی درنگ
برآمد خروشیدن بم و زیر
ز خاک سیه سوی چرخ اثیر
می لعل رخشنده از سبز جام
چو مریخ می تافت در گاه بام
هنوز آلت عقد ناکرده راست
که از هر سویی غلغل و نعره خاست
برآمد ز گردون و هامون خروش
مصیبت شد آن شادی و ناز و نوش
زمین شد پر از مرد شمشیرزن
که بد پیش شمشیرشان شیر، زن
سپاهی همه سرکش و تیره رای
همه دیو دیدار و آهن قبای
ز بهر شبیخون و از بهر کین
تو گفتی که بر رسته اند از زمین
همه تیغها از نیام آخته
همه کینه و جنگ را ساخته
شب تیره و زخم شمشیر تیز
ازین صعب تر چون بود رستخیز
به کشتن همه گردن افراشتند
کسی را همی زنده نگذاشتند
براندند بر خاک بر سیل خون
شد از خون گردان زمین لاله گون
نخست از بنی شیبه کس نام و ننگ
که با کس نبد ساز و آلات جنگ
گمانی نبرد ایچ کس در جهان
که بتوان بریشان زدن ناگهان
بدین روی غافل بدند آن گروه
که در کین ز کس نامدیشان ستوه
بماندند آن شب همه ممتحن
که بی ساز بودند آن انجمن
هزبر ارچه چیره بود روز جنگ
چگونه کند جنگ بی یشک و چنگ
چو بی ساز بودند بگریختند
تهی دست ابا خصم ناویختند
چو زیشان عدو بی کرانی بخست
ز کین باز کردند کوتاه دست
یکایک به تاراج دادند روی
پراگنده گشت آن همه گفت و گوی
یکی کشوری بود پرخواسته
به چنگ آوریدند ناخواسته



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر با معرفی سخن و اهمیت آن آغاز میشود و سپس به داستان ورقه و گلشاه میپردازد. در این داستان، دو سالار برادر به نامهای هلال و همام، از کودکی با هم بزرگ میشوند و محبت عمیقی بین آنها و دخترانشان به وجود میآید. این دو به خاطر عشق و علاقهای که به یکدیگر دارند، با رنج و زحمت فرهنگ و هنر را میآموزند. اما با گذشت زمان، مشکلات و موانع زیادی بر سر راه آنها قرار میگیرد و در نهایت، دشمنی بین دو خانواده سبب خونریزی و درگیری شدید میشود. در این جنگ، خانواده هلال و همام بخاطر غافلگیری و نبود آمادگی، به طور ناخواسته نابود میشوند و سرزمین آنها به ویرانی میافتد.
هوش مصنوعی: سخن از ثروت و مال، و حتی از گنجِ آراسته، بهتر و ارزشمندتر است.
هوش مصنوعی: سخن برای سخنگو سرمایهای کافی است و برای انسان زیوری بسنده است.
هوش مصنوعی: سخن را از دانا بشنو و به آن گوش بسپار، زیرا از آسمان گوهری جز سخن (کلام الهی) فرود نیامده است.
هوش مصنوعی: سخن انسان را به بلندی آسمان میرساند و چنان نیرومند است که کوه را به دشت میکشاند.
هوش مصنوعی: سخن میتواند کار زشت را در نظر دیگران نیکو جلوه دهد و راه بهشت را نشان دهد.
هوش مصنوعی: این داستان را با سخنی شیرین سرودم؛ داستانی که پیش از من کسی آن را به نظم نگفته است.
هوش مصنوعی: هیچکس، چه از خواص و چه از عوام، چنین داستانی را با این وزن و این شیوهٔ نگارش کامل نسروده است.
هوش مصنوعی: من گوشهنشینی در حجره و توبه از شاعری را برگزیده بودم، اما این پیمان در میانه شکسته شد.
هوش مصنوعی: من به خاطر آن تاجِ سروری (سلطان ممدوح) میخواهم به زبان دری سخن بگویم و شعر بسرایم.
هوش مصنوعی: سخن بیگمان با نظم و شعر رنگ و جلوه مییابد، همانگونه که عروس به دست آرایشگر آراسته میشود.
هوش مصنوعی: میخواهم سخن را بیارایم و زیبایی آن را از خرد بطلبم.
هوش مصنوعی: سرگذشتی شگفت را از روایتهای تازی و کتابهای عرب به نظم درمیآورم.
هوش مصنوعی: این داستان دلنشین را چنین در اخبار عربی و کتابهای جریر خواندهام.
هوش مصنوعی: هنگامی که پیامبر مکّی از مکه به یثرب (مدینه) هجرت کرد و کار دین نیرو گرفت،
هوش مصنوعی: او دین پاک را در میان عرب گسترش داد و سرکشان خوار و مغلوب شدند.
هوش مصنوعی: با شمشیر و با دلیل و معجزهٔ پیامبری، کفر را از دل کافران زدود.
هوش مصنوعی: همهٔ قبیلههای عرب یکسره به داد و دین روی آوردند و تسلیم شدند.
هوش مصنوعی: در آن روزگار قبیلهای بود که از زیبایی و آراستگی مانند نگارخانهٔ ارژنگ مانی بود.
هوش مصنوعی: از فراوانی نعمت و ثروت گویی کشوری آراسته بود.
هوش مصنوعی: نام آن قبیله بنیشیبه بود و سپاهی صفشکن و کینهجو در آن بود.
هوش مصنوعی: در آن قبیله دو سردار بلندهمت، هنرمند، نیکبخت و نیکوکار بودند.
هوش مصنوعی: آن دو سردار از یک نژاد و برادرانی از یک مادر و یک پدر بودند.
هوش مصنوعی: نام یکی از آن دو سردار هلال و نام دیگری همام بود.
هوش مصنوعی: برادر بزرگتر در زیبایی و چابکی برتر بود و از کودکی هوشمند بار آمده بود.
هوش مصنوعی: آنکه نامش هلال بود دختری حورمانند داشت.
هوش مصنوعی: آن دختر مانند سروی آراسته بود و زیبارویی چون بهارِ پرنعمت.
هوش مصنوعی: گوهری پرآوازه و آبرومند و بوتهگلی پر از بوی و رنگ بود.
هوش مصنوعی: پدرش او را گلشاه نامید، زیرا چهرهای چون خورشید داشت و گویی از نژاد حوریان بود.
هوش مصنوعی: آسمانِ گردان هرگز کسی مانند گلشاه و ورقهٔ پرشورِ عشق را نیافریده و نپرورده است.
هوش مصنوعی: آن دو مانند دو سرو در باغ بودند که با شادی و به کام دل دوستان میخرامیدند.
هوش مصنوعی: یکی چهرهای چون ماه داشت و دیگری گونهای چون لاله؛ یکی ساعدی سپید چون نقره داشت و دیگری قامتی چون سرو.
هوش مصنوعی: هر دو در یک جا و با هم بزرگ میشدند، چون ورقه پسرعمو و گلشاه دخترعمو بود.
هوش مصنوعی: به حکم سرنوشت و گردش روزگار، از همان کودکی میانشان مهر و دلبستگی پدید آمد.
هوش مصنوعی: دل هر دو به یکدیگر گرم شد و جانشان از عشق و حیا و شرم پر بود.
هوش مصنوعی: دل آن دو نخل باردار چنان به هم بسته شد که هیچ طاقت دوری از یکدیگر نداشتند.
هوش مصنوعی: نه یکی بی دیگری به آرزویش میرسید و نه دیگری بی او لحظهای آرام میگرفت.
هوش مصنوعی: دل هر دو از کودکی گرفتار و بیقرار عشق شد و با هیچ درمان و چارهای به حال عادی بازنگشت.
هوش مصنوعی: وقتی دهساله شدند، آنان را نزد معلم نشاندند تا درس بیاموزند.
هوش مصنوعی: معلم با جدیت به آموزششان پرداخت تا هر دو دانش و ادب آموختند.
هوش مصنوعی: هرچند در آتش عشق میسوختند، دانش و ادب فراوانی فرا گرفتند.
هوش مصنوعی: هرگاه از درس معلم فارغ میشدند، با مهر و عشق به سوی یکدیگر میآمدند.
هوش مصنوعی: گاهی این یکی به آن دیگری نگاه میکرد، آهی سرد میکشید و میگریست.
هوش مصنوعی: و گاهی آن دیگری به این یکی چشم میدوخت و با ناله، دل را از غم خالی میکرد.
هوش مصنوعی: هرگاه معلم در جای خود نبود، دل آن دو که از روزگار سرگشته بودند...
هوش مصنوعی: ...با شوق وصال به هم میپیوست و جدایی از کنار هر دو میگریخت.
هوش مصنوعی: گاهی یکی از لب شیرین دیگری بوسه میگرفت و گاهی دیگری از او عذرخواهی و دلجویی میکرد.
هوش مصنوعی: گاهی یکی گره از زلف دیگری میگشود و گاهی دیگری حلقههای زرهمانند موی پیچیدهٔ او را به دست میگرفت.
هوش مصنوعی: گاهی یکی از لب چون شکر دیگری کام میگرفت و گاهی دیگری زلف پرپیچ او را میگرفت و میکشید.
هوش مصنوعی: اما چون معلم به جای خود بازمیگشت، آشفته و پریشان و بیاراده میشدند.
هوش مصنوعی: بدینگونه دانش میآموختند و در همان حال از عشق درونی میسوختند.
هوش مصنوعی: از رنج و بیتابی عشق، روز آن دو بیچاره سیاه و خوابشان آشفته و تباه بود.
هوش مصنوعی: وقتی هر دو پانزدهساله شدند، در هنر و دانش همچون خورشیدی به کمال رسیدند.
هوش مصنوعی: مانند گوهر در صدف پرورده و ارزشمند شدند و چون خورشید در اوج شرف درخشیدند.
هوش مصنوعی: هنرمند و دانا شدند و سخنور و حاضرجواب.
هوش مصنوعی: ورقه در دانش و تدبیر و نیرو چنان شد که گویی میتوانست کوه را با زور از جا بکند.
هوش مصنوعی: سواری دلیر بود که هنگام نبرد، پلنگ از هیبت او خون میگریست.
هوش مصنوعی: با زور، سر فیل را میپیچاند و با تیر، دل شیر را میشکافت.
هوش مصنوعی: با شمشیر از پولاد نیز میگذشت و آن را میبرید، و با نیروی خود هر چیز را از جا برمیداشت.
هوش مصنوعی: ورقه دلاوری بود که در میدان جنگ از دریا هم گرد تیره برمیانگیخت؛ یعنی چنان پرتوان بود که کار ناممکن از او برمیآمد.
هوش مصنوعی: با همهٔ این شکوه و قدرت، دلش در عشق گلشاه تباه و بیقرار شده بود.
هوش مصنوعی: او شب و روز در مهر گلشاه بود، زیرا از کودکی دلبستهٔ او شده بود.
هوش مصنوعی: در قبیلهٔ خودش، در میان عربها، در هر وقت و هر هنگامی از روز و شب (دنباله در بیت بعد).
هوش مصنوعی: زیبارویی بود پر از ظرافت و حسن و آراستگی؛ چشمانش پرعتاب و زلفانش هراسانگیز بود.
هوش مصنوعی: چهرهاش ماهی درخشان بر قامتی چون سرو آزاد بود و سرخی گونهاش مانند خون تذرو بر آن ماه پراکنده بود.
هوش مصنوعی: لبانِ لالهگونش بر دندانهای مرواریدی بند نهاده بود و گیسوانش چون کمند بر اندام سیمین و سروقدش ریخته بود.
هوش مصنوعی: بر قامت شمشادگونش زلف خوشبو چون عبیر پراکنده بود و دلی سخت چون پولاد را در تنی نرم چون حریر پنهان کرده بود.
هوش مصنوعی: چهرهٔ سپید چون برگ یاسمنش زیر گرههای زلف مشکین بود؛ زلفی که گره بر گره مانند صدها هزار حلقهٔ زره بود.
هوش مصنوعی: از زلف عنبرین کلاهی بر گل رخسار نهاده بود و از گیسوی سنبلگون پرچمی بر آن آویخته بود.
هوش مصنوعی: رویش سراسر زیبایی بود، دهانش کوچک و گرد چون حرف میم، و زلف و جعدش پرپیچ و خمیده مانند حرف جیم.
هوش مصنوعی: چشم سیاه و تیرافکنش که دلها را میزد، آوازهٔ او را در میان عربها پراکنده بود.
هوش مصنوعی: در قبیلهٔ بنیشیبه کسی نمانده بود که دلباختهٔ گلشاه نشده و قصهٔ عشق او را نشنیده باشد.
هوش مصنوعی: ورقهٔ بیچاره دلسوخته شده بود و آتش عشق در دلش شعله میکشید.
هوش مصنوعی: پدر و مادرها از داشتن آن دو فرزند زیبا و خوشخرام بسیار شادمان بودند.
هوش مصنوعی: آنان از دلباختگی آن دو سروقد به یکدیگر و از حالشان آگاه شدند.
هوش مصنوعی: چون در بیداری و خواب هیچ رفتار ناشایستی از آن دو ندیدند،
هوش مصنوعی: حرمت آن دو بیچاره را نگه داشتند و نگذاشتند از یکدیگر جدا شوند.
هوش مصنوعی: دل آن دو بیچارهٔ عاشق همهٔ روز مانند آتشکده میسوخت.
هوش مصنوعی: هنگامی که شب تاریکی قیرگون خود را میگسترد و آسمان را با ستارگان چون گوهر میآراست،
هوش مصنوعی: آن دو نوجوانِ چون نخل بلند از جای آرام خود بیرون میآمدند و نزد یکدیگر میرفتند.
هوش مصنوعی: گاهی یکی راز دل خود را برای دیگری میگشود و گاهی دیگری ناز خود را بر او عرضه میکرد.
هوش مصنوعی: گاهی عشق بر هر دو غم میبارید و گاهی آن دو در آغوش هم میآویختند.
هوش مصنوعی: هنگام عشقورزی، غم آن دو هزار برابر میشد و هنگام بوسه، لبهایشان به هم میپیوست و چهار لب یکی میشد.
هوش مصنوعی: خواب به چشمشان نمیآمد، اما میانشان هیچ سخن ناشایستی گفته نمیشد و عشقشان پاک بود.
هوش مصنوعی: چون آسمان تاج زرین خورشید را بر سر میگذاشت، گویی پادشاه روم بر زنگیان میتاخت؛ یعنی روشنی روز بر تاریکی شب چیره میشد.
هوش مصنوعی: آن دو عاشق دلسوختهٔ پریشانحال با اندوه و غم به جای خود بازمیگشتند.
هوش مصنوعی: چون سنشان از شانزده سال گذشت، اوضاع روزگار برایشان دگرگون شد.
هوش مصنوعی: غم عشق در دل هر دو اثر کرد و هر دو را نزار و بیمار ساخت.
هوش مصنوعی: رخسار سرخ چون لعلشان مانند گل زریر زرد شد و اندام سیمین و پرشان مانند تار ابریشم باریک و لاغر گشت.
هوش مصنوعی: به پدرانشان خبر رسید که آن دو جوانِ بلندقامت چون سرو، از غم عشق خمیده و ناتوان شدهاند.
هوش مصنوعی: دل پدر و مادر، هرچند سخت یا بیخبر باشد، در برابر رنج فرزند بیتاب و ناتوان میشود.
هوش مصنوعی: فرزند گویی دشمنِ سرسخت توست و مایهٔ گرفتاریات، اما با این همه از جان برایت شیرینتر است.
هوش مصنوعی: وقتی پدران از حال آن دو باخبر شدند، شتاب کردند تا آن دو دلبند را به هم برسانند.
هوش مصنوعی: دل و جانشان را از اندوه خالی کردند و در هر گوشه مجلس جشن برپا ساختند.
هوش مصنوعی: همهٔ قبیلهٔ بنیشیبه خود را آراستند، چون میخواستند جشن عروسی بگیرند.
هوش مصنوعی: همهجا آتش افروختند و بر آن عود و عنبر سوزاندند تا بوی خوش بپراکند.
هوش مصنوعی: از شادی سربلند و سرخوش بودند، چنانکه فریاد شادیشان از آسمان گذشت.
هوش مصنوعی: بانگ نای و آواز چنگ پیوسته در همهجا شنیده میشد.
هوش مصنوعی: نوای سیمهای بم و زیرِ سازها از زمین تیره تا آسمان بلند برخاست.
هوش مصنوعی: شراب سرخ درخشان در جام سبز مانند ستارهٔ مریخ در سپیدهدم میدرخشید.
هوش مصنوعی: هنوز مقدمات عقد ازدواج کامل نشده بود که از هر سو هیاهو و فریاد برخاست.
هوش مصنوعی: از آسمان و دشت فریاد بلند شد و آن همه شادی و ناز و نوشیدن به مصیبت بدل گشت.
هوش مصنوعی: زمین پر از مردان شمشیرزن شد که شیر در برابر شمشیرشان مانند زنی ناتوان بود.
هوش مصنوعی: لشکری بودند همه سرکش و بداندیش، با چهرهای چون دیو و جامهای از آهن (زره).
هوش مصنوعی: برای شبیخون و کینهجویی آمده بودند و چنان ناگهانی پیدا شدند که گویی از زمین روییدهاند.
هوش مصنوعی: همه شمشیرها را از غلاف کشیده و برای کینه و جنگ آماده بودند.
هوش مصنوعی: شب تاریک بود و ضربهٔ شمشیرهای تیز در کار؛ قیامتی سختتر از این چگونه میتواند باشد؟
هوش مصنوعی: همه سرکشانه به کشتار پرداختند و هیچکس را زنده نگذاشتند.
هوش مصنوعی: سیل خون بر خاک روان کردند و زمین از خون دلاوران سرخ چون لاله شد.
هوش مصنوعی: در آغاز، از بزرگان و نامآوران بنیشیبه هیچکس ساز و سلاح جنگ همراه نداشت.
هوش مصنوعی: هیچکس گمان نمیکرد که بتوان ناگهان بر آنان یورش برد.
هوش مصنوعی: آن قوم از این رو غافل بودند که تا آن زمان در جنگ و کینه از هیچکس شکست نخورده بودند.
هوش مصنوعی: آن شب همه گرفتار رنج و بلا شدند، زیرا آن جمع بیسلاح بودند.
هوش مصنوعی: شیر هرچند در روز نبرد چیره است، بی دندان و چنگال چگونه میتواند بجنگد؟
هوش مصنوعی: چون سلاح نداشتند گریختند و با دست خالی با دشمن درنیاویختند.
هوش مصنوعی: وقتی دشمن شمار بیاندازهای از آنان را زخمی کرد، از ادامهٔ نبرد و کینهجویی دست کشیدند.
هوش مصنوعی: مهاجمان یکییکی به غارت روی آوردند و آن همه گفتوگو و بزم شادی از هم پاشید.
هوش مصنوعی: سرزمینی پر از مال و دارایی بود که دشمنان بیهیچ زحمت و ناخواسته به چنگ آوردند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.