به چین زلف تو کان رشک صورت چین است
ز وقت شیر مزیدن لب تو شیرین است
دمی ز دیده پرخون نمیشوی بیرون
بدان سبب که تو طفلی و خانه رنگین است
دگر فوس کنانم مگو که زان توام
که سوختم ز دروغ تو راستی این است
از مهر کرد و وفا توبه آن دل سنگین
چگونه توبهٔ او بشکنم که سنگین است
به درد و غم چه نهی مستم ز نو ستمی
کرم نمای که آن لطفهای دیرین است
برم سر از تن و بر آستانت اندازم
گرش به خواب ببینم که میل بالین است
برای وصل تو خواند کمال ورد و دعا
شنیده که دعاها برای آمین است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه با سوگند به زلف معشوق و ستایش لب شیرین او آغاز میشود و معشوق را کودکی وصف میکند که در چشم خونآلود عاشق خانه کرده است. سپس عاشق از دروغها و سنگدلی معشوق، که از مهر و وفا توبه کرده، و از ستمهای تازهاش گله میکند و لطفهای گذشته را از او میخواهد. در پایان وفاداریاش به آستان معشوق را بیان میکند و کمال امیدوار است ورد و دعایش برای وصال پذیرفته شود.
هوش مصنوعی: به حلقههای زلف تو سوگند که نقشونگارهای زیبای چین بر آن رشک میبرند؛ لب تو از همان روزگار شیرخوارگی که شیر میمکیدی شیرین بوده است. شیرینی لب معشوق ذاتی و از آغاز با او بوده است.
هوش مصنوعی: تو لحظهای از چشم پرخون من بیرون نمیروی، چون کودکی و این خانه رنگین است. چشم عاشق از خون سرخ و رنگین شده و معشوقِ کودکصفت مانند کودکان به خانهٔ رنگین دل میبندد.
هوش مصنوعی: دیگر از سر ریشخند و فریب به من نگو که از آنِ توام؛ راستش این است که از دروغهای تو سوختم.
هوش مصنوعی: آن دل سنگمانند از مهربانی و وفاداری توبه کرده است؛ چگونه میتوانم توبهاش را بشکنم، در حالی که توبهاش مانند خود او سنگین و استوار است. بازی با «سنگین» به معنای سنگی و سخت و نیز محکم و دشوارشکن است.
هوش مصنوعی: چرا هر دم با درد و غم ستمی تازه بر من روا میداری؟ بزرگواری کن و همان لطفهای پیشین را دوباره نشان بده.
هوش مصنوعی: اگر در خواب ببینم که سرم به بالشی جز آستان تو میل دارد، آن را از تن جدا میکنم و بر آستانت میاندازم؛ یعنی سر من جز بر درگاه تو آرام نمیگیرد.
هوش مصنوعی: کمال برای رسیدن به وصال تو ورد و دعا میخواند، چون شنیده است که دعا برای آن است که با «آمین» پذیرفته و برآورده شود؛ او امید دارد دعایش اجابت شود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بدان خدای که بر روی رقعه عظمت
کمیته بیدق حکمش هزار فرزین است
دو چاکرند همی صبح و شام بر در او
که آن یکی گهرافشان و این گهر چین است
سپهر زیر کف قهرمان قدرت اوست
[...]
چه گوهرست که کانش خُم دَهاقین است
به رنگ لالهٔ نَعمان و بوی نسرین است
به مجلس ملکان همنشین زیر و بم است
به بزم ناموران مونس ریاحین است
نه آینه است ولیکن درو بهدست بتان
[...]
ستیزه کن که ز خوبان ستیزه شیرینست
بهانه کن که بتان را بهانه آیینست
از آن لب شکرینت بهانههای دروغ
به جای فاتحه و کاف و ها و یاسین است
وفا طمع نکنم زانک جور خوبان را
[...]
اگر تجارت بحر و سفینه میخواهی
سفینهای که در او بحرها بود این است
سفینهایست که گر صد هزار از آن خواهی
کنار بحر هزارش روان به یک چین است
مرا دماغ ز بویت هنوز مشکین است
دهان من به حدیث لب تو شیرین است
به باغ میکشدم آرزوی دیدارت
چه جای برگ گل وارغوان و نسرین است
به وقت خنده نظر کردهام به دندانت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.