ای سراپرده سلطان خیالت دل ما
کرده درد و غم تو خانه در آب و گل ما
سر به فردوس نیاریم چو زلف تو فرود
تا به خاک سر کوی تو بود منزل ما
مشکل ما دهن تست که هست آن یا نیست
جز به منطق لب تو حل نکند مشکل ما
شمع خود را سزد ار بر نکشد چون قندیل
شب چو از طلعت خود نور دهی محفل ما
بکن ای شیخ دعایی که بمیریم همه
تا دگر ننگ چنین خون نکشد قاتل ما
دیده چندانکه براند سخن از گوهر اشک
یار در گوش نیارد سخن نازل ما
دید سیل مژه در پیش کمال آن مه و گفت
در به دامن برد ار گریه کند سائل ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق دلِ خود را جایگاهِ خیالِ معشوق و خاکِ کوی او را برتر از بهشت میداند. سپس با مضمونهای رایج، کوچکیِ دهان و روشنیِ روی یار را میستاید که شمع در برابرش شرمنده است. در بیتهای پایانی از بیاعتناییِ معشوق مینالد: از شیخ میخواهد دعا کند عاشقان بمیرند تا قاتلشان ننگِ خونشان را نکشد، و یار اشکِ کمال را با طعنه گوهری میخواند که دامنِ این گدا را پر میکند.
هوش مصنوعی: ای کسی که دل ما سراپردهٔ پادشاهِ خیالِ توست؛ درد و غمِ عشقِ تو در وجودِ خاکیِ ما خانه کرده است.
هوش مصنوعی: تا وقتی منزلِ ما خاکِ سرِ کوی توست، همچون زلفِ تو که جز بر رخ و پیشِ تو فرو نمیآید، ما نیز سر به بهشت فرود نمیآوریم و آن را نمیخواهیم.
هوش مصنوعی: گرهٔ کارِ ما دهانِ توست که از کوچکی معلوم نیست هست یا نیست؛ این مشکل را جز سخن گفتنِ لبِ تو حل نمیکند، زیرا با سخن گفتنت هستیِ دهانت آشکار میشود.
هوش مصنوعی: شب که با روی خود مجلسِ ما را روشن میکنی، سزاوار است که شمع از شرم خود را مانند قندیل بالا نکشد و جلوهگری نکند، چون نورِ روی تو بر او برتری دارد.
هوش مصنوعی: ای شیخ، دعا کن که همهٔ ما خودمان بمیریم، تا معشوقِ قاتلِ ما دیگر ننگِ ریختنِ خونِ چنین کسانِ بیمقداری را بر دوش نکشد.
هوش مصنوعی: چشمِ ما هر قدر از گوهرِ اشک سخن بگوید و اشک بریزد، یار سخنِ فرودست و ناچیزِ ما را به گوش نمیگیرد؛ «نازل» به فروریختنِ اشک نیز اشاره دارد.
هوش مصنوعی: آن یارِ ماهرو سیلِ اشکِ مژگانِ کمال را دید و گفت: اگر این گدای ما گریه کند، دامنش پر از مروارید میشود؛ یعنی با طعنه اشکِ او را گوهری دانست که نیازمندیاش را برطرف میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خار غم بیخ فرو برده در آب و گل ما
غنچه کم خاسته زین خار چو پر خون دل ما
بس که در راه تو ای کعبه جان گریانیم
بر سر آب چو کشتیست روان محمل ما
شب برد ناله ما خواب رفیقان سفر
[...]
غیر خوناب نیابند به جان و دل ما
گوییا عشق به خون کرد مخمر گل ما
از ره عشق گذشتن نشد ای پیر طریق
تا که شد کوی خرابات مغان منزل ما
مشکل ما همه باشد ز خمار ای ساقی
[...]
شده با نیک و بد آیینه دل خوش گل ما
خویش را بشکند آنکس که خورد بر دل ما
سرکشی بسکه به ما خسته دلان دشوار است
سبحه سان سر نزند دانه ما از گل ما
سخن از آتش رخسار کسی میگذرد
[...]
دارد آن لحظه فراغ از غم عالم دل ما
که سر کوی خرابات بود منزل ما
بوی حسرت شنود تا ابد ار بوید کس
هر گیاهی که پس از مرگ دمد از گل ما
شکرلله که شده جای تو اندر دل ما
بعد از این هیچ نباشد به میان حایل ما
فخر ما خاک نشینان به ملایک این بس
که زدی خیمه تو ای شاه در آب و گل ما
هر کسی حاصلی از عمر جهان دارد و نیست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.