به خالت نسبت مشک ختنا کردم خطا کردم
من این تشبیه بینیت چرا کردم چرا کردم
صبا انداخت در دستم شی زلف چو چوگانش
چه گویم کآن نفس با او چه کردم چهها کردم
چو دیدم قبله روی تو صد ساله نماز خود
به محراب دو ابرویت نضا کردم قضا کردم
رفییت تربیت فرمود یکبارم به دشنامی
من از شادی دوبار او را دعا کردم دعا کردم
دل خود را که از ریش کهن شد نو به نو خسته
به داروخانه دردت دوا کردم دوا کردم
کز تو نگریزم به خون خود خطی و آنگه
دو چشمت را بر این معنی گوا کردم گوا کردم
کمال ار اندکی زآن خط غباری داشت بر خاطر
چو دیدم روی او با او صفا کردم صفا کردم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل با ردیف «کردم» کارهای خود در راه عشق را برمیشمارد: پوزش از تشبیه خال یار به مشک، نماز گزاردن رو به محراب ابروی او، دعا کردن رقیبی که دشنامش داده، و درمان دل با درد عشق. سپس از پیمانی سخن میگوید که با خون خود نوشته و چشمان یار را بر آن گواه گرفته است. در پایان، کمال میگوید هر رنجشی که از یار داشت، با دیدن رویش از دلش زدوده شد و با او آشتی کرد.
هوش مصنوعی: خال تو را به مشک خوشبوی ختا (ختن) نسبت دادم و خطا کردم؛ چرا چنین تشبیه نابجا و نارسایی کردم؟ خال تو برتر از مشک است. «ختا» با «خطا» جناس دارد.
هوش مصنوعی: شبی باد صبا زلف خمیده و چوگانمانند تو را به دستم رساند. چه بگویم که در آن لحظه با آن زلف چه کردم و چه شوری به پا کردم.
هوش مصنوعی: چون روی تو را دیدم که قبلهٔ من است، نماز صدسالهٔ خود را رو به محراب دو ابروی تو قضا کردم؛ گویی همهٔ عبادتهای گذشتهام بیقبله بوده و اکنون آنها را درست به جا آوردم.
هوش مصنوعی: رقیب تو یک بار با دشنامی مرا ادب کرد و به من توجه نشان داد؛ من از شادیِ همین توجه، دو بار او را دعا کردم.
هوش مصنوعی: دلم را که از زخم کهنه بارها و بارها خسته و آزرده شده بود، در داروخانهٔ درد عشق تو درمان کردم؛ یعنی درد تو خود داروی دل من است.
هوش مصنوعی: با خون خود نوشتهای دادم که هرگز از تو نگریزم، و سپس دو چشم تو را بر این پیمان گواه گرفتم.
هوش مصنوعی: اگر کمال از آن خط (موی تازهرسته بر چهرهٔ یار یا نوشتهای از او) اندکی غبار و رنجش در دل داشت، چون روی یار را دید با او آشتی کرد و دلش صاف شد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
منم آن گبر دیرینه که بتخانه بنا کردم
شدم بر بام بتخانه درین عالم ندا کردم
صلای کفر در دادم شما را ای مسلمانان
که من آن کهنه بتها را دگر باره جلا کردم
از آن مادر که من زادم، دگر باره شدم جفتش
[...]
به عزم طوف خاک درگهت از دیده پا کردم
دویدم آن قدر کان خاک را چون توتیا کردم
شبی رفتم به کویش نالهای کردم ز درد دل
سگ کویش ز من رنجید بد رفتم خطا کردم
تو محبوبی ز تو رسم وفاداری نمیآید
[...]
به خوبی ذرهای بودی چه در کوی تو جا کردم
به دامن گرم آتشپارهای اما خطا کردم
منت دادم به کف شمشیر استغنا که افکندی
تن اهل وفا در خون ولی بر خود جفا کردم
تو خود آئینهای بودی ولی ماه جمالت را
[...]
نمی گردید کوته رشته معنی، رها کردم
حکایت بود بی پایان ، به خاموشی ادا کردم
به لذت بود گر لخت جگر گر پاره دل بود
نمک رفت از سخن ، تا با تکلّف آشنا کردم
درین دکان کاسد صد هنر بی یک سبب هیچ است
[...]
درین مدت که در خیل اسیران تو جا کردم
ز من روزی که یک جان خواستی صد جان فداکردم
گرم سوزند فردا هم ز هجران جای آن دارد
که عمر بیوفا را توشه راه وفا کردم
لبی کز نازکی بار لطافت برنمیتابد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.