رفتی ز برم عاقبت ای شوخ جفا کیش
از دیده برفتی و نرفتی ز دل ریش
در هجر تو چندانکه بدیدیم ز گریه
جز اشک ندیدیم که کاری رود از پیش
گرمی نگذاری که سر زلف تو گیرم
بگذار که چون زلف تو گیریم سر خویش
چندان که به گل خاطر بلیل نگرانست
دارم به جمالت نگرانی من از آن بیش
دی کردم از آن غمزه شکایت به لب او گفت
داری هوس نوش مرنج از الم نیش
تا کی کئی اندیشه آزار دل ما
ا ی مرهم جانها زدل ریش بیندیش
بر جان کمال این همه بیداد نو تا کی
شاهان نه پسندند ستم بر دل درویش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از رفتن معشوق ستمگر شکایت میکند و میگوید که او از چشمش دور شده اما از دلش نرفته است و در دوری او جز گریه کاری از دستش برنمیآید. در میانهٔ غزل، معشوق در پاسخ شکایت میگوید که هر کس شیرینی لب را بخواهد باید نیش غمزه را هم تحمل کند. در پایان، شاعر با نام خود «کمال» از معشوق میخواهد که دست از ستم بردارد، چون شاهان ستم بر درویش را نمیپسندند.
هوش مصنوعی: ای معشوق شوخ و ستمگر، سرانجام از نزد من رفتی؛ از جلوی چشمم رفتی، اما از دل زخمیام بیرون نرفتی.
هوش مصنوعی: در دوری تو هرچه گریه کردیم و نگریستیم، جز اشک چیزی ندیدیم که کاری از پیش ببرد؛ یعنی تنها گریه کار ما بود و چارهای جز آن نداشتیم.
هوش مصنوعی: اگر اجازه نمیدهی که سر زلفت را به دست بگیرم، دستکم بگذار مانند زلف تو سر خود بگیریم و آوارهٔ کوی و بیابان شویم. «سر خویش گرفتن» یعنی رفتن و راه خود را در پیش گرفتن.
هوش مصنوعی: هر اندازه که دل بلبل نگران و دلبستهٔ گل است، من بیش از آن به زیبایی تو دلبسته و مشتاقم.
هوش مصنوعی: دیروز از غمزهٔ آزارندهٔ او نزد لبش شکایت کردم. او گفت: اگر آرزوی نوش (شیرینی لب) را داری، از درد نیش (غمزه) نرنج؛ زیرا نوش بینیش به دست نمیآید.
هوش مصنوعی: تا کی در اندیشهٔ آزردن دل ما هستی؟ ای کسی که مرهم جانهایی، به فکر این دل زخمی هم باش.
هوش مصنوعی: تا کی این همه ستم تازه بر جان کمال روا میداری؟ شاهان ستم بر دل درویش را نمیپسندند؛ تو که پادشاه خوبانی نیز نباید بر درویشی چون من ستم کنی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای کژدم زلف تو زده بر دل من نیش
وز ضربت آن نیش دل نازک من ریش
آنجا که بود انجمن لشکر خوبان
نام تو بود اول ناز تو بیش
چون من شود آخر به غم عشق گرفتار
[...]
آن کژدم زلف تو که زد بر دل من نیش
از ضربت آن زخم دل نازک من ریش
آنجا که بود انجمن لشگر خوبان
نام تو بود اول و پای تو بود پیش
بنگر که همی با من و با تو چکند چرخ
[...]
گه گه نظری باز مدار از من درویش
چون منعم بخشنده به در یوزه درویش
ما را دل صد پاره و لعلت نمک آلود
مشمار که تا روز اجل به شود این ریش
حسن تو فزون باد و جفای تو فزون تر
[...]
ماییم به پای تو در افکنده سر خویش
وز غایت تقصیر سرانداخته در پیش
انداخت مرا چشم کماندار تو چون تیر
زان پس که برآورد به دست خودم از کیش
ای بسته به قصد من درویش میان را
[...]
آن غمزه چو از ریش دل آزرد سر نیش
خون گشت به آزردن او جان و دل ریش
ای دل تو غم اشک روان خور نه غم جان
از آمدنی فکر کن از رقته میندیش
خواهم که ز کیش تو شوم کشته به تیری
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.