ماییم به پای تو در افکنده سر خویش
وز غایت تقصیر سرانداخته در پیش
انداخت مرا چشم کماندار تو چون تیر
زان پس که برآورد به دست خودم از کیش
ای بسته به قصد من درویش میان را
زنهار میازار به مویی دل درویش
من شور تو دارم که لبان نمکینت
دارند بسی حق نمک بر جگر ریش
ساقی مکن اندیشه، بده می که ندارم
من مصلحتی با خرد مصلحت اندیش
ای جان گذری کن که ز هجران تو مردم
بیجان و جهان خود نتوان زیست ازین بیش
بازا که من افتادهام و غیر خیالت
کس بر سر من نیست ز بیگانه و از خویش
عشاق سر تاج ندارند که دارند
از خاک کف پای تو تاجی به سر خویش
گفتم که دهی کام دلم گفت لبش: نی
سلمان بکش از طالب نوشی ستم نیش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل با فروتنی سر به پای معشوق مینهد و از ناز و بیاعتنایی او و درد هجران مینالد. او عقل مصلحتاندیش را کنار میگذارد، از ساقی شراب میخواهد و تنهایی خود را جز با خیال یار وصف میکند. خاک پای معشوق را از تاج شاهی برتر میداند و در پایان، پس از پاسخ منفی لب یار، به خود دلداری میدهد که جویندهٔ نوش باید نیش را هم تاب آورد.
هوش مصنوعی: ما سر خود را به پای تو افکندهایم و از شدت شرمساری از کوتاهی خویش، سر به زیر انداختهایم.
هوش مصنوعی: چشم تیرانداز تو نخست مرا با دست خود از تیردان برآورد و سپس مانند تیر پرتابم کرد؛ یعنی اول مرا برگزید و به خود نزدیک کرد و آنگاه دور انداخت و آوارهام ساخت.
هوش مصنوعی: ای کسی که برای آزار من درویش کمر بستهای، زنهار که دل درویش را حتی به اندازهٔ مویی نیازاری. «مو» به گیسو و کمر باریک یار نیز اشاره دارد.
هوش مصنوعی: من شیفته و پرشور عشق تو هستم، زیرا لبان شیرین و بانمک تو بر جگر زخمی من حق نمک فراوان دارند؛ نمک لبت هم زخمم را میسوزاند و هم مرا وامدار خود کرده است.
هوش مصنوعی: ای ساقی، دودل مباش و شراب بده، زیرا من با عقل حسابگر و مصلحتاندیش کاری ندارم و به مصلحت او عمل نمیکنم.
هوش مصنوعی: ای جان من، گذری بر من کن که از دوری تو مُردم؛ بی تو که جان و جهان منی بیش از این نمیتوان زنده ماند.
هوش مصنوعی: بازگرد که من از پا افتادهام و جز خیال تو، هیچکس از بیگانه و خویشاوند بر بالین من نیست.
هوش مصنوعی: عاشقان سودای تاج پادشاهی ندارند، زیرا از خاک کف پای تو تاجی بر سر خود دارند و خاکپای تو برایشان از هر تاجی برتر است.
هوش مصنوعی: گفتم آیا کام دلم را میدهی؟ لبش پاسخ داد: نه. ای سلمان، کسی که خواهان نوش و شیرینی است باید ستم نیش را هم تحمل کند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای کژدم زلف تو زده بر دل من نیش
وز ضربت آن نیش دل نازک من ریش
آنجا که بود انجمن لشکر خوبان
نام تو بود اول ناز تو بیش
چون من شود آخر به غم عشق گرفتار
[...]
آن کژدم زلف تو که زد بر دل من نیش
از ضربت آن زخم دل نازک من ریش
آنجا که بود انجمن لشگر خوبان
نام تو بود اول و پای تو بود پیش
بنگر که همی با من و با تو چکند چرخ
[...]
گه گه نظری باز مدار از من درویش
چون منعم بخشنده به در یوزه درویش
ما را دل صد پاره و لعلت نمک آلود
مشمار که تا روز اجل به شود این ریش
حسن تو فزون باد و جفای تو فزون تر
[...]
آن غمزه چو از ریش دل آزرد سر نیش
خون گشت به آزردن او جان و دل ریش
ای دل تو غم اشک روان خور نه غم جان
از آمدنی فکر کن از رقته میندیش
خواهم که ز کیش تو شوم کشته به تیری
[...]
تا شد سپر بلایش دل درویش
هر لحظه رسد زخم دگر برجگر ریش
پیوسته بشمشیر جفا یار ستمکار
بی رحم زند بردل بیچاره من ریش
گویی که رسد بر دل و جان مرهم تازه
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.