به خواب آن لعل میگون دیده ام دوش
هنوز از ذوق آنم مست و مدهوش
اگر آرد ز من آن بی وفا یاد
من از شادی کنم خود را فراموش
سر موئی به جانی می فروشد
چنین ارزان بگوئیدش که مفروش
همی کردم بر آن در دوش فریاد
سگی بانگی بزد بر من که خاموش
به گفتار تو گر در لاف میزد
گرفت اینکه به عذر آن گنه گوش
دهانش کرد عیب غنچه ظاهر
بر آن عیب ای صبا دامن قرو پوش
کمال از طرة او بر حذر باش
که طرارست دانم بر بناگوش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از دیدنِ لبِ یار در خوابِ دیشب سرمست است و آرزو دارد یارِ بیوفا یادش کند. سپس خواری خود را بر درِ معشوق نشان میدهد، چنانکه سگِ کوی او را خاموش میکند. پس از آن زیبایی دهانِ یار را برتر از غنچه میشمارد و در پایان، با بازی لفظی میان «طرّه» و «طرّار»، خود را از زلفِ دلربای یار برحذر میدارد.
هوش مصنوعی: دیشب لبِ سرخ و شرابگونِ یار را در خواب دیدم و هنوز از لذتِ آن دیدار مست و بیخود هستم.
هوش مصنوعی: اگر آن یارِ بیوفا روزی از من یاد کند، از شدتِ شادی خودم را از یاد میبرم و از خود بیخود میشوم.
هوش مصنوعی: یار یک تار مویش را به بهای یک جان میفروشد؛ این بهایی بسیار ارزان است، زیرا یک موی او از جان گرانبهاتر است. به او بگویید که آن را چنین ارزان نفروشد.
هوش مصنوعی: دیشب بر درِ خانهٔ یار ناله و فریاد میکردم که سگِ آن کوی بر من بانگ زد که خاموش باش؛ یعنی عاشق در آن درگاه از سگِ کوی هم کمارجتر است.
هوش مصنوعی: اگر غنچه یا گل لاف میزد که سخنی و دهانی مانند تو دارد، اکنون به نشانهٔ پوزش از آن گناه گوشِ خود را گرفته و توبه کرده است.
هوش مصنوعی: دهانِ کوچک و زیبای یار عیبِ غنچه را آشکار کرد، چون غنچه در برابر آن کمجلوه شد. ای باد صبا، با دامنت آن عیب را بپوشان.
هوش مصنوعی: ای کمال، از زلفِ یار بپرهیز، زیرا میدانم که آن زلف که بر بناگوشش افتاده، دزد و دلربا است. شاعر میان «طرّه» و «طرّار» بازی لفظی کرده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بود زودا، که آیی نیک خاموش
چو مرغابی زنی در آب پاغوش
چو شاهِ روم بود آن رویِ نیکوش؛
دو زلفش پیشِ او چون دو سیهپوش.
چه رسمست آن نهادن زلف بر دوش
نمودن روز را در زیر شبپوش
گه از بادام کردن جعبهٔ نیش
گه از یاقوت کردن چشمهٔ نوش
برآوردن برای فتنهٔ خلق
[...]
خداوندا زدوران زمانه
دلم از غصه چون دیگ است در جوش
همی سوزد جهان هر ساعتم دل
همی مالد فلک هر لحظه ام گوش
دراین فکرت چگونه خوش بود دل
[...]
چو زخمه راندی از کین سیاوش
پر از خون سیاوشان شدی گوش
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.