گر به سنگ سنمم عشق تو دندان شکند
دل ز لبهای تو دندان طمع بر نکند
آنچنان ساده رخی داری و لغزان که برو
گر نشیند مگسی افتد و پایش شکند
چون به قانون نظر وصل بتان ممکن نیست
بی تو دل صبر ضروری چه کند گر نکند
زاهد از گریه گره انداخت مصلی بر آب
عاشق روی تو سجاده در آتش فکند
کتم از مگس خال تو بس کر پس مرگ
عنکبوت آید و بر خاک مزارم بتند
عقل فرهاد برفت از لب شیرین ورنی
هیچ کسی جو به لب چشمه حیوان نکند
گر شود آگه از استادی آن غمزه کمال
پیش او ساحر بابل رضی الله بزند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل عاشق میگوید که با وجود ستم معشوق از آرزوی لب او دست نمیکشد. سپس با اغراقهای بازیگوشانه، از صافی چهره و خال مگسمانند او سخن میگوید، عشق را برتر از زهدِ ریایی مینشاند و دیوانگی فرهاد را به یاد میآورد. در پایان، غمزهٔ معشوق را چنان استاد میداند که حتی جادوگر بابل در برابرش سر فرود میآورد.
هوش مصنوعی: اگر عشق تو با سنگ ستم دندانم را بشکند، باز هم دلم از لبهای تو دست نمیکشد و امید و آرزویش را رها نمیکند.
هوش مصنوعی: چهرهات چنان صاف و لغزنده است که اگر مگسی بر آن بنشیند، میلغزد و میافتد و پایش میشکند. این اغراقی در لطافت و صافی روی معشوق است.
هوش مصنوعی: چون از روی قاعده و حساب، رسیدن به زیبارویان ممکن نیست، دل در دوری تو چه کاری جز صبر ناگزیر میتواند بکند؟
هوش مصنوعی: زاهد از بس گریست، سجادهاش را بر آب انداخت و کرامت نشان داد؛ اما عاشق روی تو سجاده را در آتش میافکند و از زهد و ظاهرِ نماز میگذرد.
هوش مصنوعی: خال تو که مانند مگسی است مرا کشت، چنان که پس از مرگم عنکبوت میآید و بر خاک گورم تار میتند؛ یعنی حتی پس از مرگ هم در پی آن مگس خالم.
هوش مصنوعی: فرهاد عقلش را بر سر لب شیرین از دست داد؛ وگرنه هیچ کس کنار چشمهٔ آب حیات جوی نمیکند. لب شیرین خود آب حیات بود و کندن جوی برای او از دیوانگی بود.
هوش مصنوعی: ای کمال، اگر جادوگر بابل از استادیِ آن نگاه و غمزه آگاه شود، در برابرش سر تسلیم فرود میآورد و او را چون بزرگی محترم میشمارد و برایش دعای خیر میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای شده چاکر آن درگه انبوه بلند
وز طمع مانده شب و روز بر آن در چو کلند
بر در میر تو، ای بیهده، بسته طمعی
از طمع صعبتر آن را که نه قید است و نه بند
شوم شاخی است طمع زی وی اندر منشین
[...]
اندرین شهر بسی ناکس برخاسته اند
همه خر طبع و همه احمق و بی دانش و دند
شمس تبریز! تو جانی و همه خلق تناند
پیش جان و تن تو صورت تنها چه تنند
برو ای زاهد مغرور و مده ما را پند
عاشقان را به خدا بخش ملامت تا چند
من دیوانه ز زنجیر نمیاندیشم
که کشیدهست مرا زلف مسلسل در بند
خسروان از پی نخجیر دوانند ولی
[...]
آن کداماند و کیاناند و کجا میباشند
کز خرد دور و برانگیخته با اوباشاند
گرچه آزرده و رنجور شود دلهاشان
از جفای دگران سینۀ کس نخراشند
برِ این کِشته گر ابلیس خورد گر آدم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.