دی چاشتگه ز چهر فکندی نقاب را
شرمنده ساختی همه روز آفتاب را
تیغ ترا چه حاجت رخصت به خون ماست
بر خلق تشنه حکم روانست آب را
بینم دو چشم مست تو بیمار سرگران
این است شیوه مردم بسیار خواب را
دل سوخت در سماع و نمی ایستد ز چرخ
رقصی ست گرم بر سرآتش کباب را
ای پرده دار حال دلم بین و عرضه دار
با شهریار قصه شهر خراب را
عاشق کشی ثواب بود در کتاب عشق
آن شوخ هم ز دست نداد این ثواب را
گفتی مگر به صورت من عاشقی کمال
صورت ندیده چون بنویسم جواب را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل با استفاده از تصاویری زیبا و زنده، به احساسات عاشقانه و حال و هوای دل خود میپردازد. او از زیبایی معشوق سخن میگوید و به تحسین چهره و نگاه او میپردازد که هم موجب شرم آفتاب شده و هم دل را خسته کرده است. در بیان حال دل و احساساتش، به رقص و سماع اشاره میکند و میگوید که عشق و عاشقی حتی در کتابها نیز ذکری از ثواب دارد. در نهایت، شاعر علاوه بر توصیف معشوق، به چالشهای عاشقانه و ارتباط خود با او اشاره میکند و به کنجکاوی در مورد چگونگی پاسخ به عشقش میپردازد.
هوش مصنوعی: دیروز در هنگام صبح، وقتی که تو نقابت را کنار زدی، باعث شدی که آفتاب نیز از زیبایی تو شرمنده شود.
هوش مصنوعی: تیغ تو نیازی به اجازه ندارد، زیرا خون ما برای خلق تشنه همچون آب برای زندگی ضروری است.
هوش مصنوعی: میبینم چشمان نیروبخش تو را که مثل بیمارانی سرگردانند. این همان شیوهایی است که مردم در خوابهای زیاد به آن دچار میشوند.
هوش مصنوعی: دل در حالتی از سر خوشی و شوق میسوزد و هر لحظه نمیتواند از حرکت بازایستد؛ این شبیه رقصی است که با حرارت بر آتش کباب انجام میشود.
هوش مصنوعی: ای کسی که حال و هوای دل من را میدانی، آن را به شهریار (پادشاه) بگو و سرگذشت و داستان ویرانی این شهر را برای او پدیدار کن.
هوش مصنوعی: در کتاب عشق نوشته شده است که کشتن عاشقان کار پسندیدهای است، اما آن معشوق شوخ طبع حتی از این کار نیز سوء استفاده نمیکند و به هیچ وجه این حسن را از دست نمیدهد.
هوش مصنوعی: گفتی آیا در چهره من عاشق شدی، در حالی که هیچ زیبایی را جز کمال چهرهام ندیدهای؟ اگر بخواهم پاسخی بنویسم، به چه شکلی خواهد بود؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای بر عقاب کرده تقدم ثواب را
وی بر خطا گزیده طریق صواب را
در مستی ار ز بنده خطایی پدید شد
مست از خطا نگردد واجب عقاب را
گر در گذاری از تو نباشد بسی دریغ
[...]
ساقی کمی قرین قدح کن شراب را
مطرب یکی به زخمه ادب کن رباب را
جام از قیاس آب و می از جنس آتش است
ساقی نثار مرکب آتش کن آب را
بفکن مرا به باده و مست و خراب کن
[...]
گر ماهِ من برافکنَد از رخ نقاب را
برقع فروهلد به جمال آفتاب را
گویی دو چشمِ جادویِ عابدفریبِ او
بر چشمِ من به سِحر ببستند خواب را
اوّلنظر ز دست برفتم عنانِ عقل
[...]
دیوانه می کنی دل و جانِ خراب را
مشکن به ناز، سلسلهٔ مشک ناب را
بی جرم اگرچه ریختن خون بود وبال
تو خون من بریز ز بهر ثواب را
بوی وصال در خور این روزگار نیست
[...]
زان پیش کاتصال بود خاک و آب را
عشق تو خانه ساخته بود این خراب را
مهر رخت ز آب و گل ما شد آشکار
پنهان به گل چگونه کنند آفتاب را؟
تا کفر و دین شود، همه یک روی و یک جهت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.