گنجور

 
کمال خجندی
 

بر عزیزان غمزة شوخ تو خواری می کند

غمزه تو خواری و زلف تو باری میکند

در ملاک عاشق بیچاره چشم و زلف تو

این یکی بی صبری و آن بیقراری می کند

اگر نماید خوبرو جور و کند صد دشمنی

مهربانی مینماید دوستداری می کنند

عاشق دیدار را دیدار آرد در خروش

عندلیب از شوق گل فریاد و زاری می کنند

خاک را هم من بمن گر بگذری آن لطف تست

آب را بر خاک لطف خویش جاری می کند

چون ز پیشم میروی جان میسپارم من بغم

هر کرا شد عمر لابد جان سپاری می کند

گر چه بود اول گدای شهر ما اکنون کمال

تا به آن به کرد پاری شهریاری می کند

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور ثبت نام کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.