گل به صد لطف بدید آن بر و پنداشت تن است
شکل خود دید همانا چو ز آبت بدن است
نازک اندام که ز آسیب صبا تاب نداشت
ظلم باشد اگر از برگ گلش پیرهن است
ای گل از سیم بناگوش بتم گیر به وام
مایه حسن و میندیش که قرض حسن است
نکنم جز به خیال قد تو قصه دراز
بلبلان را سخن ار هست به سرو چمن است
نیست الا اثر سوز دل و آه درون
بر لب از خال تو این دود که بر جان من است
مشک بر گردن آن ترک خطا چیست ز زلف
بت چینش مگر آورده خراج ختن است
میچکد آب حیات از سخنان تو کمال
سخن این است که گویی تو دگرها سخن است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در وصف زیبایی یار است: تن او چنان شفاف است که گل خود را در آن میبیند و چنان نازک است که حتی پیراهن برگ گل برایش ستم است. شاعر از گل میخواهد زیبایی را از بناگوش یار وام بگیرد و خال او را دود آه دل خود میداند. زلف مشکین یار را هم به خراج ختن مانند میکند. در پایان، کمال سخن خود را آب حیات و برتر از گفتهٔ دیگران میشمارد.
هوش مصنوعی: گل با همهٔ لطافتش سینهٔ تو را دید و پنداشت تن خود اوست؛ گویی نقش خود را در آن دید، چون بدن تو مانند آب روشن و شفاف است و چهرهٔ گل در آن بازتاب مییابد.
هوش مصنوعی: آن یار نازکاندام که تاب برخورد نسیم صبا را هم ندارد، ستم است که پیراهنش از برگ گل باشد؛ یعنی حتی برگ گل برای تن او زبر است.
هوش مصنوعی: ای گل، سرمایهٔ زیبایی را از بناگوش سیمین یار من وام بگیر و نگران بازپرداختش نباش، چون این «قرض حَسَن» است. شاعر با واژهٔ «حسن» به معنای زیبایی و وام بیبهره بازی کرده است.
هوش مصنوعی: من جز با یاد قامت بلند تو سخن را دراز نمیکنم؛ همانگونه که اگر بلبلان سخنی دارند، دربارهٔ سرو چمن است. «قصهٔ دراز» با بلندی قد یار پیوند دارد.
هوش مصنوعی: این سیاهیِ خال که چون دود بر لب توست، چیزی جز اثر سوز دل و آه درونی من نیست؛ دودی است که از جان سوختهٔ من برخاسته است.
هوش مصنوعی: این مشکِ زلف که بر گردن آن ترکِ خطایی افتاده چیست؟ گویا آن بتِ چینی خراج سرزمین ختن را آورده است. ختن به مشک مشهور بوده و زلف سیاه و خوشبوی یار به آن مانند شده است.
هوش مصنوعی: ای کمال، از سخنان تو آب حیات میچکد؛ سخن راستین همان است که تو میگویی و گفتههای دیگران تنها حرف است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
باد صبح است که مشاطه جعد چمن است
یا دم عیسی پیوند نسیم سمن است
نکهت نافه مشگ است نه نافه است نه مشگ
اثر آه جگر سوخته ای همچو من است
نفس سرد گرم رو از بهر چراست؟
[...]
یارب این بوی خوش سنبل و گل با سمن است
یا نسیمی ز سر چار سوی یاسمن است
یا بخور کله تافته شمشاد است
با بخار رخ افروخته نسترن است
مگر این موسم خندیدن باغ ارم است
[...]
دوش آمد بَرِ من آنکه شب افروز منست
آمدن باری اگر در دو جهان آمدنست
آنکه سرسبزی خاکست و گهربخش فلک
چاشنی بخش وطنهاست اگر بیوطنست
در کف عقل نهد شمع که بِستان و بیا
[...]
یا رب این نکهت جانپرور مشک ختن است
یا دم غالیه زلف دلارام من است
نفس روح فزا میدمد از طرف چمن
یا صبا لخلخه جنبان گل و یاسمن است
این چه باد است که برخاست بفراشی باغ
[...]
تا ز مشک ختنت، دایره بر نسترن است
سبزهٔ خط تو آرایش برگ سمن است
از دل مشک و سمن گرد برآورد، زرشک
گرد مشک تو که برگرد گل و نسترن است
زره جعد تو را حلقه مشکین گره است
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.