سر زلف تو دزد دل های ماست
گر آویزی او را از گردن رواست
به بالای لب نقطة خال تو
خطا نیست آن نکته مشک ختاست
صفاهاست با آن دو رخ دیده را
غباری اگر هست از آن خاک پاست
به دور تو صوفی با پوش شد
که از دست تو پیرهن ها فباست
ز من گفته صبر کن نیم دم
از آن روی چندین صبوری کراست
جدا می کند فرقت جان ز تن
قرارم ز دل نیز این خود جداست
کجا شد دلت باز گفتی کمال
تو خود نیک دانی مرا دل کجاست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه در وصفِ زیبایی معشوق که زلفش را دزدِ دلها و خالش را مشکِ ختا میخواند و خاکِ پایش را سرمهٔ چشم میداند. در ادامه شاعر از اثرِ عشقِ او بر صوفیان و از رنجِ دوری و ناشکیبایی خود مینالد. در پایان به پرسشِ معشوق که دلِ کمال کجاست پاسخ میدهد که خودش بهتر میداند دلِ او نزدِ کیست.
هوش مصنوعی: سرِ زلف تو دلِ ما را دزدیده است؛ پس اگر آن را از گردن بیاویزی (مانند دزدی که به دار آویخته میشود)، سزاوار است. زلفِ آویخته بر گردن به آویختنِ دزد تشبیه شده است.
هوش مصنوعی: نقطهٔ خالِ تو که بالای لب نشسته خطا نیست؛ آن نکتهٔ باریک، مشکِ ختاست. شاعر میان «خطا» و «ختا» (سرزمین مشکِ خوشبو) بازی لفظی کرده است.
هوش مصنوعی: چشم از دیدنِ آن دو رخسار روشنی و صفای بسیار مییابد؛ اگر غباری هم در چشم باشد، از خاکِ پای توست که چون سرمه روشنیبخش است.
هوش مصنوعی: در روزگارِ تو صوفی هم قباپوش شد، زیرا از دستِ عشقِ تو پیراهنها چاک خورده و مانند قبا از پیش باز شدهاند؛ یعنی صوفیان از شوقِ تو جامه دریدهاند.
هوش مصنوعی: به من گفتی که نیملحظه صبر کن؛ اما دور از آن روی، چه کسی اینهمه شکیبایی دارد؟
هوش مصنوعی: دوری جان را از تن جدا میکند؛ اینکه آرام و قرار را هم از دلم برده، خود رنجی دیگر و جداگانه است.
هوش مصنوعی: باز پرسیدی: ای کمال، دلت کجا رفت؟ تو خود خوب میدانی که دلم کجاست؛ یعنی دلم نزدِ توست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
به رَنج اَندر آری تَنَت را رَواست
که خود رَنج بُردن به دانش سِزاست
هنوز آلت عقد ناکرده راست
که از هر سویی غلغل و نعره خاست
بلی، بیگمان این جهان چون گیاست
جز این مردمان را گمانی خطاست
ازیرا که همچون گیا در جهان
رونده است همواره بیشی و کاست
اگر هرچه بفزاید و کم شود
[...]
نه جایی تهی گفتن از وی رواست
نه دیدار کردن توان کاو کجاست
بهنام نکو گر بمیرم رواست
مرا نام باید که تن مرگ راست
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.