این چه مجلس چه بهشت این چه مقام است اینجا
عمر باقی رخ ساقی لب جام است اینجا
دولتی کز همه بگذشت ازین درنگذشت
شادئی کز همه بگریخت غلام است اینجا
چون در آیی به طربخانه ما با غم دل
همه گویند مخور غم که حرام است اینجا
ما ورای فلکیم از بر ما گر بروی
برو آهسته که جام و لب بام است اینجا
نیست در مجلس ما پیشگه و صف نعال
شاه و درویش ندانند کدام است اینجا
چو صف عود همه سوخته و گرم رویم
بجز از زاهد افسرده که خام است اینجا
چند پرسی چه مقام است کمال اینکه تراست
این مقامی که نه منزل نه مقام است اینجا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در وصف مجلس بزم عارفانه است که شاعر آن را بهشت و جایگاه عمر جاودان میداند؛ جایی که بخت و شادی در آن خدمتگزارند و غم خوردن حرام است. در این مجلس، که برتر از آسمان است، صدر و پایین و شاه و درویش یکساناند و همه چون عود سوخته و گرماند، جز زاهد خام و افسرده. در پایان، کمال این جایگاه را مقامی بینشان میخواند که در قالب منزلها و مقامهای معمول سلوک نمیگنجد.
هوش مصنوعی: شاعر با شگفتی میپرسد این چه مجلس و چه بهشت و چه جایگاهی است؛ اینجا چهرهٔ ساقی و لب جام، خودِ عمر جاودانه است.
هوش مصنوعی: بخت و اقبالی که از همهجا گذشت و رفت، از این درگاه نگذشت و ماندگار شد؛ و شادیای که از همه گریخت، اینجا بنده و خدمتگزار است.
هوش مصنوعی: اگر با دلی غمگین به شادیخانهٔ ما وارد شوی، همه به تو میگویند غم مخور که خوردن غم در اینجا حرام است.
هوش مصنوعی: ما از آسمان هم برتریم؛ اگر از کنار ما میگذری آهسته برو، زیرا اینجا جام بر لب بام است و با شتاب تو ممکن است بیفتد و بشکند. یعنی جایگاه ما بلند و حال ما شکننده و لطیف است.
هوش مصنوعی: در مجلس ما صدر مجلس و جای پایافزار در کنار در وجود ندارد؛ اینجا شاه و درویش از هم بازشناخته نمیشوند و همه برابرند.
هوش مصنوعی: همهٔ ما مانند عودی که در آتش میسوزد، سوخته و پرحرارت و گرمدلیم؛ تنها زاهد افسرده و سرد است که اینجا خام و ناپخته مانده است.
هوش مصنوعی: شاعر به خود میگوید: ای کمال، تا کی میپرسی این چه جایگاهی است که از آنِ توست؛ این جایگاهی است که نه منزل است و نه مقام، یعنی فراتر از منزلها و مقامهای سلوک است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
طرف باغ و لب جوی و لب جام است اینجا
ساقیا خیز که پرهیز حرام است اینجا
شیخ در صومعه گر مست شد از ذوق سماع
من و میخانه که آن حال مدام است اینجا
لب نهادی به لب جام و ندانم من مست
[...]
کوی عشق است و همه دانه و دام است اینجا
جلوهٔ مردم آزاده حرام است اینجا
هرکه بگذشت در این کوی به بند افتادهست
طائر بی قفس و دام کدام است اینجا
آنکه هر گام بلغزید در این کوی برفت
[...]
مستی و بی خبری رتبه عام است اینجا
ابجد تازه سوادان خط جام است اینجا
از سفر کردن ظاهر، نشود کار تمام
هر که در خویش سفر کرد تمام است اینجا
نشود جمع، زبان آوری و سوختگی
[...]
نه همین طوق گلو حلقهٔ جام است اینجا
گر همه موج شراب است که دام است اینجا
زله از خوان لئیمان چه بری بهر عیال
جز ندامت که کشی بر تو حرام است اینجا
بندهٔ پیر خرابات شوم کز ره لطف
[...]
هست این میکده و دعوت عام است اینجا
قسمت باده به اندازهٔ جام است اینجا
حرف آن راز که بیگانهٔ صوت است هنوز
از لب جام چکید است و کلام است اینجا
نشه از حال بگیرند و گذشتند ز قال
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.