دل به رویت هوس صحبت جانی دارد
جان به فکر دهنت عیش نهانی دارد
دیده چون اشک اگر در طلبت بشتابد
بگذارش که به رویت نگرانی دارد
تا دلم مذهب خوبان سبک روح گرفت
تنم از صحبت جان نیز گرانی دارد
گر صفا می طلبی خوش سخنی ورز که شمع
روشنایی همه از چرب زبانی دارد
ای خیالی به حدیث لب او در سخنت
هست آبی که بدین گونه روانی دارد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه در استقبال از غزلی از حافظ سروده شده است. شاعر از اشتیاق دل و جان به روی و دهان معشوق و شتاب چشمِ گریان برای دیدن او میگوید. سپس با تمثیل شمع، که روشنیاش از «چربزبانی» است، به نرمی و خوشسخنی سفارش میکند. در پایان روانیِ شعر خود را از برکت سخن گفتن دربارهٔ لب معشوق میداند.
هوش مصنوعی: دل با دیدن روی تو آرزوی همنشینی با جان و جانانی دارد، و جان با اندیشیدن به دهان کوچک و پنهانِ تو شادی و لذتی نهانی میبرد. «دهان نهان» اشاره به باریکی و کوچکی دهان معشوق است.
هوش مصنوعی: اگر چشم من مانند اشک در جستوجوی تو شتابان روان شود، رهایش کن و بازش مدار، زیرا مشتاق و نگرانِ دیدن روی توست.
هوش مصنوعی: از وقتی دلم راه و رسم زیبارویانِ سبکروح و لطیف را پذیرفت، تنم حتی همنشینی با جان را هم بار سنگینی میداند. یعنی دل چنان سبک و لطیف شده که تن جان را هم بر خود گران مییابد.
هوش مصنوعی: اگر روشنی و صفا میخواهی، خوشسخن و نرمگفتار باش؛ زیرا شمع همهٔ روشناییاش را از «چربزبانی» دارد. در اینجا با ایهام، روغن و پیه فتیلهٔ شمع هم مقصود است.
هوش مصنوعی: ای خیالی، در سخن تو که دربارهٔ لب معشوق است آب و لطافتی هست که شعرت را چنین روان و دلنشین کرده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آن شکرخنده که پُر نوش دهانی دارد
نه دل من که دل خلقِ جهانی دارد
به تماشای درخت چمنش حاجت نیست
هر که در خانه چُنو سرو روانی دارد
کافران از بت بیجان چه تمتع دارند؟
[...]
اندرین شهر دلم سرو روانی دارد
که ز شکر سخن از پسته دهانی دارد
چون خرامد نکند هیچ نظر از چپ و راست
نیست آگه که بهر سو نگرانی دارد
گر بشب خواب کند زنده نباشد آن کس
[...]
گرچه سرو چمن از آب روانی دارد
نتوان پیش قدت گفت که جانی دارد
به لب تشنه نشان می دهد از آب حیات
خاک راهی که ز پای تو نشانی دارد
عاشق ار قد نو خوانده به گمان سرو بهشت
[...]
شاهد آن نیست که موییّ و میانی دارد
بندهٔ طلعتِ آن باش که آنی دارد
شیوهٔ حور و پری گرچه لطیف است ولی
خوبی آن است و لطافت که فُلانی دارد
چشمهٔ چشمِ مرا ای گلِ خندان دریاب
[...]
آن که از مشک به رخساره نشانی دارد
قامتی دلکش و باریک میانی دارد
چشم و ابروی تو و غمزه خونریز به هم
ترک مستی است به خود تیر و کمانی دارد
سر به گوش تو اگر زلف در آورد مرنج
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.