نطع بگسترد عشق پای فرو کوب هان
خانه فروشی بزن آستیی برفشان
بهر چنین هودج بارگشی دار دل
پیش چنین شاهدی پیشکشی ساز جان
خیز و به صحرای عشق ساز چراگاه از آنک
بابت رخش تو نیست آخور آخر زمان
گلخن ایام را باغ سلامت مگوی
کلبهٔ قصاب را موقف عیسی مدان
هیچ دل گرم را شربت گردون نساخت
ز آنکه تباشیر اوست بیشتری استخوان
کم خور خاقانیا مائدهٔ دهر از آنک
نیست ابا خوشگوار، هست ترش میزبان
تاج امان بایدت پای شهنشاه بوس
نشرهٔ جان بایدت مدح منوچهر خوان
شاه ملایک شعار، شیر ممالک شکار
خسرو اقلیم بخش، رستم توران ستان



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر نخست به رهایی از دنیا و سپردن دل و جان به عشق فرا میخواند و روزگار را گلخنی پرآتش، قصابخانهای بیرحم و سفرهای ناگوار با میزبانی ترشرو میشمارد. سپس سخن را به مدح میکشاند و میگوید امان و درمان جان را باید در پایبوسی شاهنشاه و خواندن ستایش منوچهر جست. بیت پایانی آغاز ستایش شاه با صفتهای فرشتهخو، کشورگیر، بخشنده و رستموار است.
هوش مصنوعی: عشق بساط خود را گسترده است؛ هان، پای بکوب و به رقص درآی، از همه دارایی خود بگذر و دامن از دنیا بیفشان.
هوش مصنوعی: برای چنین کجاوهٔ ارجمندی، دل را بارکش آن کن و در برابر چنین معشوقی، جان را پیشکش و هدیه قرار ده.
هوش مصنوعی: برخیز و در دشت عشق برای خود چراگاهی فراهم کن، زیرا آخور این روزگارِ آخرالزمان شایستهٔ اسبی چون رخش تو، یعنی جان والای تو، نیست.
هوش مصنوعی: این روزگار را که چون تون حمام پر از دود و آتش است، باغ آسایش و سلامت مخوان، و این کلبهٔ قصابی را جایگاه عیسی و پاکی مپندار.
هوش مصنوعی: آسمان برای هیچ دل تبدار و سوختهای شربت درمان نساخت، زیرا داروی خنککنندهٔ او، یعنی تباشیر، بیشتر استخوان است؛ یعنی داروی روزگار مرگ و نابودی است.
هوش مصنوعی: ای خاقانی، از سفرهٔ روزگار کم بخور، زیرا آش آن گوارا نیست و میزبانش هم ترشرو و بدخوست.
هوش مصنوعی: اگر تاج امنیت و آسودگی میخواهی، پای شاهنشاه را ببوس، و اگر تعویذ و داروی جان میخواهی، ستایش منوچهر را بخوان.
هوش مصنوعی: او پادشاهی با خوی فرشتگان است، شیری که سرزمینها را شکار میکند، خسروی که اقلیمها میبخشد و رستمی که توران را میگیرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
باده فراز آورید چارهٔ بیچارگان
قوموا شرب الصبوح، یا ایها النائمین
لفت بخورد و کرم درد گرفتم شکم
سر بکشیدم دودم مست شدم ناگهان
ویژه می پیر نوش گشت چو گیتی جوان
دل چو سبک شد ز عشق در ده رطل گران
بر ارغوان بیش خواه از ارغوان رخ بتی
چو ارغوان باده ای که رخ کند ارغوان
خانه اندوه را زیر و زبر کن همی
[...]
تا که بود آفتاب تا که بود آسمان
فرّخ بادت بهار خرّم بادت خزان
تا که بپاید سپهر تا که بماند جهان
هم به سعادت بپای هم به سلامت بمان
ای شده اشکال شعر از دل و طبعت بیان
ساخته از عقل و فضل بر تن و جان قهرمان
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.