ای صفت زلف تو غارت ایمان ما
عشق جهان سوز تو بر دل ما پادشا
بر در ایوان توست پای شکسته خرد
بر سر میدان توست دست گشاده هوا
صد لطف از کردگار وز لب تو یک سخن
صد ستم از روزگار وز دل تو یک جفا
از رخ تو کس نداد هیچ نشانی تمام
وز مژهٔ تو نکرد هیچ خدنگی خطا
ای تو ز ما بیخبر ما به تمنای تو
بس که بپیمودهایم عالم خوف و رجا
گاه بدزدیم چشم از تو ز بیم رقیب
گه به نظر بشکنیم چشم رقیب تو را
لعل تو طرف زر است بر کمر آفتاب
وصل تو مهر تب است در دهن اژدها
بر سر کوی تو من نایب خاقانیم
بو که به دیوان عشق نام برآید مرا
صبح امید منی طاب علیک الصبوح
گرچه به شبهای هجر طال علی البلا
موی شکافم به شعر موی شدستم ز غم
لیک نگنجم همی در حرم مقتدا
صدر براهیم نام راد سلیمان جلال
خواجهٔ موسی سخن مهتر احمد سخا
یافت ز الطاف او عالم فرتوت، فر
برد ز انصاف او فصل بهاران، بها



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این بخش مطلع دوم قصیده است که با تغزلی عاشقانه آغاز میشود: شاعر از چیرگی عشق بر عقل، بیخبری معشوق، ترس از رقیب و دستنیافتنی بودن وصال سخن میگوید. سپس با اشاره به نام خود و ناکامیاش در راه یافتن به حرم ممدوح، به مدح شیخالاسلام ناصرالدین ابراهیم گریز میزند و او را در شکوه به سلیمان، در سخن به موسی و در بخشش به پیامبر مانند میکند.
هوش مصنوعی: ای معشوقی که وصف زلفت ایمان ما را به یغما میبرد، عشق تو که جهان را میسوزاند بر دل ما فرمانروایی میکند.
هوش مصنوعی: عقل با پای شکسته و درمانده بر درگاه کاخ تو افتاده است، اما در میدان تو هوس و عشق دستی گشاده و آزاد دارد.
هوش مصنوعی: یک سخن از لب تو با صد لطف خداوند برابری میکند و یک جفای دل تو به اندازهٔ صد ستم روزگار است.
هوش مصنوعی: هیچکس نتوانسته نشانی و وصف کاملی از چهرهٔ تو بدهد، و هیچ تیری از مژگان تو به خطا نرفته و همه بر دل نشسته است.
هوش مصنوعی: تو از حال ما بیخبری، و ما در آرزوی تو بسیار میان ترس و امید سرگردان بودهایم.
هوش مصنوعی: گاهی از ترس رقیب نگاهمان را از تو میدزدیم، و گاهی با نگاه کردن به تو چشم رقیب را میشکنیم و او را خوار میکنیم.
هوش مصنوعی: لب سرخ تو مانند سگک زرین بر کمربند خورشید است، و وصال تو چون مهرهٔ شفابخش تب است که در دهان اژدها نهادهاند، یعنی دستنیافتنی است.
هوش مصنوعی: من در کوی تو جانشین خاقانیام (با ایهامی به خاقان و پادشاه)، شاید در دیوان و دفتر عشق نامی از من برآید.
هوش مصنوعی: تو صبح امید منی؛ بادهٔ صبحگاهی بر تو گوارا باد، هرچند در شبهای جدایی بلای من طولانی شده است.
هوش مصنوعی: در شعر موشکافی میکنم و از غم چون مو باریک شدهام، با این همه در حرم آن پیشوا راه نمییابم.
هوش مصنوعی: آن بزرگ که نامش ابراهیم است، جوانمردی با شکوه سلیمان، سروری با سخن موسی و بزرگی با بخشش پیامبر.
هوش مصنوعی: جهان پیر از لطفهای او شکوه و فر یافت، و فصل بهار از عدل و انصاف او ارزش و زیبایی گرفت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بر دل ما تا که هست نقش خرد پادشا
جون خرد اندر دل است نقش تو در جان ما
رای تو چون کوکب است همت تو چون سما
حلم تو و طبع توست همچو زمین و هوا
عشق بیفشرد پا بر نمط کبریا
برد به دست نخست هستی ما را ز ما
ما و شما را به نقد بی خودیی در خور است
زانکه نگنجد در او هستی ما و شما
چرخ در این کوی چیست؟ حلقهٔ درگاه راز
[...]
مورچهٔ خط تو، کرد چو موری مرا
کی کند ای مشک مو مور تو چندین جفا
روی تو با موی و خط مور و سلیمان به هم
موی تو هندو لقب مور تو طوطی لقا
چون به بر مه رسید مورچه بر روی تو
[...]
چند گریزی ز ما ؟ چند روی جا به جا ؟
جان تو در دست ماست همچو گلوی عصا
چند بکردی طواف گرد جهان از گزاف
زین رمه پُر ز لاف هیچ تو دیدی وفا ؟
روز دو سه ای زحیر گِردِ جهان گشته گیر
[...]
چون سحر از بوی گل گشت معطر هوا
از نفس یار ما داد نشانی صبا
نه چه سخن باشد این چیست صبا تا کنم
نسبت بوی خوشش با نفس یار ما
کرد طلوع آفتاب یار درآمد ز خواب
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.