بگو صیاد ما، در دام ریزد دانه ما را
که شاید بشنود مرغی دگر افسانه ما را
مرا در بندبند افتاد چون نی آتش غیرت
که سوزد شمع بزم دیگری پروانه ما را
حریفان را پر از صهباست جام عیش و حیرانم
که تا کی بنگرد ساقی تهی پیمانه ما را
مشو ایمن ز زهد عقل، ساقی می پیاپی ده
که این ویرانه آخر بشکند خمخانه ما را
اگر بایست بستن هر کجا دیوانه ای یا رب
به زنجیری ببند آخر دل دیوانه ما را
در این عالم که آب و گل اساس هر بنا آمد
بپا کردند از غم کلبه ویرانه ما را
ز افسر، آخر او را این همه بیگانگی تا کی
خوش آن روزی که سازد آشنا بیگانه ما را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل گلهٔ عاشقی است که یار با دیگران مهربان است و او را از یاد برده است. شاعر از غیرت، پیمانهٔ خالی خود و دلِ ساختهشده از غم سخن میگوید. از ساقی میخواهد با شراب پیاپی، عقلِ زاهدنما را از کار بیندازد و از خدا میخواهد دل دیوانهاش را به بند کشد. در پایان آرزو میکند روزی آن یار بیگانه با او آشنا شود.
هوش مصنوعی: به صیاد ما بگو دانهای را که با آن ما را به دام انداخت، دوباره در دام بریزد؛ شاید مرغ دیگری داستان گرفتاری ما را بشنود و او هم به دام بیفتد. گرفتاری عاشق خود دام و فریبی برای دیگران میشود.
هوش مصنوعی: آتش غیرت مثل آتشی که در نی میافتد، در همهٔ بندهای وجودم افتاده است؛ چون پروانهٔ ما در شمع مجلس کس دیگری میسوزد. یعنی آن که باید از آنِ ما باشد، شیفتهٔ دیگری شده است.
هوش مصنوعی: جام عیش همپیالگان پر از شراب است و من در شگفتم که ساقی تا کی پیمانهٔ خالی ما را ببیند و پر نکند. شاعر از بیتوجهی یار به خود و لطفش به دیگران گله میکند.
هوش مصنوعی: ای ساقی، از زهد و پارسایی عقل آسودهخاطر مباش و پشتسرهم شراب بده؛ وگرنه این عقلِ ویرانگر سرانجام خمخانهٔ ما را میشکند. شراب عشق باید عقل زاهدنما را از کار بیندازد.
هوش مصنوعی: خدایا، اگر قرار است هر دیوانهای را در هر جا ببندند، دل دیوانهٔ ما را هم سرانجام به زنجیری ببند. زنجیر در اینجا میتواند کنایه از زلف یار باشد.
هوش مصنوعی: در این جهان که پایهٔ هر ساختمانی آب و گل است، کلبهٔ ویران ما را از غم ساختهاند. یعنی سرشت و وجود ما از اندوه است.
هوش مصنوعی: افسر میگوید: یار تا کی با من اینهمه بیگانگی کند؟ خوشا روزی که آن یار بیگانه با ما آشنا و مهربان شود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خدایا درپذیر این نعره مستانه ما را
مکن نومید از حسن قبول افسانه ما را
در آن صحرا که چون برگ خزان انجمن فرو ریزد
به آب روی رحمت سبز گردان دانه ما را
زمین مرده احیا کردن آیین کرم باشد
[...]
هوا گلشن به گلشن می کشد دیوانه ما را
زخون توبه موج گل کند پیمانه ما را
شرابت دام می چیند تغافل جام می بخشد
به ما گر واگذارد دل وفا بیگانه ما را
سپند چشم بدکام دو عالم می توان کردن
[...]
مپرس از شورش صحرای دل دیوانهٔ ما را
نمک سایی بود در دیده کار، افسانهٔ ما را
شراب آتش آلودی، حریفان در قدح دارم
در این محفل که می بوسد لب پیمانهٔ ما را؟
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.