ای که بر ما گذری با همه کبر و غرور
غم ما شیفتگان آوردت عیش و سرور
این همه گام که از کبر گذاری به زمین
هیچ دانی که بود دیده ما فرش عبور
چه غم ار ز آن که کند، بر تو نظر کوته بین
دیده مرغ شب از دیدن مهر آمده کور
چیست وقتی که بخواهم غم عشقت دم مرگ،
چیست روزی که ببینم مه رویت شب گور
غم و شادی همه یکسان بنماید در عشق
خود تفاوت نبود با غم دل ماتم و سور
افسرا، گر ننهد پا بسرت دوست، مرنج
که سلیمان ننهد تاج شهی بر سر مور



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل خطاب به معشوقی مغرور است که بیاعتنا از کنار عاشقان میگذرد و از غم آنان شاد میشود، در حالی که عاشق چشم خود را فرش راه او میداند. شاعر ناتوانی کوتهنظران از دیدن زیبایی معشوق را به کوری مرغ شب در برابر خورشید مانند میکند و آرزو دارد که غم عشق و دیدار روی او تا مرگ و گور همراهش باشد. در پایان خود را دلداری میدهد که اگر دوست پا بر سرش نمینهد، از آن روست که سلیمان تاج شاهی بر سر مور نمیگذارد.
هوش مصنوعی: ای معشوقی که با این همه تکبر و ناز از کنار ما میگذری، گویی غم و رنج ما دلباختگان برای تو مایهٔ خوشی و شادمانی است.
هوش مصنوعی: این همه گامی که از روی تکبر بر زمین میگذاری، آیا میدانی که راه گذرت فرش چشمان ماست و در واقع بر چشم ما قدم میگذاری؟
هوش مصنوعی: چه باک اگر آدم کوتهنظر زیبایی تو را درنیابد؛ چشم پرندهٔ شب (مانند جغد و خفاش) از دیدن خورشید کور میشود. ناتوانی بیننده از کمال تو نمیکاهد.
هوش مصنوعی: چه خوش لحظهای است که در دم مرگ غم عشق تو را آرزو کنم، و چه خوش روزی است که در شب تاریک گور، روی ماهمانند تو را ببینم.
هوش مصنوعی: در عشق، غم و شادی یکسان مینمایند؛ برای دل غمگین عاشق، عزا و جشن تفاوتی ندارند.
هوش مصنوعی: ای افسر، اگر دوست پا بر سر تو نمیگذارد، دلگیر مشو؛ زیرا سلیمان تاج پادشاهی را بر سر مورچه نمیگذارد. یعنی پای دوست بر سر عاشق مانند تاجی است و تو هنوز شایستهٔ چنین افتخاری نیستی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تا که چشمه خورشید ضیا باشد و نور
چشم بد باد در ایام ضیاءالدین دور
دل او تا نشود خالی فردوس از هور
به یکی لحظه مبادا شده خالی ز سرور
به فلک میرسد از روی چو خورشید تو نور
قل هو الله احد چشم بد از روی تو دور
آدمی چون تو در آفاق نشان نتوان داد
بلکه در جنت فردوس نباشد چو تو حور
حور فردا که چنین روی بهشتی بیند
[...]
آفتابی و ز مهرت همه دلها محرور
چشم روشن بود آن را که تو باشی منظور
قربتت نیست میسر به نظر خرسندم
همه مردم نگرانند به خورشید از دور
انتظار نظرم پرده صبرم بدرید
[...]
هرگزم عشق نشد از سرِ پُر سودا دور
عشق از مشعلۀ نار برانگیزد نور
من نه بر قاعدۀ عقل و خرد سیر کنم
که منم شیفته و شیفته باشد معذور
طاقتِ نورِ تجلّی و چو من مسکینی
[...]
دوش با خود نفسی مصلحت دنیا را
میزدم هندسه ئی در بدو در نیک امور
گاه میساختمی بر که و حوضی که در او
جز بکشتی نکند خیل خیالات عبور
گه بصحرای هوس از پی نظار گیان
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.