ای که اندر گلشن خوبی گلی نشکفته است

خرّم و سیراب الحق چون گل رخسار تو

نونهالی چون قدت نارسته در بستان دل

ای دل و جانم فدای قامت و رفتار تو

بوستان دلبری را سر به سر دیدم نبود

نرگسی در خواب همچون دیده خمّار تو

در گلستان جهان گشتم، بسی نایافتم

سنبلی سیراب‌تر از جعد عنبربار تو

جان و دل ایثارت آوردم ولی گشتم خجل

کیستم من تا نمایم جان و دل ایثار تو

آفتاب آسا تجلی کرده‌ای در چشم خلق

خلق را طاقت نباشد دیدن دیدار تو

شامگاهانم چه حاجت پرتو قندیل و شمع

من که هر شب محفلم روشن بود ز انوار تو

با دل از سرّ دهانت هیچ ناگویم سخن

ز آن که هر کس را ندانم قابل اسرار تو

من که دل هرگز نمی‌دادم به دست عمر و زید

برد اینک دل ز دستم جادوی طرّار تو

فتنه دوران ضحاکم همی آمد به یاد

بر سر دوش تو دیدم تا دو مشکین مار تو

رشته‌های زلف پیرامون خالت بهر چیست؟

حبل سحری چند دارد هندوی سحار تو

دیگران بر فرق من گلها بیفشانند و من

دوست می‌دارم که بر چشمم نشیند خار تو

هر کسی از خوان احسان تو خورده است ای عجب

چون منی یارب نباشم از چه برخوردار تو

هر زمان که‌اندر سخن آیی، همی بینم به چشم

شکرین شهدی چکد از دلنشین گفتار تو

موسوی حسن تو بر الزام فرعونی خطت

معجز انگیزی کند از زلف ثعبان ثار تو

خود شنیده‌ستم ز من رنجیده‌ای خاکم به سر

من که باشم تا نماید رنج من آزار تو

خصم اگر گفتا حدیثی در حق من غم مدار

کشکشان آرم ورا یک روز بر دربار تو

صدق و کذبش بی کم و بی کاستی سازم عیان

تا شود خرّم هم از من خاطر افگار تو

نیست قول خصم را درباره خصم اعتبار

و این معانی، نیک داند خاطر هشیار تو

خود وظیفه خصم من اندر حق من چیست، آنک

تهمتی گوید که آن باشد همی دشوار تو

من به رغم خصم، اگر نیکم اگر بد، لاجرم

خار یا گل، هرچه خوانی هستم از گلزار تو

باری ار بر من به میلِ خصم می‌خواهی جفا

این من و این تیغ و این میدان و این پیکار تو

قادری بر من، الا خود آنچه خواهی کن کنون

گر کشی ور بخشیم، من بنده کردار تو

استخوان سوزد مرا، هر گه به خاطر بگذرد

زآن جفاهایی که بر من رفته از اغیار تو