ای فلک کز جور و بیدادست و کین بنیاد تو
عیش را بنیاد کندی وای از بیداد تو
زاتش هستی نشد روشن درین تاریک بوم
شمع تابانی که دورانش نکشت از باد تو
تیشهٔ بیداد و ظلمت ریشهٔ مخلوق کند
پیش خالق میبرند اهل تظلم داد تو
هرکه را هستی صلا داد از تو مستاصل فتاد
بوده گوئی بهر استیصال خلق ایجاد تو
طبع دهر بیوفا نسبت به ارباب وفا
میبرد بیداد از حد لیک از امداد تو
مهلت یک تن نداد از کودک و برنا و پیر
مرگ بیمهلت که هست اندر جهان جلاد تو
هرکجا گنجی که گنجور وجودش پاس داشت
شد به خاک تیره یکسان در خراب آباد تو
خاصه گنج مخزن عصمت که گنجور زمان
از کمال احتجابش خواند ناموس زمان
شمسهٔ عالی نسب بانوی گردون احتشام
زهرهٔ زهرا حسب بلقیس برجیس احترام
زبدهٔ ناموسیان دهر خان پرور که زد
در ازل پروردگارش سکهٔ عصمت به نام
سرو گل نکهت که بوی او صبا در مهد عهد
دایه را از غیرت عفت نمیزد بر مشام
آن که تا روز قیامت از فراق روی خویش
صبح عیش و خرمی را بر قبایل ساخت شام
سرو طوبی قامت کوتاه عمر کم بقا
بیمراد ناامید مشگ بوی تلخکام
فارس گردون فتاد از پشت زین کان نازنین
کرد بر چوبینه مرکب سوی گورستان خرام
بانگ ماتم غلغل اندر عالم بالا فکند
کاسمان نخل بلندی این چنین از پا فکند
هر پدر چون مهر تاج سروری زد بر زمین
هم برادر همچو آتش گشت خاکستر نشین
شیرهٔ جان در تن همشیرهها شد زهر ناب
کز شراب مرگ شد تلخ آن لب چون انگبین
آتش افتد در جهان کز خامه آرد بر زبان
سوز آن مادر که بیند مرگ فرزندی چنین
خانه تا میکرد روشن روی آن شمع طراز
خاک صد غمخانه از اشگ قبایل شد عجین
وقت رفتن چشم پر حسرت چو بر هم مینهاد
آتش اندر خشک و تر زد از نگاه آخرین
آستین از کهکشان بر چشم تر ماند آسمان
بر جهان افشاند چون آن پاکدامان آستین
گرم بازاری ز شور الفراق و الوداع
کرد چون آن سرو نورس رفتن خود را یقین
بود انجام وداعش این سخن کای دوستان
چون ز فیض ابر نیسان سبز گردد بوستان
از من و سر سبزی بستان من یاد آورید
وز جهان آرائی دوران من یاد آورید
در گلستان چون نسیم از سنبل افشاند غبار
از نسیم جعد مشگ افشان من یاد آورید
چشم نرگس چون شود در فتنهسازی بیحجاب
از حجاب نرگس فتان من یاد آورید
سرو چون نازد به خوبی در بهارستان ناز
از سهی سرو نگارستان من یاد آورید
دامن گل در چمن بلبل چو آلاید به اشگ
از من و از پاکی دامان من یاد آورید
جذبهٔ خواهش چو بخشش را کند بازار گرم
از سخا و بخشش و احسان من یاد آورید
من به خاک این عهد و پیمان میبرم باشد شما
روزی از عهد من و پیمان من یاد آورید
آن شکر لب کاسمان از رفتنش لب میگزید
این سخن میگفت و این حرف از قبایل میشنید
کای گلستان حیا حیف از گل رخسار تو
بیمحل رفتی دریغ از سرو خوش رفتار تو
چرخ گر بهر تو شمشیر اجل میکرد تیز
کاش اول کار ما میساخت آنگه کار تو
مرگ ایام جوانی با تو مهپیکر نکرد
آن چه با ما میکند محرومی دیدار تو
نیست گوئی در فلک انجم که چشم ماه را
گریه بر عمر کم است و حسرت بسیار تو
باغ پر گل بود یارب از چه اول مینهاد
رو به خارستان بیبرگی گل بیخار تو
بود صد بازار از کالای هستی پر متاع
صدمه تاراج بر هم زد چرا بازار تو
از سپهر آتش افروز این گمان هرگز نبود
کاین چنین بیگه برآرد دود از گلزار تو
پیچد آنگه در کفن سرو قصب پوش تو را
یکسر از خاک لحد پر سازد آغوش تو را
این چه وقت برگ ریز نخل نو خیز تو بود
این چه هنگام خزان حسرت انگیز تو بود
کشتزار بینم ما از تو صد امید داشت
این چه وقت خشکی ابر مطر ریز تو بود
رفتی و آویخت آن دلها به موئی روزگار
کز قبایل در خم موی دلاویز تو بود
رستخیزی کز قیامتش صد قیامت بیش خاست
در دم آخر وداع وحشت انگیز تو بود
آن چه خیر اندر جهان عیش ما بر باد داد
وقت رفتن خیر باد نوحه آمیز تو بود
وآن چه بیخ عیش کند ای خسرو شیرین لبان
یال و دم به بریدن گلگون و شبدیز تو بود
اقویا دادند چون فرهاد ترک خورد و خواب
جان شیرین داد اما آن که پرویز تو بود
از تو گیتی یک جهان خوبی به زیر خاک برد
وآنچه حسن اندوخت عمری سیلی آمد پاک برد
حیف از آن رای منیر و حیف از آن طبع روان
حیف از آن حسن مقال و حیف از آن حسن بیان
حیف از آن عصمت که در زیر هزاران پرده است
حسن بیآلایش او را جهان اندر جهان
حیف از آن عفت که غیر از باغبان نشنید کس
بوی آن گلها که بودش بوستان در بوستان
حیف از آن پاکی که میرفتند ز اخلاص درست
پاکدامانان به طرف آستینش آستان
حیف از آن آئین محبوبی که از آینیه نیز
غیرتش میخواست دارد طلعت ویرا نهان
حیف از آن صورت که وقت حیرت نظارهاش
خامه افتادی کرام الکاتبین را از بنان
حیف از آن پای نگارین کز تقاضای اجل
شد به تعجیل از نگارستان به گورستان روان
با لحد اندام گلفام تو را ای جان چکار
نکهتستان تو را با خاک گورستان چکار
زیر خاک ای معتدل سرو آن تن زیبا دریغ
واندر آغوش لحد آن قد و آن بالا دریغ
خوابگاه از گور کرد آن پیکر پر نور حیف
سرمه ناک از خاک گشت آن نرگس شهلا دریغ
شد دفین در خاک آن گنج گرانقیمت فسوس
شد چراغ قبر آن روی جهان آرا دریغ
از کسوف مرگ کز عالم برافتد نام وی
آفتاب برج عصمت گشت ناپیدا دریغ
نخل نوخیزی که بودش رسته از باغ بهشت
چون ز جا برخاست افکندش سپهر از پا دریغ
آن که بر حسن مقالش بلبلان را رشگ بود
تا ابد خاموش گشتش غنچه گویا دریغ
وانکه گردش صد پرستار از قبایل بیش بود
ماند در زندان محرومی تن تنها دریغ
لجه نسل شریفش داشت یک در یتیم
رفت و در دریای محنت تا ابد کردش سقیم
تا که از گرد یتیمی پاک سازد روی او
تا که افشاند به دلجوئی غبار از موی او
تا که در نازک مزاجیهای جان سوزش کند
سازگاری با مزاج و همرهی با خوی او
تا که وقت تندخوئی چارهسازیها کند
در تسلی کاری خوی بهانه جوی او
تا که هنگام نوازش کردن اطفال خویش
گه که اندازد نگههای طفیلی سوی او
از مصیبت گریه بر پیر و جوان میافکند
دیدن طفلان دیگر شاد در پهلوی او
وای کز سنگینی بار سر اندوه گشت
سوده در عهد طفولیت سر زانوی او
گه گهش به ره تسلی سوی قبر وی برند
تا دلش آرام گیرد یک نفس از بوی او
بر سر آن قبر پنداری به الفاظ سروش
از زبان حال آن معصومه میآمد به گوش
کی کسان من کنون با بیکسان یاری کنید
طفل مادر مرده را نیکو نگهداری کنید
آن که خونش میخورد حالا غم بیمادری
گه گهش چون مادران از لطف غمخواری کنید
مرگ مادر بر دل طفلان بود بار گران
حسبةلله فکر این گرانباری کنید
چون عزیزان شما با طفل من خواری کنند
قدر من یاد آورید و رفع آن خواری کنید
کودکان را از یتیمی نیست آزاری بتر
ای نکوکاران حذر از کودک آزاری کنید
چون یتیم بیکسان بر بیکسی زاری کند
اتفاقی با دل زارش در آن زاری کنید
در محل آه و زاری بر یتیمیهای او
از دم آتشریزی و از دیده خونباری کنید
بود مادر تا به غایت مایهٔ سامان وی
رفت مادر این زمان جان شما و جان وی
یارب آن معصومه با خیرالنسا محشور باد
مسندش بینور اگر شد مرقدش پرنور باد
نیست فرمان آتش آوردن به نزدیک بهشت
او ز پا تا سر بهشت است آتش از وی دور باد
در مزارستان عام از پرتو همسایگی
جسم پرنورش چراغ صد هزاران گور باد
کلک رحمت هر تحرک کز پی غفران کند
آیتی از مغفرت در شان او مسطور باد
در جهانش آستین بوس آفتاب و ماه بود
در جنانش آستان روب آستین حور باد
از فراق قوم و خویش امروز اگر مغموم گشت
از وصال حور عین فردا دلش مسرور باد
از جهان چون رفت با احسان خیر آن خیره
ذکر خیرش در محافل تا ابد مذکور باد
محتشم شد قصه طولانی سخن کوتاه کن
بهر او حالا تشفع از رسولالله کن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این ترکیببند به رثای بانوی بزرگ و پرهیزگار میپردازد و از مظاهر ستم و بیداد بر انسانها سخن میگوید. او مرگ ناگهانی این شخصیت را موجب غم و اندوه فراوان برای جامعه میداند و توصیف میکند که چگونه فقدان او همهجا را تحت تأثیر قرار داده است. شاعر، با بیان اوصاف زیبای این بانوی معصوم، بر حسرتها و دردها تأکید میکند و در انتها از دوستان میخواهد که یاد او را زنده نگهدارند و برای رحمت و مغفرت او دعا کنند. در نهایت، شاعر درخواستی از پیامبر (ص) برای شفاعت این شخصیت بزرگ دارد.
هوش مصنوعی: ای آسمان که بنیادت بر ستم و بیداد و کینه است، تو بنیاد شادی و خوشی را از جا کندی؛ فریاد از ستم تو.
هوش مصنوعی: در این سرزمین تاریک جهان، هیچ شمع درخشانی از آتش هستی روشن نشد که روزگار آن را با باد تو خاموش نکرده باشد.
هوش مصنوعی: تیشهٔ ستم و تاریکی تو ریشهٔ آفریدگان را کند، و دادخواهان از دست تو به درگاه آفریدگار شکایت میبرند.
هوش مصنوعی: هر کس را که هستی به جهان فراخواند، به دست تو از بیخ و بن نابود شد؛ گویی تو را برای ریشهکن کردن مردم آفریدهاند.
هوش مصنوعی: روزگار بیوفا در حق وفاداران از اندازه ستم میکند، اما این ستم را با یاری و پشتیبانی تو انجام میدهد.
هوش مصنوعی: مرگِ بیدرنگ که در جهان جلاد توست، به هیچکس، کودک و جوان و پیر، مهلت نداد.
هوش مصنوعی: هر گنجی که نگهبانِ هستی از آن پاسداری میکرد، در این ویرانهسرای تو با خاک تیره یکسان شد.
هوش مصنوعی: بهویژه آن گنجِ گنجینهٔ پاکدامنی که نگهبان روزگار، از کمال پوشیدگی و پردهنشینیاش، او را آبروی و ناموس زمانه خواند؛ یعنی بانوی درگذشته.
هوش مصنوعی: او خورشیدی بلندنژاد و بانویی با شکوهی چون آسمان بود؛ در گوهر و نسب چون زهره و در پاکی همپایهٔ حضرت زهرا، و در بزرگی چون بلقیس و در ارجمندی چون مشتری.
هوش مصنوعی: برگزیدهٔ بانوان پردهنشین روزگار و پرورده در خاندانی بزرگ بود که پروردگارش از روز ازل سکهٔ پاکدامنی را به نام او زده بود.
هوش مصنوعی: سروی خوشبو چون گل بود که در دوران گهواره، باد صبا از غیرتِ عفت او حتی بوی او را به مشام دایهاش نمیرساند.
هوش مصنوعی: او کسی بود که با دوری چهرهاش، صبح شادی و خوشی خویشان و قبیلهها را تا روز قیامت به شب تیره بدل کرد.
هوش مصنوعی: قامتی چون درخت طوبی داشت اما عمرش کوتاه و ناپایدار بود؛ ناکام و ناامید، خوشبو چون مشک ولی تلخکام از جهان رفت.
هوش مصنوعی: آنگاه که آن نازنین بر مرکب چوبین یعنی تابوت بهسوی گورستان روان شد، گویی سوارِ آسمان از پشت زین فروافتاد.
هوش مصنوعی: بانگ سوگواری در عالم بالا غوغا انداخت که آسمان چنین نخل بلندی را از پا درآورد.
هوش مصنوعی: پدرش مانند خورشید که تاج روشنی را به زمین افکند، تاج سروری را از سر بر زمین زد، و برادرش مانند آتشی که خاکستر میشود، در خاکستر سوگ نشست.
هوش مصنوعی: شیرهٔ جان در تن خواهرانش به زهر خالص بدل شد، زیرا آن لب شیرین چون عسل از شراب مرگ تلخ شد.
هوش مصنوعی: اگر کسی سوز مادری را که مرگ چنین فرزندی را میبیند با قلم بر زبان آورد، آتش در جهان میافتد.
هوش مصنوعی: تا زمانی که چهرهٔ آن شمعِ آراسته خانه را روشن میکرد شادی بود؛ اکنون خاک صدها غمکده از اشک خویشان گِل شده است.
هوش مصنوعی: هنگام رفتن، وقتی چشم پرحسرتش را میبست، با آخرین نگاهش آتش در همهچیز، خشک و تر، زد.
هوش مصنوعی: چون آن پاکدامن از جهان دست کشید و آستین افشاند، آسمان آستینِ کهکشان را بر چشم گریانش گذاشت.
هوش مصنوعی: وقتی آن سرو تازهرسته به رفتن خود یقین کرد، بازار فریادِ «جدایی» و «بدرود» گرم شد.
هوش مصنوعی: پایان وداعش این سخن بود که ای دوستان، هنگامی که بوستان از فیض باران بهاری سرسبز شود،
هوش مصنوعی: از من و سرسبزی باغ زندگیام یاد کنید، و از روزگاری که جهان را میآراستم یاد آورید.
هوش مصنوعی: در گلستان، هنگامی که نسیم غبار از گیسوی سنبل بیفشاند، از بوی گیسوی مشکافشان من یاد کنید.
هوش مصنوعی: هنگامی که چشم نرگس بیپرده دلربایی و فتنهانگیزی کند، از چشم فتانِ من که در حجاب بود یاد کنید.
هوش مصنوعی: هنگامی که سرو در بهار به زیبایی خود بنازد، از قامت راست و سروگونهٔ من در نگارستان زیبایی یاد کنید.
هوش مصنوعی: هنگامی که بلبل در چمن دامن گل را با اشک خود آلوده کند، از من و از پاکدامنیام یاد کنید.
هوش مصنوعی: هنگامی که کشش نیاز و خواهشِ نیازمندان بازار بخشش را گرم کند، از سخاوت و بخشش و نیکی من یاد کنید.
هوش مصنوعی: من این عهد و پیمان را با خود به گور میبرم، به این امید که شما روزی از وفاداری و پیمان من یاد کنید.
هوش مصنوعی: آن شیرینسخنی که آسمان از رفتنش از حسرت لب به دندان میگزید، این سخنان را میگفت و در پاسخ، این سخنان را از خویشان و بستگان میشنید.
هوش مصنوعی: خویشان میگفتند: ای گلستان شرم و حیا، افسوس از چهرهٔ گلگونت؛ نابهنگام رفتی و دریغ از قامت سروگونه و خوشخرامت.
هوش مصنوعی: اگر آسمان شمشیر مرگ را برای تو تیز میکرد، ای کاش نخست کار ما را تمام میکرد و پس از آن کار تو را.
هوش مصنوعی: مرگ در روزگار جوانی با تو ماهروی آن رنجی را نکرد که محرومیت از دیدارت با ما میکند.
هوش مصنوعی: گویی آنچه در آسمان میبینیم ستاره نیست، بلکه اشکهایی است که چشم ماه بر عمر کوتاه تو و حسرت فراوانت میریزد.
هوش مصنوعی: باغ پر از گل بود؛ خدایا چرا از میان همه، نخست گل بیخار تو رو به خارستان بیبرگ و نوای مرگ نهاد؟
هوش مصنوعی: صدها بازار پر از کالای زندگی بود؛ چرا ضربهٔ تاراج مرگ تنها بازار تو را برهم زد؟
هوش مصنوعی: هرگز از آسمان آتشافروز چنین گمانی نمیرفت که اینگونه نابهنگام از گلزار وجود تو دود برآورد.
هوش مصنوعی: و سپس قامت سروگونهٔ تو را که جامهٔ نازک کتانی میپوشید در کفن بپیچد و آغوشت را یکسره از خاک گور پر کند.
هوش مصنوعی: این چه هنگام برگریزان نهال تازهرستهٔ تو بود و این چه وقت پاییز حسرتانگیز عمر تو بود؟
هوش مصنوعی: کشتزار تشنهٔ ما از تو صدها امید داشت؛ این چه وقت بود که ابر بارانبار بخشش تو خشکید؟
هوش مصنوعی: رفتی و روزگار دلهای خویشانی را که در پیچوتاب گیسوی دلربای تو بند بود، به مویی آویزان کرد و به خطر انداخت.
هوش مصنوعی: آن رستاخیز و غوغایی که از صد قیامت بیشتر بود، در لحظهٔ آخر از وداع هراسانگیز تو برخاست.
هوش مصنوعی: آنچه شادی ما را در جهان بر باد داد، «خداحافظ» آمیخته به نالهای بود که هنگام رفتن گفتی.
هوش مصنوعی: ای پادشاه شیرینلبان، آنچه ریشهٔ شادی ما را کند، بریدن یال و دم اسبان گلگون و شبدیز تو به رسم سوگواری بود.
هوش مصنوعی: نیرومندان مانند فرهاد از غم تو خورد و خواب را رها کردند، اما آنکه در نزدیکی به تو چون پرویز بود، جان شیرین خود را از اندوه داد.
هوش مصنوعی: روزگار با بردن تو، جهانی از خوبی را به زیر خاک برد؛ و هرچه زیبایی در طول عمری اندوخته بود، سیلی آمد و یکسره با خود برد.
هوش مصنوعی: افسوس از آن اندیشهٔ روشن و طبع روان، و افسوس از آن سخن نیکو و بیان زیبا.
هوش مصنوعی: افسوس از آن پاکدامنی که زیبایی بیآلایش او را، که بهاندازهٔ جهانی بود، در پس هزاران پرده پوشیده نگه میداشت.
هوش مصنوعی: افسوس از آن عفتی که جز باغبان، هیچکس بوی گلهای بوستانبوستان زیبایی او را نشنید.
هوش مصنوعی: افسوس از آن پاکی که پاکدامنان با اخلاص راستین، گوشهٔ آستین او را چون آستانهای مقدس میشمردند و به سویش میرفتند.
هوش مصنوعی: افسوس از آن آیین دلبری که غیرتش میخواست چهرهٔ او را حتی از آینه نیز پنهان نگه دارد.
هوش مصنوعی: افسوس از آن چهرهای که هنگام تماشایش، از شدت حیرت قلم از انگشتان فرشتگان نویسندهٔ اعمال میافتاد.
هوش مصنوعی: افسوس از آن پای حنابسته که به خواست مرگ، شتابان از نگارستان زندگی به سوی گورستان رفت.
هوش مصنوعی: ای عزیز، گور را با پیکر گلرنگ تو چه کار؟ و وجود عطرآگین تو را با خاک گورستان چه نسبتی است؟
هوش مصنوعی: ای سرو خوشقامت، دریغ از آن تن زیبا که زیر خاک رفت، و دریغ از آن قد و بالا که در آغوش گور جای گرفت.
هوش مصنوعی: افسوس که آن پیکر نورانی گور را خوابگاه خود کرد، و دریغ که آن چشم زیبای نرگسگون از خاک سرمهآلود شد.
هوش مصنوعی: افسوس که آن گنج گرانبها در خاک دفن شد، و دریغ که آن چهرهٔ جهانآرا چراغ تاریکی گور شد.
هوش مصنوعی: افسوس که با کسوفِ مرگ (که نامش از جهان برافتد) آن خورشیدِ برجِ پاکدامنی پنهان شد. شاعر مرگ را نفرین میکند و بانوی درگذشته را به خورشیدی تشبیه میکند که گرفته شده است.
هوش مصنوعی: افسوس که آن نخلِ تازهرُسته که گویی از باغ بهشت روییده بود، همین که قد کشید، روزگار او را از پا انداخت.
هوش مصنوعی: افسوس که آن کس که بلبلان به سخنِ نیکویش رشک میبردند، دهانِ غنچهمانندِ سخنگویش برای همیشه خاموش شد.
هوش مصنوعی: افسوس که آن کس که بیش از صد خدمتگزار از خاندانها گِردش بودند، اکنون تنها و بیکس در زندانِ محرومیِ گور مانده است.
هوش مصنوعی: دریای نسلِ شریفِ او تنها یک مرواریدِ یگانه، یعنی یک فرزند، داشت؛ او رفت و آن فرزند را برای همیشه در دریای رنج و یتیمی رنجور کرد. «دُرّ یتیم» به یتیمشدن کودک نیز اشاره دارد.
هوش مصنوعی: دیگر کیست که گردِ یتیمی را از چهرهٔ آن کودک پاک کند و برای دلجویی غبار از مویش بیفشاند؟
هوش مصنوعی: و کیست که در زودرنجیها و بیتابیهای دلسوزش با طبع و خوی او سازگاری و همراهی کند؟
هوش مصنوعی: و کیست که هنگام تندخوییاش چارهسازی کند و خوی بهانهجوی او را تسلّی دهد؟
هوش مصنوعی: هرگاه دیگران فرزندان خود را نوازش میکنند، گاهگاه فقط نگاهی گذرا و طفیلی به سوی او میاندازند.
هوش مصنوعی: دیدنِ کودکانِ دیگر که شادمان در کنارِ او هستند، از شدّت مصیبت پیر و جوان را به گریه میاندازد.
هوش مصنوعی: دریغ که از سنگینیِ بارِ غم، سر زانوی او در همان کودکی فرسوده شد؛ یعنی از غم همیشه سر بر زانو نهاده است.
هوش مصنوعی: گاهگاه برای دلداری او را به سرِ گور مادرش میبرند تا دلش لحظهای از بوی او آرام بگیرد.
هوش مصنوعی: بر سر آن گور گویی با سخنانی چون پیامِ فرشته، از زبانِ حالِ آن بانوی پاک، این سخنان به گوش میرسید:
هوش مصنوعی: ای خویشان من، اکنون به بیکسان یاری کنید و از کودکِ مادرمرده بهخوبی نگهداری کنید.
هوش مصنوعی: به کودکی که اکنون غمِ بیمادری خونش را میخورد، گاهگاه مانند مادران از سرِ مهربانی غمخواری کنید.
هوش مصنوعی: مرگ مادر بر دل کودکان باری سنگین است؛ برای رضای خدا به فکر این بار گران باشید.
هوش مصنوعی: هرگاه عزیزانِ شما با کودک من به خواری رفتار کنند، قدر و منزلت مرا به یاد آورید و آن خواری را از او دور کنید.
هوش مصنوعی: برای کودکان هیچ آزاری بدتر از یتیمی نیست؛ ای نیکوکاران، از آزردن کودک بپرهیزید.
هوش مصنوعی: هرگاه آن یتیمِ بیکس بر بیکسیِ خود بنالد، با دلِ زارش در آن ناله همراه و همدل شوید.
هوش مصنوعی: هنگامِ آه و زاری بر یتیمیِ او، آهِ آتشین برآورید و از چشم اشکِ خونین ببارید.
هوش مصنوعی: مادر سخت مایهٔ سامان و آرامش او بود؛ اکنون مادر رفته است و جان او به جان شما سپرده است.
هوش مصنوعی: خدایا، آن بانوی پاک با بهترینِ زنان (حضرت فاطمه) محشور شود؛ اگر جایگاهش در دنیا بیفروغ شد، آرامگاهش پرنور باد.
هوش مصنوعی: فرمان نیست که آتش را به بهشت نزدیک کنند؛ او از سر تا پا بهشت است، پس آتش دوزخ از او دور باد.
هوش مصنوعی: در گورستانِ همگانی، به برکتِ همسایگی، پیکرِ پرنورِ او چراغِ صدها هزار گور باشد.
هوش مصنوعی: هر حرکتی که قلمِ رحمتِ الهی برای آمرزش میکند، آیهای از آمرزش دربارهٔ او نوشته شود.
هوش مصنوعی: در دنیا خورشید و ماه آستینش را میبوسیدند؛ در بهشت آستینِ حوریان درگاهش را جارو کند.
هوش مصنوعی: اگر امروز از دوری خویشان و نزدیکان اندوهگین شد، فردا در قیامت از وصالِ حورالعین دلش شاد باد.
هوش مصنوعی: چون آن بانوی نیکوکار با نیکی و احسان از جهان رفت، یاد نیکش تا ابد در مجالس بر زبانها باشد.
هوش مصنوعی: ای محتشم، قصه دراز شد، سخن را کوتاه کن و اکنون برای او از پیامبر خدا شفاعت بخواه.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.