گنجور

شمارهٔ ۱۰

 
کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل » غزلیات
 

ندانم غنچه را بلبل چه گفتست

که بس خونین دل و چهره کشفتست

مگر رازی که او را با صبا بود

یکایک فاش در رویش بگفتست

تو گویی آتش افتادست در خار

ز بس گلها که از گلبن شکفتست

بجز در حلقۀ لاله نیایی

گهر هایی که چشم ابر سفتست

اگر چه فتنۀ باغست نرگس

بدان شادم که آخر فتنه خفتست

صبا کرد آشکارا بر سر چوب

هر آن خرده که گل در دل نهفتست

دو سر در یک قدم بنمود نرگس

بنا میزد، چه زیبا طاق و جفتست



🖰 با دو بار کلیک روی واژه‌ها یا انتخاب متن و کلیک روی آنها می‌توانید آنها را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

🖐 شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی) | 🔍 شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: سیاوش جعفری | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

🎜 معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است ...

📷 پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی، 📖 راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

حاشیه‌ها

تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

ناصر دوستعلی نوشته:

سلام

در مصرع دوم از بیت اول
شکفته است
باید درست باشه احتمالا

👆☹

حمیدفر نوشته:

«کشفتن» به معنی شکافتن است که مجازاً در مورد شکفتن گل هم به کار می‌رفته است؛ بنابراین به همین شکل درست است. افزون بر این، اگر شکفتن باشد، تکرار قافیه است که دست‌کم در غزل کمال چندان دیده نمی‌شود؛ البته غیر از ردالقافیه (یکسانی قافیة مصراع‌های اول و سوم)

👆☹

ج. م. نوشته:

بیت چهارم
تبدیل
نیایى به نیابى

👆☹

کانال رسمی گنجور در تلگرام