چون نهد عارف به پر از خلوت دل پا برون؟
کی به جریان می رود از خویشتن دریا برون؟
جاده را از نرمی رفتار سازد جوی آب
ماه من آید چو از خلوت به استغنا بردن
بسکه از آمیزش مجنون ما بالد به خویش
هر طرف فرسنگها از خود رود صحرا برون
طاقت دل، پنجهٔ رستم نبردی برده است
با هجوم درد می آید تن تنها برون
لطف حق جویا ز قید عالم آبم رهاند
آخر از دریا درست آمد سبوی ما برون



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با تصویرهای سبک هندی از ثبات عارف در خلوت دل آغاز میشود و او را به دریایی مانند میکند که از خود بیرون نمیرود. سپس نرمیِ رفتار معشوق، بالیدنِ صحرا از همنشینی با عاشقِ مجنونوار، و نیرومندیِ دل در برابر هجوم دردها را وصف میکند. در پایان شاعر رهایی خود از بند جهان مادی را به لطف خدا نسبت میدهد و آن را به سبویی تشبیه میکند که سالم از دریا بیرون آمده است.
هوش مصنوعی: عارف چگونه از خلوتِ دلِ خود بیرون میرود؟ همانگونه که دریا هرچه موج بزند از خودش بیرون نمیرود، عارف نیز همهی جنبش و سیرش درون دل است و از آن پا بیرون نمیگذارد.
هوش مصنوعی: وقتی ماهِ من (معشوق) با بینیازی و ناز از خلوت بیرون میآید، رفتارش چنان نرم و روان است که راه زیر پایش مانند جویِ آب روان میشود.
هوش مصنوعی: صحرا از همنشینی با مجنونِ ما (عاشق) چنان به خود میبالد و بزرگ میشود که از هر سو فرسنگها از حدّ خود فراتر میرود و گستردهتر میگردد.
هوش مصنوعی: توان و تابِ دل، در کُشتی بر پنجهی رستم چیره شده است؛ زیرا دل یکتنه و بییار به رویارویی با هجوم دردها بیرون میآید.
هوش مصنوعی: جویا، لطف خداوند مرا از بندِ این جهانِ مادّی و ناپایدار رهایی داد؛ سرانجام سبوی ما از دریا سالم بیرون آمد، یعنی وجود ما از خطرهای دنیا بیآسیب گذشت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شاه گیتی خسرو لشکرکش لشکرشکن
سایهٔ یزدان شه کشور ده کشورسِتان
ای دننده همچو دن کرده رخان از خون دن
خون دن خونت بخواهد ریخت گرد دن مدن
همچو نخچیران دنیدی، سوی دانش دن کنون
نیک دان باید همیت اکنون شدن ای نیک دن
راه زد بر تو جهان و برد فر و زیب تو
[...]
سوسن و سنبل نمود از زلف و عارض یار من
سنبلی بس با بلا و سوسنی بس با فتن
سوسن از سیم سپید و سنبل از مُشک سیاه
در سپیدی صد ملاحت، در سیاهی صد شکن
نور و زیب از روی و قد او همی خواهند دام
[...]
ای نهاده بر میان فرق جان خویشتن
جسم ما زنده به جان و جان تو زنده به تن
هر زمان روح تو لَختی از بدن کمتر کند
گویی اندر روح تو مضمر همیگردد بدن
گر نیی کوکب، چرا پیدا نگردی جز به شب؟
[...]
ای سهی سرو روان از تو بهشت آئین چمن
روی تو ماهست و گرد ماه از انجم انجمن
مشک داری بر شقایق ورد داری بر عقیق
سرو داری بر گل و شمشاد داری بر سمن
از نسیم زلف تو همچون شمن گردد صنم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.