تماشا میکند هر دم، دلم در باغ رخسارش
به کام دل همی نوشد، میِ لعلِ شکربارش
دلی دارم، مسلمانان! چو زلف یار، سودایی
همه در بند آن باشد که گردد گِردِ رخسارش
چه خوش باشد دل آن لحظ که در باغ جمال او
گهی گل چیند از رویش، گهی شِکر ز گفتارش
گهی در پای او غلتان چو زلف بیقرار او
گهاز خال لبش سرمست همچون چشم خونخوارش
از آن خوشتر تماشایی تواند بود در عالم
که بیند دیدهٔ عاشق به خلوت روی دلدارش؟
چنان سرمست شد جانم، ز جام عشق جانانم
که تا روز قیامت هم نخواهی یافت هشیارش
بهار و باغ و گلزارِ عراقی روی جانان است
ز صد خلد برین خوشتر بهار و باغ و گلزارش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به وصف زیباییهای معشوق و حال و هوای عاشقانهاش میپردازد. او هر لحظه دلش را در تماشای روح و چهره معشوق میبیند و از زیباییهای او لذت میبرد. شاعر دلش را مشابه زلف معشوق میداند که در آن دیوانگی و شیدایی وجود دارد و وصف میکند که لحظات دیدار و گفتگو با محبوب چقدر خوشایند است. عشق او به معشوق چنان عمیق و مستکننده است که او را برای همیشه سرمست و هشیار میکند. در انتها، شاعر به بهار و باغ و گلزار اشاره میکند و آنها را نماد زیبایی معشوقش میداند که از همه بهشتها نیز دلانگیزتر است.
هوش مصنوعی: دل من هر لحظه به تماشای چهرهاش نشسته است و در این لحظههای خوش، از شراب قرمز و شیرین آن لذت میبرد.
هوش مصنوعی: دل من، ای مسلمانان! مانند زلف یار، دلبسته و دیوانه است و تمام محبتش در بند این است که دور و دورتر از چهرهٔ او بچرخد.
هوش مصنوعی: دل در لحظههای زیبا و خوشایند، وقتی در باغ زیبایی او هست، خوشحال و شاد است؛ گاهی از چهرهاش گل میچینم و گاهی از لذت صحبتهایش شیرینی میچشم.
هوش مصنوعی: گاهی همچون زلف بیقرار او به پای او میغلتد و گاهی به خاطر خال لبش سرمست میشود، درست مثل چشمی که از تماشای زیبایی معشوق به شدت شیفته و مست شده است.
هوش مصنوعی: هیچ چیزی در این دنیا زیباتر از تماشای عاشق نیست که به تنهایی، چهرهٔ محبوبش را نگاه کند.
هوش مصنوعی: جانم از عشق معشوقهام چنان پر از شادمانی و سرمستی شده که حتی تا روز قیامت هم کسی به اندازهٔ من از این عشق هشیار و آگاه نخواهد بود.
هوش مصنوعی: بهار و باغ و گلستان عراقی، جلوهگاه زیبایی جانان است و این مکانها به مراتب از تمام باغها و گلستانهای بهشتی زیباترند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
جهانداری که پیروزی است در تیغ جهاندارش
همه آفاق را روزی است از دست گهربارش
همانا اخترِ سَعدست دیدار همایونش
که روز و روزگار ما همایون شد به دیدارش
به طلعت هست خورشیدی که برگیتی همی تابد
[...]
ستم کردست بر جانم سر زلف ستمکارش
نبینم جز جفا شغلش ندانم جز جفا کارش
اگرچه با ستمکاران نیامیزند جان و دل
مرا آرام جان آمد سر زلف ستمکارش
نخرد کس بلای جان و زلفین بلا جویش
[...]
چه دارد در دل آن خواجه که میتابد ز رخسارش
چه خوردست او که میپیچد دو نرگسدان خمارش
چه باشد در چنان دریا به غیر گوهر گویا
چه باتابست آن گردون ز عکس بحر دربارش
به کار خویش میرفتم به درویشی خود ناگه
[...]
فکن ای بخت یک ره استخوانم زیرِ دیوارش
که غوغایِ سگان از حال من سازد خبردارش
به سینه داغِ بالایِ الف سوزم که پیشِ او
چو سر پیش افکنم بینم در آن آیینه رخ سارش
به عالم می فروشد هر دمم سودایِ زلفِ او
[...]
دلارامی که همچون مه بشب بینند دیدارش
شبم چون روز روشن گشت از خورشید رخسارش
بنزهت به ز فردوس است کوی آن بهشتی روی
که دوزخ نزد عاشق هست محرومی ز دیدارش
گذر بر درج در دارد سخن در پسته تنگش
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.