تا یاد ترا کرده دلم راهبر خویش
پر در پر عنقا بپریدم ز بپریدم ز بر خویش
تا بام قفس قوت پرواز ندارم
شرمنده ام از کوتهی بال و پر خویش
پیوند سرین را به میان تو چو بیند
عاشق بود ار کوه نبندد کمر خویش
یکبار به گرد سر او گشتم و چون شمع
گردم همهٔ عمر به قربان سر خویش
جویا شده ام واله این مصرع سالک
«طاووس اسیر است به گلدام پر خویش»



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه از دلی سخن میگوید که با یاد یار به اوج سیمرغ پر کشیده، اما در اسارت عشق حتی توان رسیدن به بام قفس را ندارد. شاعر در ادامه زیبایی اندام معشوق را میستاید و از افتخار یک بار قربان سر او شدن سخن میگوید. در پایان با تضمین مصراعی از سالک، گرفتاری را به طاووسی مانند میکند که در دام پرهای خود اسیر است.
هوش مصنوعی: از آن زمان که دلم یاد تو را راهنمای خود کرده، همراه و همبال سیمرغ از جای خود و از خویشتن پرواز کردم و رها شدم. (متن مصراع دوم آشفته است و تکرار «بپریدم ز» ظاهراً خطای نسخه است.)
هوش مصنوعی: توان پرواز حتی تا بام قفس را ندارم و از کوتاهی بال و پرم شرمسارم؛ یعنی در اسارت چنان ناتوانم که از خودم خجالت میکشم.
هوش مصنوعی: اگر کوه ببیند که سرینِ پُر تو چگونه به کمر باریکت پیوسته است، و باز کمر به خدمت تو نبندد، گویی خود عاشق و از خود بیخود شده است. شاعر با دو معنای «کمر» (میان بدن و دامنهٔ کوه) بازی میکند.
هوش مصنوعی: تنها یک بار به رسم قربانی گرد سر یار گشتم، و از آن پس مانند شمع که شعلهاش همیشه بر سر خودش میگردد، تمام عمر قربان سر خود میگردم؛ چون این سر یک بار افتخار گشتن گرد سر او را یافته است.
هوش مصنوعی: جویا شیفتهٔ این مصراع سالک شده است که میگوید: «طاووس در دام پرهای زیبای خود گرفتار است»؛ یعنی زیبایی و هنر هر کس مایهٔ گرفتاری خود او میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دلشاد نشستم بمقام پدر خویش
برغم نکند سرد دلم رهگذر خویش
کز هر چه بگیتی خبر هست بجستم
بسیار ندارم ز بزرگی گهر خویش
گه بوسه ستانم ز عقیقی شکر دوست
[...]
ای شاه همه عالم و فخرگهر خویش
وی در همه آفاق نموده اثر خویش
از چین و ختا تا به فلسطین که رسانید
جز تو به جوانمردی و مردی خبر خویش
خصمان تورا چون تن و جان در خطر افتاد
[...]
در عشق از آن خوشدلم از چشم ترِ خویش
کاو صرف رهت کرد به دامن گهر خویش
ما را که امید نظر مرحمت از توست
هر لحظه چه رانی چو سرشک از نظر خویش
زین سان که دلم با سرِ زلف تو در آویخت
[...]
از حسرت آن لب که نبخشد شکر خویش
طوطی زده منقار بخون جگر خویش
من چون نخورم خون ز جگر گوشه مردم
یعقوب شنیدی که چه دید از پسر خویش
در خاک اگر افکنی از عرش غمم نیست
[...]
کو حوصله تا بند نهم بر نظر خویش
وین شعله کنم صرفه برای جگر خویش
در راه وفا قافله اشک نیازم
هم پی سپر خویشم و هم راهبر خویش
در بزم وفا سلسله طره یارم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.