هر قدر غم بیند از گردون بود دانا خموش
غنچه سانم دل پر از خون باشد و لبها خموش
چشم اگر پوشی رود در خلوت آرام دل
موج چون ماند از تپیدن می شود دریا خموش
کی تواند مظهر درد تو شد هر سینه ای
در دلم آتش فروزان است و در خارا خموش
نسبت به دردم ز مجنون است با فرهاد بیش
نالد از فریاد ما کوه و بود صحرا خموش
مرد را زیباست جویا عشق نه اظهار عشق
دل در افغان است گو باشد زبان ما خموش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در ستایش خاموشی و پنهان نگه داشتن درد عشق است. شاعر خود را به غنچهای خوندل و لببسته و به دریای آرام تشبیه میکند و میگوید آتش عشق در دل او زنده و آشکار است، اما در دلهای سنگمانند خاموش است. در بیت پایانی نتیجه میگیرد که شایستهٔ مرد، عاشق بودن است نه بر زبان آوردن عشق؛ دل فریاد کند و زبان خاموش بماند.
هوش مصنوعی: انسان دانا هر قدر از روزگار و فلک غم ببیند، خاموش میماند و شکایت نمیکند. من هم مانند غنچهام که دلش پر از خون است، اما لبهایش بسته و خاموش است.
هوش مصنوعی: اگر چشم از دیدن جهان ببندی، دل به خلوتِ آرامش میرسد. همانگونه که وقتی موج از جنبش بازمیایستد، دریا آرام و خاموش میشود.
هوش مصنوعی: هر سینهای نمیتواند جلوهگاه درد عشق تو باشد. آتش در دل من شعلهور و آشکار است، اما در سنگ خارا پنهان و خاموش میماند؛ یعنی دلهای سخت این درد را بروز نمیدهند.
هوش مصنوعی: درد من به درد فرهاد بیشتر شبیه است تا به درد مجنون. از فریاد ما کوه به ناله درمیآید و پژواک میدهد، اما صحرا خاموش میماند؛ کوه جایگاه فرهاد است و صحرا جایگاه مجنون.
هوش مصنوعی: جویا، آنچه مرد را میبرازد خودِ عشق است، نه آشکار کردن آن. دل در ناله و فریاد است؛ بگذار زبان ما خاموش بماند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.