سرشته اند ز فیض هوای صبح تنش
زموج پرتو ما هست تار پیرهنش
تپد شهید نگاه تو در لحد تا حشر
کنی ز پردهٔ چشم غزال گر کفنش
توان ز حسن کلامش شنید بوی بهار
به رنگ غنچهٔ خوشبو بود لب از سخنش
ز بزم وصل توام برد بیخودی دل تنگ
چو غنچه ای که برد گلفروش از چمنش
وظیفه خوان صفات لبت بود جویا
سزد چو غنچه پر از زرکنی اگر دهنش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در وصف لطافت تن و جامه، نگاه کشنده و سخن خوشبوی معشوق است. شاعر میگوید کشتهٔ نگاه یار حتی در گور آرام ندارد و خودش در بزم وصال از بیخودی چون غنچهای چیدهشده از باغ بیرون رفته است. در بیت پایانی، جویا خود را ستایشگر همیشگی لب معشوق میخواند و از او پاداش میخواهد که دهانش را چون غنچه پر از زر کند.
هوش مصنوعی: تن معشوق را از لطف و پاکی هوای صبحگاهی سرشتهاند و تار و پود پیراهنش از موج نور ماه است؛ یعنی تن و جامهاش در لطافت و درخشندگی بیمانند است.
هوش مصنوعی: کسی که با نگاه تو کشته شده، اگر برایش از پردهٔ چشم آهو کفن بسازی، تا روز قیامت در گور بیقرار میتپد؛ زیرا چشم آهو او را به یاد چشم تو میاندازد.
هوش مصنوعی: از زیبایی سخن معشوق بوی بهار به مشام میرسد و لبش از سخن گفتن مانند غنچهای خوشبو است.
هوش مصنوعی: بیخودی و از خودرفتگی، دل تنگ مرا از بزم وصال تو بیرون برد، همانگونه که گلفروش غنچه را از باغ میچیند و میبرد.
هوش مصنوعی: جویا (شاعر) همیشه کارش ستایش و برشمردن صفات لب توست؛ پس سزاوار است که دهانش را مانند غنچه که پر از گردههای زرد است، پر از زر کنی و به او صله دهی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شگفت نیست چو با تیغ در مصاف آید
که تیغ کوه بلرزد ز دست تیغ زنش
لب ملوک همی بوسه بر بساطش داد
هنوز ناشده از لب طروات لبنش
هزار توبه شکسته ست زلف پر شکنش
کجا به چشم در آید شکست حال منش؟
دل شکسته اگر زلف او بیا غالی
کم از هزار نیابی به زیر هر شکنش
مرا دو دیده ز حسرت سپید گشت چنانک
[...]
درست گشت همانا شکستگّی منش
که نیک از ان بشکست زلف پر شکنش
دل شکسته به زلفش اگر برآغالی
کم از هزار نیابی به زیر هر شکنش
دگر ندید کسی تندرست زلفش را
[...]
رها نمیکند ایام در کنار منش
که داد خود بستانم به بوسه از دهنش
همان کمند بگیرم که صید خاطر خلق
بدان همیکند و درکشم به خویشتنش
ولیک دست نیارم زدن در آن سر زلف
[...]
قبا و پیرهن او که می رسد به تنش
من از قباش به رشکم، قبا ز پیرهنش
کرشمه می کند و مردمان همی میرند
چه غم ز مردن چندین هزار همچو منش
عجب، اگر نتوان نقش خاطرش دریافت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.