قبای پاره نصیبش زچرخ مینایی است
همیشه هرکه چو گل در پی خودآرایی است
بغیر من به خیال کسی گذار مکن
به سیر خلوت دلها مرو که رسوایی است
ز حسن کامل آن دلربایی چار ابرو
کدام دل که نه در چارسوی رسوایی است
زکوة جلوه مپندار سایه بر خاکم
ترا که موسم جوش بهار رعنایی است
به غیر خون جگر خلق را نمی ریزد
میی به ساغر دل تا سپهر مینایی است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه با این نکته آغاز میشود که خودآرایی مانند شکفتن گل به پاره شدن جامه و رسوایی میانجامد. سپس عاشق از معشوق میخواهد جز به خیال او به دل کسی راه نیابد، و از زیبایی معشوق نوخط میگوید که همهٔ دلها را رسوا کرده است. او بخشش اندک معشوق را در برابر فراوانی زیباییاش ناکافی میداند و غزل را با شکایت از آسمان پایان میدهد که به جام دل مردم جز خون جگر نمیریزد.
هوش مصنوعی: هر کس مانند گل همیشه در پی آراستن و نمایش خود باشد، سهمش از آسمان نیلگون جامهای پاره است؛ همانگونه که گل وقتی میشکفد گلبرگهایش از هم میگسلد. یعنی خودآرایی به رسوایی و پریشانی میانجامد.
هوش مصنوعی: خطاب به معشوق: جز به خیال من به خیال هیچ کس دیگر راه مده. به تماشای خلوت دلهای دیگران مرو که مایهٔ رسوایی است.
هوش مصنوعی: از زیبایی کامل آن دلربای «چارابرو» (نوجوانی که موی پشت لبش تازه دمیده و با ابروانش چهار ابرو مینماید)، هیچ دلی نیست که در چارسوی بازار رسوایی نیفتاده باشد. «چارابرو» و «چارسو» با هم بازی لفظی دارند.
هوش مصنوعی: تو که اکنون در اوج بهار زیبایی و رعنایی هستی، گمان مکن افکندن سایهای بر خاک من زکات جلوه و زیباییات به شمار میآید. یعنی زیباییات چنان فراوان است که زکاتش باید بیش از یک سایه باشد.
هوش مصنوعی: تا آسمان نیلگون برپاست، در جام دل مردم شرابی جز خون جگر نمیریزد. یعنی بهرهٔ مردم از روزگار تنها رنج و اندوه است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
زهی رفیق که با چون تو سروبالایی است
که از خدای بر او نعمتی و آلایی است
هر آن که با تو دمی یافته است در همه عمر
نیافته است اگرش بعد از آن تمنایی است
هر آن که رای تو معلوم کرد و دیگر بار
[...]
مرا ز عشق نه عقل و نه دین دنیایی است
چه زندگی است که من دارم این چه رسوایی است
حدیث شوق همین بس که سوختم بی تو
سخن یکی است دگرها عبارت آرایی است
جدا ز یوسف خود تا شدم یقینم شد
[...]
نه پر ز خون جگرم از سپهر مینائی است
هلاک جانم ازین بیوفای هر جائی است
یکی ببین و یکی جوی و جز یکی مپرست
از آن جهت که دو بینی قصور بینائی است
وفا و مهر از آن گل طمع مدار ای دل
[...]
مرو به بادیه گردی که زرق و شیدایی است
برهنگی مطلب که آن لباس رعنایی است
زبان ببند و نظر باز کن که منع کلیم
کنایت از ادب آموزی تقاضایی است
دماغ یوسف اگر تر کنند کف ببرد
[...]
خوشم به درد که در پرده شکیبایی است
بدم به داغ که آیینه دار رسوایی است
به فکر زینت باطن کسی نمی افتد
مدار مردم عالم به ظاهرآرایی است
مشو به سینه چاک از گزند عشق ایمن
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.