باز مستی کرده خون آشام چشمان ترا
در فشار دل ید طولاست مژگان ترا
بیختند از پردهٔ دل گونیا گرد خطت
ریختند از شیرهٔ جان نقل دندان ترا
زالتهاب سینهٔ سوزانم از بس نرم شد
از دل من فرق نتوان کرد پیکان ترا
دیدن خواب پریشان عاشقان را تهمت است
خواب گرد دیده کی گردد پریشان ترا
در نظر بازیت چون شبنم رسد لاف کمال
گر نگاه از جا رباید چشم گریان را
ای که پا بر پای ارباب ندامت می نهی
سربسر اشک ریا تر کرده دامان ترا
ناز می بارد ز دیوار و در جولانگهت
شوخی مژگان بود خار گلستان ترا
اینقدرها رو مده آئینه را ترسم مباد
پنجهٔ بی طاقتی گیرد گریبان ترا
این چه دیدار است کاندر دیدهٔ جویای تو
فرق نتوان کرد از گل روی خندان ترا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه در وصف چشم و مژگان و خط و دندان و چهرهٔ معشوق است. شاعر از ستم مژگان و تیر معشوق میگوید که از سوز سینهاش با دل یکی شده است، و از بیخوابی عاشق یاد میکند. در میانه، مدعیِ توبهٔ ریایی را نکوهش میکند و از آینهای سخن میگوید که از دیدار معشوق بیتاب میشود. در پایان، جویا چهرهٔ خندان معشوق را از گل بازنشناختنی میداند.
هوش مصنوعی: باز هم مستی چشمان تو را خونخوار کرده است و مژگانت در فشردن و آزردن دل، دستی چیره و توانا دارد.
هوش مصنوعی: گویی گردِ خطِ چهرهات را از پردهٔ دل بیخته و ساختهاند، و دندانت را که مانند نُقل شیرین است، از شیرهٔ جان ریختهاند. یعنی خط و دندان تو از جوهر دل و جان عاشق پدید آمده است.
هوش مصنوعی: از گرمای سینهٔ سوزان من، پیکان تیر تو چنان نرم و گداخته شده که دیگر نمیتوان آن را از دلم بازشناخت؛ تیر تو با دلم یکی شده است.
هوش مصنوعی: اینکه میگویند عاشقان خواب پریشان میبینند تهمتی بیش نیست؛ خواب کِی به گرد چشم پریشان تو میگردد؟ یعنی عاشق اصلاً خواب ندارد که خوابِ پریشان ببیند.
هوش مصنوعی: اگر نگاهِ معشوق، مانند آفتاب که شبنم را میرباید، چشم گریان تو را از جا برباید، آنگاه میتوانی در نظربازی ادعای کمال کنی.
هوش مصنوعی: ای کسی که از پشیمانان و توبهکاران تقلید میکنی و پا جای پای آنان میگذاری، دامنت سراسر با اشکِ ریاکارانه خیس شده است؛ توبهات ریایی است.
هوش مصنوعی: از در و دیوارِ جایگاه جولان تو ناز میبارد، و خارِ گلستانِ تو همان شوخی و تیزیِ مژگان توست.
هوش مصنوعی: اینقدر به آینه رو نشان مده و به آن میدان مده؛ میترسم آینه از بیتابیِ دیدار تو، دست بیقراری دراز کند و گریبانت را بگیرد.
هوش مصنوعی: این چه جلوه و دیداری است که در چشمِ جویا، که خواهان و جویندهٔ توست، چهرهٔ خندانت را از گل نمیتوان بازشناخت. «جویا» تخلص شاعر است و به معنای جوینده نیز ایهام دارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
طاقت پنجاه روزم نیست تا بینم ترا
دلبرا شاها ازین پنجاه بفکن آه را
حد و اندازه ندارد نالهها و آه را
چون نماید یوسف من از زنخ آن چاه را
راه هستی کس نبردی گرنه نور روی او
روشن و پیدا نکردی همچو روز آن راه را
چون مه ما را نباشد در دو عالم شبه و مثل
[...]
میرسد در سایه حسن آن بت دلخواه را
همچو خورشید فلک بر خیل خوبان سروری
گفته دیوانه باشد خنده و در دل چرا
درد و خنده هر دو آخر ظاهرست اینک مرا
با دل بی آرزو، بر دل گرانم یار را
آه اگر میبود در خاطر تمنایی مرا
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.