نفخه سنبل گلچهره من میآید
یا نسیم سحر از سوی چمن میآید
به سوی بلبل بیوصل و نوا فصل بهار
نفخات گل صد برگ سمن میآید
میرسد یوسف گمگشته یعقوب حزین
یا مگر جان گرامی به بدن میآید
دل دیوانهام از بند بلا یافت نجات
که ملک خوی پریچهره من میآید
آب شد لعل و در از رشک حدیثم که مرا
نام دندان و لب او به دهن میآید
دارد آن ترک خطا قصد شکست دل ما
که بدان طره پرچین و شکن میآید
یارب این چهر عرق کرده دلارام من است
یا مه چهارده امشب بر من میآید
در هوای شکر کبک خرامی چه عجب
باز اگر طوطی طبعم به سخن میآید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل شادمانهٔ عاشقی است که خبر آمدن یار را دریافته است. شاعر رسیدن او را به وزیدن نسیم بهاری، بازگشت یوسف به یعقوب و بازآمدن جان به تن مانند میکند و از زیبایی زلف، لب، دندان و چهرهٔ ماهگون او سخن میگوید. در پایان، شور این دیدار را مایهٔ شکوفایی دوبارهٔ طبع شاعری خود میداند.
هوش مصنوعی: آیا این بوی خوش زلف سنبلمانند یارِ گلرخسار من است که میرسد، یا نسیم سحرگاهی است که از سوی باغ میوزد؟
هوش مصنوعی: در فصل بهار، برای بلبلی که از وصل گل محروم و بیآواز مانده، بوی خوش گل صدبرگ و یاسمن میرسد. یعنی برای عاشقِ دورافتاده، نشانهٔ آمدن یار پیدا شده است.
هوش مصنوعی: گویی یوسفِ گمشده به نزد یعقوبِ اندوهگین بازمیگردد، یا جانِ عزیز دوباره به تن بازمیآید. آمدن یار چنین شادی و زندگیبخشی دارد.
هوش مصنوعی: دل دیوانهٔ من از بندِ رنج و بلا رها شد، زیرا یارِ پریرخسارِ من که خوی فرشتگان دارد در حال آمدن است.
هوش مصنوعی: لعل و مروارید از حسادت به سخن من آب شدند، چون من نام دندان و لب او را بر زبان میآورم. یعنی دندان یار از مروارید و لبش از لعل زیباتر است و این گوهرها از شرم و رشک گداختند.
هوش مصنوعی: آن زیباروی ترکِ خطایی قصد شکستن دل ما را دارد، زیرا با آن زلفِ پرچین و شکن پیش میآید. بازی میان «شکن» زلف و «شکست» دل است و «خطا» هم نام سرزمین است و هم به معنای اشتباه.
هوش مصنوعی: خدایا، این چهرهٔ عرقکردهٔ یارِ دلآرام من است یا ماه شب چهارده که امشب به نزد من میآید؟
هوش مصنوعی: عجیب نیست که طبع طوطیمانند من، در آرزوی لبِ شیرینِ یاری که چون کبک میخرامد، دوباره به سخنگفتن و شعرسرایی بیفتد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
اینچنین تند که آن قلبشکن میآید
سهمی از غمزهٔ او در دل من میآید
چه خطا رفت ندانم که بر ابرو زده چین؟
بهر آرا من آن ترک ختن میآید
سخنی از دهنش گفتم و زد بر دهنم
[...]
این چه بادست که از سوی چمن می آید
وین چه خاکست کزو بوی سمن می آید
این چه انفاس روان بخش عبیر افشانست
که ازو رایحه ی مشک ختن می آید
دمبدم مرغ دلم نعره برآرد ز نشاط
[...]
خانه بر دوش غریبی ز وطن میآید
رو خراشیده عقیقی به یمن میآید
آنچه بر زلف ایاز از دهن تیغ نرفت
از حسودان به سر زلف سخن میآید
حرم عصمت یوسف چه نشاطانگیز است
[...]
آتشین مرغ دلم چون به سخن میآید
شمعسان آتشم از دل به دهن میآید
من نخواهم که شکایت بنویسم که قلم
آتشی دارد و هرشب به سخن میآید
از شهیدان خوددار خواسته باشی تو نشان
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.