مه گلچهره من چون ز سفر بازآید
من دلسوخته را نور بصر باز آید
دارم امید که ناگه ز شفاخانه غیب
مرهم سینه این خسته جگر بازآید
من دیوانه ز زنجیر بلا باز رهم
گر پریروی ملک سیرت من بازآید
سوزد از آه دلم طارم ماه و خورشید
گر نه آن رشک مه و غیرت خور بازآید
کی بود کان بت عیسی دم یوسف منظر
بمداوای دل اهل نظر بازآید
گل اقبال دمد از چمن عیش حسین
اگر آن سرو سخن گو ز سفر بازآید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل سخن عاشقی است که یارش به سفر رفته و او در فراق، چشم به راه بازگشت اوست. شاعر بازگشت معشوق را مایهٔ روشنی چشم، مرهم دل، رهایی از بند بلا و درمان دل عاشقان میداند و او را به ماه، خورشید، عیسی و یوسف مانند میکند. در پایان، حسین بخت و شادی خود را یکسره به بازآمدن یار وابسته میداند.
هوش مصنوعی: هرگاه یار ماهروی و گلچهرهٔ من از سفر برگردد، روشنی چشم به من دلسوخته بازمیگردد.
هوش مصنوعی: امید دارم که ناگهان از درمانگاه عالم غیب، مرهمی برای سینهٔ این عاشق جگرخسته برسد؛ یعنی یار که درمان درد اوست بازگردد.
هوش مصنوعی: من که دیوانهٔ عشقم، اگر یار پریروی و فرشتهخوی من بازگردد، از زنجیر بلا و رنج رها میشوم.
هوش مصنوعی: اگر آن یار که ماه و خورشید به زیباییاش رشک میبرند بازنگردد، آه سوزان دلم بام آسمان و جایگاه ماه و خورشید را میسوزاند.
هوش مصنوعی: کی میشود که آن معشوق زیبا که دمش مانند عیسی جانبخش و چهرهاش مانند یوسف زیباست، برای درمان دل صاحبنظران و عاشقان بازگردد؟
هوش مصنوعی: اگر آن یار بلندقامت و خوشسخن از سفر بازگردد، گل بخت و اقبال از باغ شادی حسین میروید و زندگی او شکوفا میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.