من کیام؟ رسوای شهر و عاشق دیوانهای
آشنا با هر غمی، وز خویشتن بیگانهای
هم شوم شاد از غمش کاو در دلم منزل گرفت
هم شوم غمگین که او جا کرد در ویرانهای
تُرکِ شهرآشوب من در کشوری منزل نکرد
تا نکرد اوّل غمش صد رخنه در هر خانهای
گه گیاه درد روید از دلم، گه خار غم
من به حیرت کاین همه گل چون دمد از دانهای!
میخورم خون دل و خود را به مستی میدهم
تا کنم گستاخ پیشش نالهٔ مستانهای
گفتهای «محیی که باشد تا دم از عشقم زند»
در طلب فرزانه و در عاشقی فرزانهای



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر با پرسش «من کیستم؟» خود را عاشقی رسوا و دیوانه معرفی میکند که از خود بیگانه و با غم آشناست. او از شادی و اندوهِ همزمانِ جای گرفتن معشوق در دل ویرانش میگوید و از فتنهانگیزی معشوق که هرجا برود خانهها را آشفته میکند. سپس از درد و غمی سخن میگوید که از یک دانهٔ عشق میروید و از مستیای که برای ناله کردن در برابر یار برمیگزیند. در پایان، به طعنهٔ معشوق که «محیی کیست؟» پاسخ میدهد که او در طلب و عاشقی فرزانه است.
هوش مصنوعی: میپرسد من کیستم و پاسخ میدهد: عاشقی دیوانه و رسوای شهر که با هر غمی آشناست و از خود بیگانه شده است.
هوش مصنوعی: از غم معشوق شاد میشوم، چون در دلم جای گرفته است؛ و غمگین هم میشوم، چون چنین عزیزی در دل ویرانِ من جا کرده است.
هوش مصنوعی: معشوقِ زیبا و فتنهانگیز من در هیچ سرزمینی ساکن نشد، مگر آنکه پیش از آن غمش در هر خانهای صدها شکاف انداخت. یعنی عشق او هرجا برود، همه را آشفته و دلشکسته میکند.
هوش مصنوعی: گاهی گیاه درد و گاهی خار غم از دلم میروید. در شگفتم که اینهمه «گل» چگونه از یک دانه، یعنی از یک عشق، برمیآید.
هوش مصنوعی: خون دل میخورم و خود را به مستی میسپارم تا بتوانم بیپروا در برابر معشوق نالهای مستانه سر دهم.
هوش مصنوعی: ای معشوق، گفتهای «محیی کیست که از عشق من دم بزند؟» پاسخ این است که او در جستوجوی تو خردمند و در عاشقی نیز فرزانه است، پس سزاوار این ادعاست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
حال عالم سر به سر پرسیدم از فرزانهای
گفت: یا خاکیست یا بادیست یا افسانهای
گفتمش، آن کس که او اندر طلب پویان بود؟
گفت: یا کوریست یا کرّیست یا دیوانهای
گفتمش: احوال عمر ما چه باشد عمر چیست؟
[...]
گر بگویی عاشقی با ما هم از یک خانهای
با همه کس آشنا با ما چرا بیگانهای
ما چو اندر عشق تو یکرویه چون آیینهایم
تو چرا در دوستی با ما دو سر چون شانهای
شمع خود خوانی همی ما را و ما در پیش تو
[...]
ای ثنا و مدح تو در لفظ هر فرزانه ای
خویش کرده مکرمات تو زهر بیگانه ای
افتخار خاندان جد خویشی در نسب
کی بود چون خاندان جد تو هر خانه ای
آنچه در توست از بزرگی کی بود در غیر تو
[...]
شعله زد شمع جمال او ز دولتخانهای
گشت در هر دو جهان هر ذرهای پروانهای
ای عجب هر شعلهای از آفتاب روی او
گشتت زنجیری و در هر حلقهای دیوانهای
هر که با هر حلقه در دنیا نیفتاد آشنا
[...]
پیش شمع نور جان دل هست چون پروانهای
در شعاع شمع جانان دل گرفته خانهای
سرفرازی شیرگیری مست عشقی فتنهای
نزد جانان هوشیاری نزد خود دیوانهای
خشمشکلی صلحجانی تلخرویی شکری
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.