شعله زد شمع جمال او ز دولتخانه‌ای
گشت در هر دو جهان هر ذره‌ای پروانه‌ای
ای عجب هر شعله‌ای از آفتاب روی او
گشتت زنجیری و در هر حلقه‌ای دیوانه‌ای
هر که با هر حلقه در دنیا نیفتاد آشنا
همچو حلقه تا ابد بر در بود بیگانه‌ای
نیک در هر حلقه او را باز می‌باید شناخت
ورنه گردد بر تو آن هر حلقه‌ای بتخانه‌ای
در درون چاه و زندانش بدان و انس گیر
زانکه نه گلشن بود پیوسته نه کاشانه‌ای
یا اگر هر دم به نوعی نیز بینی آن جمال
تو یقین می‌دان که آن گنجی است در ویرانه‌ای
ور به یک صورت فرو ریزی چو گلبرگی ز بار
کی رسد دریا به تو، تو مست از پیمانه‌ای
قفل عشقش کی گشایی گر کلیدی نبودت
هر دم از انسی نو و دردی نوش دندانه‌ای
من چه‌گویم چون درین دریا دو عالم محو شد
شبنمی را کی رسد از پیشگه پروانه‌ای
هر که خواهد داد از وصلش سر مویی خبر
در حقیقت آن سخن دانی که چیست افسانه‌ای
از مسمی کس نخواهد یافت هرگز شمه‌ای
گر به تو اسمی رسد واجب بود شکرانه‌ای
گر جزین چیزی که می‌گویم طلب داری دمی
تا ابد در دام مانی از برای دانه‌ای
شبنمی را فهم کی در بحر بی پایان رسد
گر نمی‌فهمش بود باشد قوی مردانه‌ای
چون رسد آن نم بدو جاوید در پی باشدش
تا کند هم چون خودش از فر خود فرزانه‌ای
یک سر سوزن ندیدی روی دولت ای فرید
ده زبان تا چند خواهی بود همچون شانه‌ای
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به زیبایی و جذابیت خداوند و قدرت عشق اشاره می‌کند. او می‌گوید که هر شعله‌ای که از جمال او می‌رقصد، همه را به پروانه‌ای تبدیل می‌کند که در عشق گرفتار شده‌اند. اگر کسی با حقیقت عشق آشنا نشود، همیشه در دنیا بیگانه خواهد ماند. تکرار ارادت و عشق به این جمال سبب می‌شود که شخص باید از دل و جان درک کند و به آن نزدیک شود. در نهایت، شاعر به جستجوی حقیقت و جاذبه‌های عشق پرداخته و می‌گوید که در این مسیر انسان نباید در دام تصورات بی‌پایه گرفتار شود.
هوش مصنوعی: شعلهٔ زیبایی او مانند شمعی است که از خانه‌ای سر برآورده و در هر نقطه از دو جهان، هر ذره‌ای به دلیل عشق به او مانند پروانه‌ای می‌گردد و دل‌باخته‌اش می‌شود.
هوش مصنوعی: چقدر جالب است که هر شعله‌ای از نور آفتاب صورت او به زنجیر در آمده و هر حلقه‌ای هم به نوعی به دیوانگی می‌انجامد. در واقع، زیبایی و جذبه او آن‌قدر قوی است که باعث مجنون شدن دیگران می‌شود.
هوش مصنوعی: هر کسی که در این دنیا با دیگران و به ویژه با چالش‌ها و مشکلات آشنا نشود، همیشه مانند حلقه‌ای خواهد بود که در در بسته می‌ماند و هیچ‌گاه درک و شناختی از دیگران نخواهد داشت.
هوش مصنوعی: هر انسانی را باید به درستی شناخت و در پی شناخت او بود، زیرا در غیر این صورت، هر انسانی ممکن است تبدیل به معبدی برای آزار و رنج تو شود.
هوش مصنوعی: در درون چاه و زندان او [محبوب یا الهه عشق] رهایی و آرامش را جست‌وجو کن، چرا که همیشه بهشت و گلستان نیست و زندگی همواره خوشی و آسایش نیست.
هوش مصنوعی: اگر هر لحظه به شکلی هم که شده زیبایی تو را ببینی، باید بدانی که آن زیبایی، گنجی ارزشمند در میان خرابه‌هاست.
هوش مصنوعی: اگر تو مانند یک گلبرگ در یک حالت بریزی، باران چطور می‌تواند به دریا برسد؟ تو خود را از شراب مست کرده‌ای و در حال زندگی هستی.
هوش مصنوعی: چگونه می‌توانی قفل عشق او را باز کنی اگر کلیدی برای این کار نداشته باشی؟ هر لحظه از دوستان جدید و دردهای تازه‌ای می‌چشیم.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر می‌گوید که در دنیای عشق و حقیقت، دو عالم (مادی و معنوی) وجودش را از دست داده‌اند و در این وضعیت، هیچ‌گونه اشاره یا نشانه‌ای از پروانه‌ای (موجودی که در پی نور و زیبایی است) نمی‌تواند به او برای رسیدن به عشق و حقیقت، امیدواری دهد.
هوش مصنوعی: هر کس که بخواهد از وصال محبوبش خبری بگوید، در واقع آن کسی می‌داند حقیقت موضوع را که چه داستانی در کار است، نه او که فقط به کنایه سخن می‌گوید.
هوش مصنوعی: هرگز هیچ‌کس نمی‌تواند نشانه‌ای از حقیقت را بیابد، حتی اگر نامی از آن به تو برسد. بنابراین، اگر چنین نامی به تو رسید، شایسته است که شکرگزاری کنی.
هوش مصنوعی: اگر به چیزی غیر از آنچه من می‌گویم، تمایل داری، بدان که تا ابد در دام می‌مانی و تنها به خاطر یک دانه (نفع یا آرزو) گرفتار خواهی شد.
هوش مصنوعی: اگر شبنمی در عمق دریا نگردد، نمی‌تواند در گنجینه‌ای عظیم و بی‌پایان قرار گیرد. حتی اگر فهمش نکنند، او به‌هرتقدیر وجود دارد و می‌تواند قوی و مردانه باقی بماند.
هوش مصنوعی: زمانی که آن شبنم به جاودانگی برسد، در پی آن خواهد بود تا مانند خودش، از ذات و وجودش، فردی دانا و باهوش بسازد.
هوش مصنوعی: ای فرید، تو هیچ نشانه‌ای از خوشبختی و شانس را نمی‌بینی، و به چه اندازه هنوز می‌خواهی مانند شانه‌ای بی‌فایده بمانی که فقط برای ظاهر است؟
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
حال عالم سر به سر پرسیدم از فرزانه‌ای
گفت: یا خاکی‌ست یا بادی‌ست یا افسانه‌ای
گفتمش، آن کس که او اندر طلب پویان بود؟
گفت: یا کوری‌ست یا کرّی‌ست یا دیوانه‌ای
گفتمش: احوال عمر ما چه باشد عمر چیست؟
[...]
گر بگویی عاشقی با ما هم از یک خانه‌ای
با همه کس آشنا با ما چرا بیگانه‌ای
ما چو اندر عشق تو یکرویه چون آیینه‌ایم
تو چرا در دوستی با ما دو سر چون شانه‌ای
شمع خود خوانی همی ما را و ما در پیش تو
[...]
من کی‌ام؟ رسوای شهر و عاشق دیوانه‌ای
آشنا با هر غمی، وز خویشتن بیگانه‌ای
هم شوم شاد از غمش کاو در دلم منزل گرفت
هم شوم غمگین که او جا کرد در ویرانه‌ای
تُرکِ شهر‌آشوب من در کشوری منزل نکرد
[...]
ای ثنا و مدح تو در لفظ هر فرزانه ای
خویش کرده مکرمات تو زهر بیگانه ای
افتخار خاندان جد خویشی در نسب
کی بود چون خاندان جد تو هر خانه ای
آنچه در توست از بزرگی کی بود در غیر تو
[...]
پیش شمع نور جان دل هست چون پروانه‌ای
در شعاع شمع جانان دل گرفته خانه‌ای
سرفرازی شیرگیری مست عشقی فتنه‌ای
نزد جانان هوشیاری نزد خود دیوانه‌ای
خشم‌شکلی صلح‌جانی تلخ‌رویی شکری
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.