گر به خیال در نظر جلوه دهد جیب را
بددلیام ز سایهاش، فرض کند رقیب را
رتبه عشق بین که چون بر سر حرف دوستی
کودک بیسواد او مسخره کرد ادیب را
همچو بنفشه ننگرم هیچطرف در این چمن
تا نرسد زمن غمی خاطر عندلیب را
لذت درد دوستی نیست نصیب بیغمان
دست هوس مگر درد، پیرهن رقیب را
دل چو ز عشق خسته شد گرد شفا ازو بشو
عرض دوا چه میبری درد مگو طبیب را
قدسی اگر تو عاشقی یار تو در دل است و بس
هرزه متاز هر طرف چشم غلط نصیب را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل دربارهٔ غیرت و ادب عاشق و ارزش درد عشق است. شاعر از بدگمانی شدید خود میگوید که حتی سایهٔ یار را رقیب میبیند، و برتری عشق را بر دانش ادیبان نشان میدهد. سپس میگوید درد عشق نصیب بیغمان نیست و نباید در پی درمان آن بود، و در پایان به خود سفارش میکند که یار را در دل بجوید و چشم را به هر سو نگرداند.
هوش مصنوعی: اگر معشوق حتی در خیال من گریبان خود را جلوه دهد، بدگمانی و غیرت من چنان است که سایهٔ خود او را هم رقیب میپندارم.
هوش مصنوعی: مقام عشق را ببین که وقتی سخن از دوستی و عشق به میان آمد، کودک بیسواد عشق، دانشمند ادیب را ریشخند کرد. یعنی در عشق، دانش ظاهری ارزشی ندارد و عاشق سادهدل بر عالم برتری دارد.
هوش مصنوعی: مانند بنفشه که سر به زیر دارد، در این باغ به هیچ سو نگاه نمیکنم تا از من غمی به دل بلبل نرسد؛ یعنی از سر ادب و پرهیز از رشکانگیزی، به گل نمینگرم.
هوش مصنوعی: لذت درد عشق نصیب بیدردان نمیشود؛ هوس فقط شاید دست ببرد و پیراهن رقیب را بدرد، یعنی رقیب تنها ظاهر عاشقی را دارد و از درد حقیقی بیبهره است.
هوش مصنوعی: وقتی دل از عشق زخمی و بیمار شد، گرد شفا یافتن را از آن بشوی و دنبال درمان نباش؛ چرا دارو عرضه میکنی؟ درد خود را به طبیب مگو، زیرا درد عشق را نباید درمان کرد.
هوش مصنوعی: ای قدسی، اگر عاشقی، یار تو تنها در دل توست؛ پس چشمِ خطاکار و بهاشتباهافتاده را بیهوده به هر سو مدوان.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آنکه بتیزی زبان نرم کند ادیب را
نیست گناه اگر کشد عاشق بی نصیب را
ناله ی مرغ بوستان گریه کی آرد اینقدر
منکه بهانه ساختم نغمه ی عندلیب را
آب حیات کی شود روزی ناکسی چومن
[...]
چند به غمزه خون کنی خاطر ناشکیب را
بر رگ جانم افکنی، طرّهٔ دلفریب را؟
این ستم دگر بود، کز تف خوی گرم تو
گریه به کام دل نشد، عاشق بی نصیب را
ناله به زیر لب گره، چند کنم که می زند
[...]
چاره من نمیکنی چون کنم و کجا برم؟
شکوه بینهایت و خاطر ناشکیب را
گر به دروغ هم بود شیوه مهر ساز کن
دیده عقل بستهام کز تو خورم فریب را
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.