میر مخدوم سفر کرد و دعایی فرمود
همه دلهای عزیزان بفراقش فرسود
دل ما از همه عالم بهوایت برخاست
علم الله کزین جمله تو بودی مقصود
روزی جان تو گشتست «هنیئالک » باد
آب حیوان که سکندر طلبش می فرمود
من چه گویم که چه شد فوت؟زمن وا اسفا!
سالک راه خدا، ساکن درگاه شهود
رفت ازین دیر فنا جانب محبوب ازل
رو بدرگاه خدا کرد که نعم المشهود
یا الهی، بکرم حافظ جانش می باش
میر مخدوم، که شد صاحب سر موعود
هر که او رو بخدا کرد مظفر گردد
آفتابی شود از طالع بخت مسعود
یار مردان خدا باش، که لذت بینی
همه جا جام مروق، همه جا ناله عود
نور الطاف خداوند، که بیش از بیشست
هرچه از ما کنهی دید برحمت افزود
میر مخدوم چه گویم؟ که ببی گاه و پگاه
قاسم خسته روان می کند از دیده دو رود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این مرثیه در سوگ درگذشت «میر مخدوم»، مردی اهل سلوک و شهود، سروده شده است. شاعر مرگ او را سفر از دنیای فانی به سوی محبوب ازلی و رسیدن به آب حیات میداند، برای جانش از خدا نگهبانی میخواهد و همراهی با مردان خدا و رحمت بیپایان الهی را میستاید. در پایان، قاسم از اندوه خود و اشک بیوقفهاش در فراق او سخن میگوید.
هوش مصنوعی: میر مخدوم از این جهان سفر کرد (درگذشت) و هنگام رفتن دعایی گفت؛ دل همهٔ عزیزان از درد جدایی او فرسوده شد.
هوش مصنوعی: دل ما از همهٔ جهان برید و تنها به عشق و آرزوی تو برخاست؛ خدا میداند که از همهٔ این عالم، مقصود ما تو بودی.
هوش مصنوعی: آب حیات، که اسکندر در پی آن بود، روزی جان تو شده است؛ گوارایت باد. یعنی تو به زندگی جاوید رسیدی.
هوش مصنوعی: چه بگویم که چه کسی از دست رفت؟ دریغ و افسوس بر من! رهرو راه خدا و ساکن درگاه شهود و دیدار حق از دست رفت.
هوش مصنوعی: از این دنیای فانی به سوی محبوب ازلی رفت و رو به درگاه خدا کرد که بهترین جایگاه حضور و دیدار است.
هوش مصنوعی: خدایا، به کرم خود نگهبان جان میر مخدوم باش؛ او که صاحب راز وعدهدادهشده گشت، یعنی به وصال موعود رسید.
هوش مصنوعی: هر کس رو به خدا کند پیروز میشود و از طالع و بخت فرخنده مانند خورشیدی درخشان میگردد.
هوش مصنوعی: یار و همراه مردان خدا باش تا لذت ببری؛ همه جا برایت جام بادهٔ صاف و نوای عود باشد. یعنی صحبت اولیا سرشار از شادی معنوی است.
هوش مصنوعی: نور لطف خداوند بیاندازه است؛ هر گناهی که از ما دید، به جای کیفر، بر رحمت خود افزود.
هوش مصنوعی: دربارهٔ میر مخدوم چه بگویم؟ قاسمِ دلخسته، شب و روز در فراق او از دو چشم خود دو رود اشک جاری میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
به خرابات شدم دوش مرا بار نبود
میزدم نعره و فریاد ز من کس نشنود
یا نبد هیچ کس از بادهفروشان بیدار
یا خود از هیچ کسی هیچ کسم در نگشود
چون که یک نیم ز شب یا کم یا بیش برفت
[...]
واقف سرمد تا مدرسه عشق گشود
فرقیی مشکل چون عاشق و معشوق نبود
جز قیاس و دوران هست طرق لیک شدست
بر اولوالفقه و طبیب و متنجم مسدود
اندر این صورت و آن صورت بس فکرت تیز
[...]
شرف نفس به جود است و کرامت به سجود
هر که این هر دو ندارد عدمش به که وجود
ای که در نعمت و نازی به جهان غره مباش
که محال است در این مرحله امکان خلود
وی که در شدت فقری و پریشانی حال
[...]
آسمان قدر وزیرا چو تو بر روی زمین
تا زمان هست نبودست و بزرگی نبود
شاه ملک کرمی در بر خود فرزین وار
جای دادی و پسندد ز تو هرکس شنود
بنده بر رقعه اخلاص چو رخ راست رواست
[...]
هرکه همچون من و تو از عدم آمد بوجود
همه دانند که از بهر سجود آمد و جود
تا بسی محنت خدمت نکشد همچو ایاز
مرد همکاسهٔ نعمت نشود با محمود
هرکه مانند خضر آب حیات دین یافت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.