ز نور روی تو پیداست سر سبع مثانی
ز جبهه تو هویداست آن لطیفه که دانی
ز خواب جهل و ضلالت خلاص داد دلم را
صفیر بلبل خبرت، ز گلستان معانی
بپیش من که من آزاد سر و باغ جهانم
مگو حدیث بهاران، که از قبیل خزانی
حدیث حق چو شنیدی، چو موم باش بفرمان
که کافریست تحکم برای منع معانی
ز قصهای تو روشن حدیث اول و آخر
ز غمزهای تو ظاهر رموز سر نهانی
اسیر باده شوقت هزار جان مصفا
رهین دردی دردت هزار عاشق و جانی
بحق روی چو ماهت،بحق زلف سیاهت
مرا ز من بستانی، بهر صفت که توانی
تو آفتاب حیاتی، حیات جان و جهانی
فدای جان تو بادا، هزار جان و جوانی
شدست قاسم بیدل ز نور روی تو حیران
بهیچ چیز نمانی،چه گویمت: بچه مانی؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عرفانی در ستایش معشوقی که چهرهاش آشکارکنندهٔ رازهای قرآنی و اسرار آغاز و انجام است. شاعر میگوید پیام او دلش را از خواب گمراهی بیدار کرده و از او میخواهد که وی را از خودیاش برهاند. در پایان، قاسم از حیرت در برابر نور او اعتراف میکند که معشوق به هیچ چیز مانند نیست و وصفپذیر نیست.
هوش مصنوعی: از نور چهرهٔ تو راز «سبع مثانی» (سورهٔ فاتحه یا آیات قرآن) آشکار است و از پیشانی تو آن نکتهٔ لطیفی پیداست که خودت میدانی.
هوش مصنوعی: آواز بلبلِ خبر تو از گلستان معانی، دلم را از خواب نادانی و گمراهی رهایی داد.
هوش مصنوعی: نزد من که چون سرو آزادِ باغ جهانم، از بهار سخن مگو، چون تو خود از جنس خزانی. سرو همیشه سبز است و بهار و خزان در او اثری ندارد؛ پس کسی که دلش افسرده است نباید برای آزادهٔ همیشهسبز از بهار حرف بزند.
هوش مصنوعی: وقتی سخن حق را شنیدی، مانند موم نرم و فرمانپذیر باش، زیرا سرسختی و زورگویی برای جلوگیری از پذیرش معانی، کفر است.
هوش مصنوعی: از قصهها و سخنان تو، حقیقت آغاز و انجام روشن میشود و از نگاهها و غمزههای تو رمزهای راز پنهان آشکار میگردد.
هوش مصنوعی: هزار جان پاک، اسیر شراب اشتیاق تو هستند و هزار عاشق جانباخته در گروِ دُردِ درد تو.
هوش مصنوعی: تو را به چهرهٔ ماهمانندت و به زلف سیاهت سوگند، مرا از خودم بگیر و از خودی رها کن، به هر شیوهای که میتوانی.
هوش مصنوعی: تو خورشید زندگی هستی و زندگیبخش جان و جهانی؛ هزار جان و جوانی فدای جان تو باد.
هوش مصنوعی: قاسمِ دلباخته از نور روی تو حیران شده است؛ تو به هیچ چیز شبیه نیستی، پس چگونه بگویم به چه میمانی؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
کجایی ای دل و جانم مگر که در دل و جانی
که کس نمیدهد از تو به هیچ جای نشانی
به هیچ جای نشانی نداد هیچ کس از تو
نشانی از تو کسی چون دهد که برتر از آنی
عجب بماندهام از ذات و از صفات تو دایم
[...]
دلم ز روح سحرگه سوال کرد به لفظی
چنانکه آب خجل گشت از او به گاه روانی
که چیست در همه عالم به طبع موجب صحت
که کیست در همه گیتی سجود حاتم ثانی
جواب داد دلم را که ای بر اسب تفکر
[...]
ببرد عقل و دلم را براق عشق معانی
مرا بپرس کجا برد آن طرف که ندانی
بدان رواق رسیدم که ماه و چرخ ندیدم
بدان جهان که جهان هم جدا شود ز جهانی
یکی دمیم امان ده که عقل من به من آید
[...]
ندانمت به حقیقت که در جهان به که مانی
جهان و هر چه در او هست صورتند و تو جانی
به پای خویشتن آیند عاشقان به کمندت
که هر که را تو بگیری ز خویشتن برهانی
مرا مپرس که چونی به هر صفت که تو خواهی
[...]
چو تازه کرد جهان نوبهار و رفت خزانی
تهیست دستم ساقی بیار باده که جانی
وگر چو دستِ من است ای پسر تهی شده مشکت
دو اسبه از پیِ می شاید ار الاغ دوانی
چه گونه فوت توان کرد خاصه موسمِ گلها
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.