ناوک غمزه می زند بر دل من نگار من
صد پی اگر جفا کند، صدق و صفاست کار من
خسرو بی نظیر من، حاکم من، امیر من
دلبر ناگزیر من، باغ من و بهار من
نور من و سرور من، حاضر من، حضور من
مایه شکر و سور من، صبر من و قرار من
اول من، اخیر من، ناظر من، ظهیر من
یار و مرید و پیر من، مونس و غمگسار من
ناصر من، نصیر من، ناظر بی نظیر من
دلبر دستگیر من، از همه اختیار من
رافع من، رفیع من، سمع من و سمیع من
جامع من، جمیع من، حاصل کار و بار من
عاشق من، حبیب من، طب من و طبیب من
ناصب من، نصیب من، طالب انکسار من
جمله تو داده ای مرا: مرهم و محنت و شفا
جان من و جهان من، مخفی و آشکار من
گم شده ام بدرد و غم در طلب تو عمرها
هیچ نگفته ای که: کو قاسم دل فگار من؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل ستایشنامهای عارفانه برای معشوق است که شاعر در آن با ردیف «من» و صفتهای پیاپی، معشوق را پادشاه، پیر، طبیب، آغاز و پایان و همهچیز خود میخواند. بسیاری از این صفتها مانند رافع و سمیع و جامع یادآور نامهای خداوند است و معشوق را به حق تعالی نزدیک میکند. شاعر میگوید درد و درمان هر دو از اوست. در بیت پایانی گلایه میکند که با وجود سالها جستوجوی دردآلود، معشوق هرگز سراغ قاسم دلخسته را نگرفته است.
هوش مصنوعی: معشوقم با تیر نگاه و کرشمهاش بر دلم زخم میزند؛ اگر صد بار هم ستم کند، کار من همچنان راستی و یکرنگی و وفاداری است.
هوش مصنوعی: او پادشاه بیمانند، فرمانروا و امیر من است؛ دلبری است که از او گریزی ندارم و باغ و بهار زندگی من است.
هوش مصنوعی: او نور و شادی من است، همیشه نزد من حاضر است و حضور قلبم از اوست؛ مایهٔ سپاس و جشن من و نیز صبر و آرامش من است.
هوش مصنوعی: آغاز و پایان من اوست، نگهبان و پشتیبان من است؛ هم یار و هم مرید و هم پیر من است و همدم و غمخوارم.
هوش مصنوعی: یاریگر و یاور من و نگاهبان بیهمتای من است؛ دلبری است که دستم را میگیرد و او را از میان همه برگزیدهام.
هوش مصنوعی: او مرا بالا میبرد و خود بلندمرتبه است؛ شنوایی من از اوست و او شنوای سخن من است؛ پراکندگیام را گرد میآورد و همهٔ وجود من و حاصل همهٔ کار و زندگی من است. (شاعر با صفاتی چون رافع و سمیع و جامع به نامهای الهی اشاره دارد.)
هوش مصنوعی: او هم عاشق من است و هم محبوب من، هم درمان من و هم پزشک من؛ مرا به رنج میگمارد و خود بهرهٔ من است، و شکستگی و فروتنی دل مرا میخواهد.
هوش مصنوعی: همهچیز را تو به من دادهای: مرهم و رنج و بهبودی را؛ تو جان من و همهٔ جهان منی، هم آنچه در نهان دارم و هم آنچه آشکار است.
هوش مصنوعی: سالها در جستوجوی تو در درد و غم گم شدهام، اما تو هرگز نگفتهای که قاسمِ دلخستهٔ من کجاست؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای به دو چشم نرگسین آفت روزگار من
طرهٔ بیقرار تو برده ز من قرار من
گرچه خمار وصل تو گشت ملازم سرم
هم به شراب لعل تو، دفع شود خمار من
ای یمنی ستاره بر آرزوی مه رخت
[...]
باز نگار می کشد چون شتران مهار من
یارکشی است کار او بارکشی است کار من
پیش رو قطارها کرد مرا و می کشد
آن شتران مست را جمله در این قطار من
اشتر مست او منم خارپرست او منم
[...]
آفت زهد و توبه شد ترک شرابخوار من
یار گر اوست، کی شود توبه و زهد یار من؟
باده هجر خوردنم، رنج خمار در تنم
جز ز حلاوت لبش نشکند این خمار من
ای چو تویی نخاسته پهلوی من نشین دمی
[...]
تا غم عشق خیمه زد در دل هوشیار من
کوس رحیل میزند قافله قرار من
حاصل روزگار من نقد حیات بود و شد
در سر کار عشق او حاصل روزگار من
چون به کرشمه خم دهد طره بیقرار را
[...]
گل ز خجالت آب شد پیش رخ نگار من
سرخ برآمد از حیا لاله ز شرم یار من
مست جمال خود کند عالم امر و خلق را
برقع اگر برافکند ساقی گلعذار من
مست شراب آرزو، کی رهد از خمار غم؟
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.