گنجور

 
امیرعلیشیر نوایی
 

مژده وصل میرسد در دل من قرار کو!؟

هم نفسم به ناله بیخودی اختیار کو؟!

دفع جنون عشق را خواهیم ای حکیم عقل

تا بکشی به سلسله حلقه زلف یار کو؟!

گفتمی ار غمی رسد دست بگیردم خرد

عشق رسید عقل را پیش وی اعتبار کو؟!

چون گل خوش نسیم من بزم مرا چو روضه کرد

مطلب خوشنوا کجا باده خوشگوار کو!؟

پیر مغان به خاک اگر جرعه فشاند از قدح

تشنه دلی به میکده چون من خاکسار کو؟!

خانه تیره دلم بر خس و خار هجر شد

شعله شمع وصل را آتش آن عذار کو؟!

سال دگر که آگه از هستی ما بیار می

گوی حریف و میکده جرعه کشان یار کو؟!

شرح فراق را مگو گر چه رقم نمیکنی

طبع سخن طرازم از محنت روزگار کو؟!

لاف فنا همی زند فانی وگرنه این خطاست

سینه آتشین کجا دیده اشکبار کو؟!