چه گویم؟ ای مسلمانان، چه گویم؟
در این میدان که سرگردان چو گویم
روان محزون و دل مجروح و تن زار
چو مویم اندرین ره، چون نمویم؟
زجوی تن ببحر جان رسیدم
بحمدالله کنون بحرم، نه جویم
مراد جانم از عالم تو بودی
ترا چون یافتم، دیگر چه جویم؟
بحمدالله که ناصح را خبر نیست
که من حیران آن رو از چه رویم؟
جهانی غرق درد درد گردد
اگر سنگی نیاید بر سبویم
برو، واعظ، مکن فریاد و مستی
تو مست خویشتن، من مست اویم
چو قاسم در بقای حق فنا شد
سخن کوتاه شد، دیگر چه گویم؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: گوینده در این غزل عرفانی از سرگردانی و رنج خود در راه عشق آغاز میکند و سپس از رسیدن به دریای جان و یافتن معشوق سخن میگوید؛ معشوقی که با یافتنش جستوجوی دیگری لازم نیست. او ناصح و واعظ را به سبب بیخبری از راز عشق و مستی از خود سرزنش میکند. شعر با فنای قاسم در بقای حق و خاموشی سخن به پایان میرسد.
هوش مصنوعی: ای مسلمانان، چه بگویم؟ در این میدان عشق مانند گویی سرگردان هستم و سخنی برای گفتن ندارم. «گویم» هم به معنای «بگویم» و هم به معنای «گوی هستم» آمده است.
هوش مصنوعی: جانم اندوهگین، دلم زخمی و تنم ناتوان است و در این راه از لاغری مانند مویی شدهام. پس چگونه مویه و زاری نکنم؟
هوش مصنوعی: از جوی کوچک تن گذشتم و به دریای جان رسیدم. خدا را شکر که اکنون دریا هستم، نه جوی. یعنی از محدودیت جسم رها شده و به گستردگی روح پیوستهام.
هوش مصنوعی: ای معشوق، خواستهٔ جان من از همهٔ عالم تو بودی. اکنون که تو را یافتم، دیگر چه چیزی را جستوجو کنم؟
هوش مصنوعی: خدا را شکر که نصیحتگر نمیداند من به چه سبب شیفته و حیران آن روی هستم. راز عشق من از او پنهان مانده است.
هوش مصنوعی: اگر سنگی به سبوی من نخورد و آن را نشکند، درد و دُردِ درون آن سرریز میشود و جهانی را غرق میکند. یعنی اندوه درون من چنان است که اگر بیرون بریزد، جهان را فرامیگیرد. «درد» در اینجا هم به معنای رنج و هم به معنای تهِنشینِ شراب است.
هوش مصنوعی: ای واعظ، برو و اینقدر داد و فریاد و مستی مکن. تو از خودبینی و خودپرستی مستی، اما من مست اویم، یعنی مست حق و معشوق.
هوش مصنوعی: چون قاسم در بقای حق فانی شد و از خود چیزی باقی نماند، سخن به پایان رسید. دیگر چه بگویم؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بو که زین بحر خطر بیرون رویم
یا تمامت غرق بحر خون شویم
دم بدم ما بستهٔ دام نویم
هر یکی گر باز و سیمرغی شویم
باش گفتا تا درین مجلس رویم
پند این مرد خدا را بشنویم
گفت خیز ای زن که تا همره رویم
جانب حجله به حکم شه شویم
قوم گفتندش کجا زایل شویم
زین پرستش جمله از جان پیرویم
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.