من بیچاره سودا زده سرگردانم
که باوصاف خداوند سخن چون رانم؟
من و توحید تو؟هیهات! دلم می لرزد
این قدر بس که حدیثت بزبان می رانم
کردگارا، ملکا، پادشها، دیانا
چونکه بی چونی، من چون ترا چون دانم؟
نظری کن ز سر لطف، که عمریست که من
در بیابان تمنای تو سرگردانم
با هر جودی و قیوم وجودی بیقین
«حسبناالله کفی » قاعده ایمانم
همجی کرد سئوالی که: بگو حق بکجاست؟
گفتم: آخر همه جا، در همه جا می دانم
من بسامان صفات تو کجا ره یابم؟
عاجزم، خسته دلم، بی سر و بی سامانم
گر قبولم کنی از لطف و کرم یک نفسی
همه اقبال جهان را بجوی نستانم
همه جا، از همه رو، روی تو در جلوه گریست
مصحف روی ترا از همه رو می خوانم
چند روزیست که قاسم ز تو ماندست جدا
بس عجب مانده ام، ای دوست، عجب می مانم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل مناجاتی است که در آن شاعر ناتوانی خود را از شناختن و وصف کردن خداوندِ بیچون اعتراف میکند و از او نگاهی از روی لطف میخواهد. در میانهٔ غزل میگوید خدا در همهجا حاضر است و چهرهٔ او در همهٔ هستی جلوه دارد. در پایان، قاسم از جداییای که با وجود این حضور همهجایی به آن دچار شده، اظهار حیرت میکند.
هوش مصنوعی: من بیچارهای شیفته و سرگردانم؛ چگونه میتوانم دربارهٔ صفات خداوند سخن بگویم؟
هوش مصنوعی: من کجا و شایستگیِ گفتن از یگانگی تو کجا! دلم از این کار میلرزد. همین بس است که نام و سخن تو را بر زبان میآورم.
هوش مصنوعی: ای آفریدگار و فرمانروا و پادشاه و داور، تو بیچون و بیرون از هر چگونگی هستی؛ پس من چگونه میتوانم چگونگیِ تو را بشناسم؟
هوش مصنوعی: از روی مهربانی به من نگاهی کن، زیرا عمری است که در بیابانِ آرزوی تو سرگردانم.
هوش مصنوعی: تو بهیقین دریای بخشش و نگهدارندهٔ هستی هستی، و «خدا ما را بس است» اصل و پایهٔ ایمان من است.
هوش مصنوعی: نادانی از من پرسید: بگو خدا کجاست؟ گفتم: او همهجا هست و من او را در همهجا میبینم و میشناسم.
هوش مصنوعی: من چگونه میتوانم به سامان و کُنهِ صفات تو راه یابم؟ ناتوان و دلخسته و آشفته و بیسامانم.
هوش مصنوعی: اگر از روی لطف و بخشش، تنها یک دم مرا بپذیری، همهٔ بخت و دولت جهان را به اندازهٔ دانهٔ جویی هم نمیخرم.
هوش مصنوعی: چهرهٔ تو در همهجا و از هر سو آشکار است و جلوه میکند، و من کتابِ روی تو را از هر سو میخوانم.
هوش مصنوعی: چند روزی است که قاسم از تو جدا مانده است. ای دوست، از این جدایی سخت در شگفتم و همچنان حیران ماندهام.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بس سفالین لب و خاکین رخ و سنگین جانم
آتشین آب و گلین رطل کند درمانم
دست بوسم که گلین رطل دهد یار مرا
گر دهد جام زرم دست بر او افشانم
منم از گل به گلین رطل خورم گلگون می
[...]
آن نه روی است که من وصف جمالش دانم
این حدیث از دگری پرس که من حیرانم
همه بینند نه این صنع که من میبینم
همه خوانند نه این نقش که من میخوانم
آن عجب نیست که سرگشته بود طالب دوست
[...]
جان برای تو که هم دردی و هم درمانم
سر فدای تو که هم جانی و هم جانانم
با تو چون قامت تو از دگران آزادم
بی تو چون وصل تو از بی نظران پنهانم
لوح سودای تو چون باد ز سر می گیرم
[...]
ناتوانم به غم عشق تو و نتوانم
که کنم ترک غم عشق تو تا بتوانم
تا به کی ز آتش عشق تو جهانی سوزد
کز غم هجر تو جانا به لب آمد جانم
تو طبیب دل پردرد من خسته دلی
[...]
فقر میگفت که: من خسرو جاویدانم
شاه میگفت که: من سایهٔ آن سلطانم
فقر می گفت: بهر حال منم شمس منیر
شاه میگفت: من اینجا قمری پنهانم
فقر میگفت که: بسیار تکبر مپسند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.