در کهن دیر زمان جمله فریبست و غرور
وقت آن شد که زنم خیمه بصحرای سرور
صفت شیوه «احببت » شنید این دل مست
علم عشق برافراخت بصحرای ظهور
آن چنان مست خرابم بخرابات امروز
که بهش باز نیایم بگه نغمه صور
صفت نور ترا دید ورای انوار
ورد جان و دل ما گشت که: «یا نورالنور»
ای دل، از هستی خود یک قدمی بیرون نه
تا شود در نفسی جرم و گناهت مغفور
حالت هستی تو خانه دل کرد خراب
هان و هان! تا نشنوی باز بهستی مغرور
قاسم، از جنت و فردوس مگو، کان شه را
جنتی هست، که آنجا نه قصور است و نه حور



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی با رویگردانی از دنیای فریبنده آغاز میشود و عشق را بر پایهٔ حدیث «احببت أن أعرف» سرچشمهٔ آفرینش میداند. شاعر از مستیِ پایدار خود در خرابات و ذکر «یا نورالنور» میگوید و دل را به رها کردن خودی و غرورِ هستی فرامیخواند. در پایان، قاسم بهشتِ حور و قصر را کنار میگذارد و بهشتِ حقیقی را در خودِ آن شاهِ معشوق میجوید.
هوش مصنوعی: در این دیرِ کهنهٔ روزگار و دنیا همهچیز فریب و غرور است؛ زمان آن رسیده که از آن دل بکنم و در صحرای شادی و سرور خیمه بزنم.
هوش مصنوعی: این دلِ مست، وصف و رمز حدیث قدسی «احببت أن أعرف» (دوست داشتم که شناخته شوم) را شنید و در عرصهٔ ظهور و آفرینش پرچم عشق را برافراشت؛ یعنی عشق سرچشمهٔ آفرینش است.
هوش مصنوعی: امروز در خرابات چنان مست و از خود بیخود شدهام که حتی هنگام دمیدن صور در قیامت هم به هوش نمیآیم.
هوش مصنوعی: جان ما نور تو را فراتر از همهٔ نورها دید و از آن پس ذکر همیشگی جان و دل ما شد: «ای نورِ نورها».
هوش مصنوعی: ای دل، یک گام از خودی و هستیِ خویش بیرون بگذار تا در یک دم گناهانت بخشوده شود؛ یعنی بزرگترین گناه، خودبینی است.
هوش مصنوعی: خودبینی و دلبستگی به هستیِ خودت، خانهٔ دل را ویران کرده است؛ زنهار که دوباره به هستی خود مغرور نشوی.
هوش مصنوعی: قاسم، از بهشت و فردوس سخن مگو، زیرا آن شاه (معشوق حقیقی) بهشتی دیگر دارد که در آن نه کاخی هست و نه حوری؛ یعنی بهشتِ وصال و دیدار او برتر از نعمتهای بهشت است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تا که چشمه خورشید ضیا باشد و نور
چشم بد باد در ایام ضیاءالدین دور
دل او تا نشود خالی فردوس از هور
به یکی لحظه مبادا شده خالی ز سرور
به فلک میرسد از روی چو خورشید تو نور
قل هو الله احد چشم بد از روی تو دور
آدمی چون تو در آفاق نشان نتوان داد
بلکه در جنت فردوس نباشد چو تو حور
حور فردا که چنین روی بهشتی بیند
[...]
آفتابی و ز مهرت همه دلها محرور
چشم روشن بود آن را که تو باشی منظور
قربتت نیست میسر به نظر خرسندم
همه مردم نگرانند به خورشید از دور
انتظار نظرم پرده صبرم بدرید
[...]
هرگزم عشق نشد از سرِ پُر سودا دور
عشق از مشعلۀ نار برانگیزد نور
من نه بر قاعدۀ عقل و خرد سیر کنم
که منم شیفته و شیفته باشد معذور
طاقتِ نورِ تجلّی و چو من مسکینی
[...]
دوش با خود نفسی مصلحت دنیا را
میزدم هندسه ئی در بدو در نیک امور
گاه میساختمی بر که و حوضی که در او
جز بکشتی نکند خیل خیالات عبور
گه بصحرای هوس از پی نظار گیان
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.