بنده را هست سؤالی و نه آن حد منست
که چرا لعل لبت رشک عقیق یمنست؟
حد من نیست ولی عشق سخن می گوید
چون همه عشق شد اینجا همه جا جای منست
هم بتو راه توان یافت بنیل مقصود
بوی مشک از ختن و بوی اویس از قرنست
مستمان کرد بحدی که نداریم خبر
تا ز مستی نشناسیم که او درچه فنست
در ره عشق و فنا گر خطری پیش آید
چاره از پیر مغان جوی، که او مؤتمنست
چند گوییم: «علیکم برفیق الاعلی »؟
خواجه در لذت جان نیست، که در فکر تنست
چند پرسی که نهان خانه آن یار کجاست؟
خلوت یار گرامی همه در انجمنست
شیوه عشق بآسان نتوان ورزیدن
عشق در آتش غم سوختن و ساختنست
قاسمی بوی تو بشنود، دل از دست بداد
بانگ بلبل همه از شوق گل و یاسمنست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق با فروتنی از زیبایی لب معشوق میپرسد و میگوید که این عشق است که او را به سخن واداشته است. سپس از مستی عشق و بیخبری از خود سخن میگوید و سالک را سفارش میکند که در خطرهای راه فنا به پیر مغان پناه ببرد. او تنپروران را نکوهش میکند و میگوید خلوت یار در میان جمع است و عشق یعنی سوختن در غم و ساختن با آن. در پایان، شیدایی خود را به نالهٔ بلبل از شوق گل مانند میکند.
هوش مصنوعی: من بنده پرسشی دارم، هرچند در حد و اندازهٔ من نیست که بپرسم: چرا لب سرخ تو مایهٔ رشک عقیق یمنی است؟
هوش مصنوعی: پرسیدن در حد من نیست، اما این عشق است که از زبان من سخن میگوید. چون اینجا همهچیز عشق شده است، هر جایی جای من است و من در هر مقامی راه دارم.
هوش مصنوعی: به مقصود رسیدن نیز از راه خود تو ممکن است؛ همانگونه که بوی مشک را از ختن میجویند و بوی اویس را از قرن، نشانهٔ تو را هم باید از خود تو جست.
هوش مصنوعی: معشوق چنان مستمان کرده که از هیچچیز آگاه نیستیم و از شدت مستی درنمییابیم که او در چه کار و هنری است.
هوش مصنوعی: اگر در راه عشق و فنا خطری پیش آمد، چاره را از پیر مغان یعنی مرشد بخواه، زیرا او امین و مورد اعتماد است.
هوش مصنوعی: تا کی بگوییم «بر شما باد همراهی با رفیق اعلی»، یعنی به حق و عالم بالا روی آورید؟ این خواجه در پی لذت جان نیست و تنها در فکر تن خویش است.
هوش مصنوعی: تا کی میپرسی خانهٔ پنهان آن یار کجاست؟ خلوتگاه یار عزیز در میان جمع و همهجا است؛ او را باید در میان خلق و در جلوههایش یافت.
هوش مصنوعی: راه و رسم عشق را آسان نمیتوان پیمود؛ عشق یعنی در آتش غم سوختن و با آن سازگار شدن و صبر کردن.
هوش مصنوعی: قاسمی بوی تو را شنید و دل از دست داد؛ همانگونه که نالهٔ بلبل همه از شوق گل و یاسمن است، شیدایی او نیز از شوق توست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گرچه گویند که گل خسرو ملک چمنست
لیکن از جود تواش خرده ی زر در دهنست
کمترین بنده ی درگاه تو شاه فلکست
کمترین گوهر جام تو سهیل یمنست
هر که در روی تو چون شمع کشد تیغ زبان
[...]
تا بآیینه دل طوطی جان در سخنست
همدم جان و دلم ذکر حسین و حسنست
آن دو خورشید جهانتاب که از روی شرف
نور هر یک سبب روشنی جان و تنست
سبزه ی نار خلیلست خط سبز حسن
[...]
حالت از تنگی جا غنچه بکنج دهنست
چکند، ساخته با گوشه خود بیوطنست
پستی پایه چو غواص شگونست مرا
پر ز یوسف بود آن چاه که در راه منست
چند در خانه اش آتش فتد از پرتو تو
[...]
کرده در غنچه نهان تنگ شکر کاین دهنست
ریزه قند زلب ریزد و گوید سخنست
گر در اسلام به هندو ، نه حلال است بهشت،
از چه بر عارضت آنخال سیه را وطنست
شهره شهر شد از عشق تو گر دل چه عجب
[...]
تا به سویم نظر لطف «جمس تامسن » است
سبزه ام گلبن و خارم گل و خاکم چمنست
ای که تا نام تو آرایش عنوان بخشید
صفحه نامه به شادابی برگ سمنست
کلکم از تازگی مدح تو درباره خویش
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.