یک اشارت ز تو بر قتل جهان بسیار است
در کمینی که تویی تیر و کمان بیکار است
من و اوصاف تو تا شغل قلم تحریر است
من و تحسین تو تا کار زبان گفتار است
بر سیمین تو را از زر خالص ننگ است
رخ رخشان تو را از مه تابان عار است
عاشق روی تو از سرو چمن دلتنگ است
ساکن کوی تو از باغ جنان بیزار است
کافر عشقم اگر از پی تسبیح روم
تا به دستم ز سر زلف بتان زنار است
سر ما و قدم مغبچهٔ باده فروش
تا ز مینای می و دیر مغان آثار است
روشنت گردد اگر خال و خطش را بینی
که چرا روز فراق و شب هجران تار است
قیمت خاطر مجموع فروغی داند
که از آن زلف پراکنده پریشان کار است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به شدت تحت تأثیر زیبایی محبوبش قرار دارد و به تحسین او میپردازد. او از عشق و دلتنگی خود میگوید و بیان میکند که شدت احساساتش میتواند دنیا را دگرگون کند. شاعر به تضاد عشق و زیبایی اشاره میکند و میگوید که عشق به محبوبش او را از هر چیز دیگری خالی کرده است. او همچنین به اهمیت و ارزش عشقش در زندگیاش اشاره دارد و بیان میکند که زیبایی محبوبش نور و روشنی برای اوست. در نهایت، شاعر به سرگردانی خود در عشق و احساس زیباییهای محبوبش اشاره میکند که همه چیز را تحت تأثیر قرار داده است.
هوش مصنوعی: تو به یک اشارهات میتوانی باعث نابودی جهانی شوی، زیرا در کمینی که تو به عنوان تیر و کمان نشستهای، هیچکدام از آنها کارایی ندارند و بیفایدهاند.
هوش مصنوعی: من و ویژگیهای تو تا زمانی که قلم مشغول نوشتن است، وجود دارد و تحسین و ستایش تو تا زمانی که زبان در کار گفتن است، ادامه خواهد داشت.
هوش مصنوعی: بر چهرهٔ سفید تو، از طلا خالص شرم وجود دارد و بر روی درخشان تو، از ماه روشن خجالت میکشد.
هوش مصنوعی: عاشق چهرهٔ تو مانند سرو در باغ، دلشکسته و ناراحت است و کسی که در محلهٔ تو زندگی میکند از بهشت و زیباییهای آن بیزار و دلزده است.
هوش مصنوعی: عاشق یعنی کسی که دل به عشق داده باشد، حتی اگر با نام کافر شناخته شود. او هر زمان که برای ذکر و دعا برود، زلف بتان (زیبا) به عنوان زینتی به دور دستش میپیچد و نشان میدهد که عشق او همچنان در کانون توجه است.
هوش مصنوعی: عشق و احساس عمیق ما به خدمتگزار بادهفروش تا نمایانگر آثار می و نوشیدن در مکان دیر (معبد شراب) است.
هوش مصنوعی: اگر خط و خال او را ببینی، روشن میشود که چرا روز جدایی و شب دوری تاریک و غمانگیز است.
هوش مصنوعی: فروغی میگوید کسی که دلش در گرو عشق اوست، میداند که ارزش دلش به خاطر زلفهای پراکنده و ناموزونی است که او به خاطر آنها ناراحت و پریشان شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
آرزومندی من خدمت و دیدار تو را
چون جفای فلک و محنت من بسیار است
تن من کز تو جدا ماند به نزد همه خلق
چون جهان پیش دل و چشم تو بی مقدار است
دلم از فرقت تو تنگ چو چشم مور است
[...]
هر که از درد تو محروم بود بیمار است
و آنکه داغ تو نه پر سینه او افگار است
دلم از ناوک آن غمزه شکایت نکند
که بر این خسته حق نعمت او بسیار است
گله از بار غم و بار سنم نیست مرا
[...]
اثری در قدح باده ز لعل یار است
قبلهٔ خسته دلان خاک درِ خمّار است
سخن عقل در این کوی ندارد وزنی
عشق از آن دل که در او عقل بود بیزار است
خبر از سوز دلم نیست کسی را چون شمع
[...]
دلم از دردِ فراق تو قوی افگار است
دیده در حسرت یاقوت تو گوهربار است
ای که گفتی خبری از تو صبا برد ولی
مشکل این است که او نیز چو من بیمار است
دور از او کار من آسان بکن ای غم ورنه
[...]
بگذر از توبه و تقوی که همه پندار است
در پی مطرب و می باش که کار این کار است
صف زده دردکشان پیش در میکده اند
زاهد صومعه را وقت پس دیوار است
رشته سبحه که از گوهر اخلاص تهی ست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.