من از کمال شوق ندانم که این تویی
تو از غرور حسن ندانی که این منم
گو برکنند دیدهام از ناخن عتاب
گر دیده از شمایل خوب تو برکنم
بگذشتم از بهشت برین آستین فشان
تا خاک آستان تو کردند مسکنم
مشنو ز من به غیر نواهای سوزناک
زیرا که دست پرور مرغان گلشنم
آن قمری حدیقهٔ عشقم که کرده بخت
زلف بلند سروقدان طوق گردنم
شاهین تیز زپنجهٔ دست محبتم
زان شد فراز ساعد شاهان نشیمنم
تا خار عشق گوشهٔ دامان من گرفت
گلهای اشک ریخت به گلزار دامنم
تا سر نهادهام به ارادت به پای دوست
آمادهٔ ملامت یک شهر دشمنم
بیرون چگونه میرود از کین مهوشان
مهری که همچو روح فرورفته در تنم
تا چشم من فتاد فروغی به روی او
خورشید برده روشنی از چشم روشنم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از احساس عمیق عشق و شوقی که به محبوبش دارد، سخن میگوید و به زیبایی و جاذبه او اشاره میکند. او خود را به خاطر دیدن محبوبش از بهشت نیز عبور کرده و برای نزدیک شدن به او آماده تحمل ملامتهای دیگران است. همچنین، شاعر به مفهوم عشق و وابستگیاش به محبوبش میپردازد و نشان میدهد که این عشق چقدر عمیق و سرزنده است که بر تمام ابعاد زندگیاش تأثیر گذاشته است. در پایان، با اشاره به محبوبش، عشقش را همچون روحی میداند که در وجودش جریان دارد.
هوش مصنوعی: من به شدت شگفتزده و شاداب هستم و نمیدانم که آیا این زیبایی توست یا نه، و تو به دلیل زیباییات مغرور هستی و نمیدانی که من کیستم.
هوش مصنوعی: اگر به من دستور دهند که چشمانم را از لبانت دور کنم، با این حال اگر چشمانم را از زیبایی تو برکنم، چگونه این کار را میتوانم انجام داد؟
هوش مصنوعی: از بهشت برین (بهشت آسمانی) گذشتنم (دریغ کردن بهشت را) و آستین خود را بر افراشتم تا اینکه خاک آستان (درگاه) تو را مسکن خود قرار دادم.
هوش مصنوعی: نشنو از من جز آوازهای دلخراش، چون من کسی هستم که پرورشدهندهٔ پرندگان باغ گل هستم.
هوش مصنوعی: قمری که در باغ عشق من زندگی میکند، زلفهای بلند و به زیبایی سرو قدان به گردن من آویخته و به من خوشبختی داده است.
هوش مصنوعی: محبت من باعث شده که همچون شاهینی تیزپرواز، به بالاترین مقامها و جایگاهها دست پیدا کنم و در نتیجه، به اوج شکوه و عظمت برسم.
هوش مصنوعی: عشق برای من مانند خارهای تیز و آزاردهندهای شده که در دامنم گیر کرده و از این درد، اشکهای بسیاری را ریختهام که مانند گلها، دامنم را پر کرده است.
هوش مصنوعی: من برای نشان دادن ارادت و احترامم به دوست، سرم را به پای او گذاشتهام، اما این کار باعث شده که یک شهر از دشمنانم آمادهی سرزنش و ملامت باشد.
هوش مصنوعی: چگونه میتواند عشقم به مهوشان (زیبایان) که مانند روح در وجودم جای دارد، از کینهٔ دشمنان خارج شود و پراکنده گردد؟
هوش مصنوعی: هنگامی که چشم من به فروغی افتاد، مثل خورشیدی که نورش را از چشم روشن من میبرد، روشنی او تمام نور را از من گرفت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
هرگه که من به زلف وی اندر نگه کنم
شادی و خرمی ز دل خویش برکنم
گردد روان سرشکم و گردد تپان دلم
گردد نژند جانم و گردد نوان تنم
هرگه که دست بر شکن زلف او برم
[...]
ای نجم دین به خط تو عثمان نداد سیم
نه جمله بی میخم باوی چه فن زنم
دل برکنم ز سیم تو تا از برای سیم
آلات روی عثمان چون سیم برکنم
تو بشکنی برای آنچه دهی خط نجم را
[...]
ای بارگاه صاحب عادل خود این منم
کز قربت تو لاف زمین بوس میزنم
تا دامن بساط ترا بوسه دادهام
بر جیب چرخ میسپرد پای دامنم
تا پای بر مساکن صحنت نهادهام
[...]
زآنگه که در تصرف این سبز گلشنم
در کام اژدهای نیاز است مسکنم
چونان که عنکبوت لعاب دهن تند
خون جگر ز دیده به تن بر همی تنم
در حلق همچو حلقه دامی شود مرا
[...]
جان میبرد به عشرت حوران گلشنم
تن می کشد به خدمت دیوان گلخنم
عیسی است جان پاک و خرست این تن پلید
پیکار خر همی همه بر عیسی افکنم
تن دیو و جان فرشته و من نقش دیو شوم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.