ای بندهٔ بالای تو زرین کمری چند
منت کش خاک قدمت تاجوری چند
سر منزل عشاق تو جانیست که آنجا
بالای هم افتاده تنی چند و سری چند
هم از سر عشاق و هم از سینهٔ مشتاق
عشق از پی شمشیر تو دارد سپری چند
بر روی کسی بخت گشاید در دولت
کو منظر زیبای تو بیند نظری چند
مست آمدم از میکدهٔ عشق تو بیرون
تا واقف از این نکته شود بی خبری چند
تا بر غم روی تو گشادم در دل را
بر روی من از عیش گشادند دری چند
فریاد که شد از دل سنگین تو نومید
آهی که در آن بود امید اثری چند
یا تلخ مکن کام من از زهر تغافل
یا آن که بیار از لب شیرین شکری چند
اکنون که تر و خشک جهان قسمت برق است
آن به که فراهم نکنی خشک و تری چند
بیداد بتان خون مرا ریخت فروغی
افغان که شدم کشتهٔ بیدادگری چند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه در ستایش معشوقی که شاهان و بزرگان بندهٔ او هستند و عاشقانش در راهش سر و جان میبازند. شاعر از مستی عشق، شادیآفرینی غم معشوق و بیاثری آهش بر دل سنگ او سخن میگوید و از او یا رهایی از تغافل یا بوسه میخواهد. در میانه اندرزی دربارهٔ ناپایداری دنیا و بیهودگی اندوختن میآورد و در پایان از کشته شدن به دست ستم زیبارویان مینالد.
هوش مصنوعی: ای معشوقی که چندین کمربستهٔ زرین (درباریان و بزرگان) بندهٔ قامت تو هستند و چندین پادشاه تاجدار منت خاک پای تو را میکشند.
هوش مصنوعی: منزلگاه عاشقانت جایی جانفرساست که در آن تنها و سرهای بسیاری از عاشقان کشته روی هم افتادهاند.
هوش مصنوعی: عشق برای شمشیر تو چند سپر فراهم کرده است: یکی سر عاشقان و دیگری سینهٔ مشتاقان؛ یعنی عاشقان سر و سینه را آماج تیغ تو میکنند.
هوش مصنوعی: بخت تنها به روی کسی درِ سعادت و دولت را میگشاید که چند بار به چهرهٔ زیبای تو نگاه کند.
هوش مصنوعی: مست از میکدهٔ عشق تو بیرون آمدم تا چند بیخبر از حال عشق، از این راز آگاه شوند.
هوش مصنوعی: از وقتی که دلم را به روی غم عشق تو گشودم، چندین در شادی و خوشی به رویم باز شد؛ یعنی غم عشق تو مایهٔ شادی است.
هوش مصنوعی: افسوس که آهی که امید داشتم اندکی اثر کند، از دل سنگ مانند تو ناامید شد.
هوش مصنوعی: یا با زهر بیاعتنایی کامم را تلخ مکن، یا از لب شیرینت چند بوسهٔ شکرین به من ببخش.
هوش مصنوعی: اکنون که همهٔ تر و خشک جهان سرانجام نصیب آتش برق و نابودی است، بهتر است چیزهای بیارزش دنیا را گرد نیاوری و نیندوزی.
هوش مصنوعی: فروغی، ستم زیبارویان خونم را ریخت؛ فریاد که به دست چند ستمگر کشته شدم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای بیخبر از گریهٔ خونینجگری چند
باز آی، که در پای تو ریزم گهری چند
سوز دل عشاق چه دانند که چونست
بگریخته از داغِ بلا بیجگری چند
چون لاله به داغ دل و خوناب جگر باش
[...]
تا فاش شود راز دلم، بیخبری چند
گویند ازو بهر فریبم خبری چند
هر روز دهد حسن ترا رونق دیگر
کیفیت نظّاره صاحبنظری چند
یا منع کن ای ناصحش از رفتن هر بزم
[...]
در خویش چو گردون نکنی تا سفری چند
از ثابت وسیارنیابی نظری چند
از خانه زنبور حوادث نخوری شهد
تا در رگ جانت ندود نیشتری چند
شیرازه دریای حلاوت رگ تلخی است
[...]
یک بار نکردیم در آن دل اثری چند
شرمندة آزردن آه سحری چند
گر دامن پاکت نبود روز قیامت
چون عذر توان خواست ز دامان تری چند!
اسباب جهانگیری عشق است مهیّا
[...]
کردی چو کباب ستم عشوه گری چند
یابی نمک گریهٔ خونین جگری چند
در راه تمنای تو بی پا و سری چند
از دیده برون ریخته لخت جگری چند
بشکن قفس سینه و بر باد ده ای آه
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.